Now Reading
Η Ύδρα όπως τη θυμάμαι

Η Ύδρα όπως τη θυμάμαι

Το σπίτι της κυρίας Μπίλιως, κλειστό πλεόν

«Μπίιιιλιω, εεεεεεεεεεε, Μπίλιω»

Τότε ακόμη νερό τρεχούμενο δεν είχε φτάσει στη γειτονιά μας. Είχαμε όμως την ευλογία των πηγαδιών. Κάθε πρωί, οι αγωγιάτες πότιζαν εκεί τα ζώα τους και ξύπναγα πάντα με αυτόν τον χαρακτηριστικό θόρυβο των τσίγκινων κουβάδων, καθώς ανέβαιναν και κοπανούσαν στα πέτρινα τοιχώματα. Ερχόντουσαν και οι κυράδες, φόρτωναν νταμιτζάνες και τι να σας πω… παρότι ήμουν πολύ μικρή, η θύμησή τους μου φέρνει πάντα μια γλύκα στο μυαλό και ένα χαμόγελο στα χείλη.

Ακριβώς την ίδια γλύκα νιώθω κάθε φορά που μπαίνω στο λιμάνι της Ύδρας. Όσο κι αν η αισθητική είναι θέμα υποκειμενικό, η ομορφιά του αμφιθεατρικού οικισμού που ξεκίνησε να κτίζεται στα μέσα του 15ου αιώνα από το ψιλότερο σημείο του, την περιοχή της Κιάφας και «κύλησε» προς τη θάλασσα καθώς η περιοχή γινόταν ασφαλέστερη, είναι αναμφισβήτητη. Η Ύδρα είναι ένα από τα ελάχιστα μέρη στην Ελλάδα όπου κυριαρχεί η αρμονία, όπου το βλέμμα ταξιδεύει ξεκούραστα.

Η “ανάποδη” θέα, που μόνο οι θαραλλέοι απολαμβάνουν!

Όμως εάν θες να ζήσεις τη πραγματική εμπειρία του νησιού, πρέπει να του δώσεις χρόνο και να το περπατήσεις. Όχι μόνο γιατί δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς αφού απαγορεύονται τα τροχοφόρα, αλλά για τη χαρά της συνεχούς αποκάλυψης ομορφιάς. Γιατί ναι, φυσικά, από τη προκυμαία, καθήμενος σε ένα από τα πολυάριθμα καφέ μπορείς να παρατηρήσεις τα πολυόροφα αρχοντικά των άξιων και ηρωικών τέκνων του νησιού. Τα αρχοντικά του Τσαμαδού, του Κριεζή, του Κουντουριώτη, του Βούλγαρη, του Τομπάζη, του Μιαούλη διηγούνται την ιστορία του νησιού, μιλούν για τα μυθικά πλούτη που έφερε το ευνοημένο από τις διεθνείς συγκυρίες θαλάσσιο εμπόριο, υπενθυμίζουν τα προνόμια που παραχώρησε η Υψηλή Πύλη, και φυσικά στέκουν μάρτυρες της συμμετοχής του νησιού στην Ελληνική Επανάσταση. Όμως, δίπλα και γύρω από τα αρχοντικά, τρέχουν καλντερίμια γυαλισμένα από τα πέταλα των μουλαριών, στέκουν μικρά ασπρισμένα σπίτια πέτρινα με λουλουδιασμένες αυλές, πλατείες με φουντωμένα γιασεμιά, πηγάδια, ιδιωτικά εκκλησάκια και ατέλειωτα πεζούλια για να ξεκουραστεί ο περιπατητής.

See Also

Ασβέστης στους τοίχους, λαδομπογιά στη μια πόρτα, κουρτίνα προστασίας στην άλλη, καλντερίμι, γιασεμί και γάτα…

Το «προσκύνημά» μου κάθε φορά που επισκέπτομαι την Ύδρα με πηγαίνει φυσικά στα Καλά Πηγάδια όπου ακόμη υπάρχει το σπιτάκι των παιδικών μου καλοκαιριών. Τα βιβλία μου είναι ακόμη εκεί, κάποια ρούχα που ποτέ δεν θέλησα να αποχωριστώ, και ο ιβίσκος που πεισματικά ανθίζει περιμένοντας την επιστροφή μας.
Ανεβαίνω τα σκαλιά, κοντοστέκομαι μπροστά από το έρημο πια σπίτι της κυρίας Μπίλιως, διασχίζω τα στενά δρομάκια της Κιάφας με κλειστά μάτια, περνάω μπροστά από το κόκκινο σπίτι της φίλης μου της Παυλίνας και κάτω από υπέροχες στοές βαμμένες γαλάζια λαδομπογιά.

Ο οικισμός των Καμινιών, πίσω από τους κεντρικούς δρόμους
Μετά τα Καμίνια, στο δρόμο για τον Βλυχό, μια Ύδρα αγροτική.

Από ψιλά ο μικρόκοσμος του λιμανιού ακούγεται σαν ψίθυρος. Σιγά σιγά μπαίνω στον οικισμό του Καμινιού. Περπατώ πίσω από το παλιό Γηροκομείο του νησιού, πάντα δροσερό χάρη στους τεράστιους ευκάλυπτους που το σκιάζουν και μπαίνω σε μια άλλη Ύδρα, αγροτική, χωρίς κτίσματα που φτάνει μέχρι τον Βλυχό.
Ένα μπάνιο, ίσως και ένα ουζάκι στη Μαρίνα με θέα το Δοκό και πίσω από τον παραλιακό δρόμο πια, παράλληλα με τη θάλασσα, τα βράχια και τους αθάνατους. Απέναντι η Πελοπόννησος, στα υψώματα ανεμόμυλοι, κι αυτή η εξαίσια μυρωδιά του ξερού χόρτου που συνάντησε το ιώδιο.

Το ταβερνάκι της Μαρίνας με τη θαυμάσια θέα και το τίμιο φαγητό.
Αχ βρε Δήμητρα…

Ποτέ δεν κατάλαβα όσους λένε ότι η Ύδρα τους φαίνεται μικρή. 11 χιλιάδες κόσμο φιλοξενούσε στην ακμή της και λίγο ευαίσθητος να είσαι, πίσω από το σκηνικό, έχει χίλιες ιστορίες να σου διηγηθεί.

Ενα κείμενο που γράφτηκε για το Greece Is

© 2020 Travels by Travelers - All Rights Reserved

Scroll To Top