Categories
We’re Family Ελλάδα Πελοπόννησος Τοπικά Προϊόντα Τοπικές Νοστιμιές

Οι ρίζες της Ελιάς

Γευσιγνωσία ελαιολάδου για όλη την οικογένεια στην Αρχαία Μεσσήνη με φόντο το Μεσσηνιακό Κόλπο και τους ελαιώνες με την κορωνέικη ποικιλία

«Αν η Ελλάδα είχε ένα μόνο σύμβολο, θα ήταν ένα κλαδί ελιάς», διάβασα κάπου και κάπως έτσι ξεκίνησε το ταξίδι στο ασημί του μεσσηνιακού ελαιώνα και το χρυσαφένιο του ελαιολάδου. Σε ένα ύψωμα στα 10 λεπτά από την Αρχαία Μεσσήνη, μια από τις πιο εντυπωσιακές σωζόμενες πόλεις της αρχαιότητας, στο Κάστρο της Πριγκίπισσας Ιζαμπώ στην Ανδρούσα με θέα τον ατέλειωτο ελαιώνα, την Καλαμάτα και το Μεσσηνιακό κόλπο, αναζητήσαμε τις ρίζες του ελαιόδεντρου. Αφήσαμε τις αισθήσεις μας να μας ταξιδέψουν στις ελληνικές ποικιλίες και το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο με βλέμμα στο μέλλον και έγνοια για τη διατροφή και την υγεία των επόμενων γενεών.

Αναζητώντας τον κρυμμένο «θησαυρό»

Φτάσαμε το απογευματάκι στην Ανδρούσα, μετά από μια εποικοδομητική βόλτα στην Αρχαία Μεσσήνη και ένα χορταστικό γεύμα στην πλατεία του χωριού. Εκεί μας περίμενε η Δήμητρα και ο Στάθης, δύο νέοι που «άπλωσαν» τις ρίζες τους εκεί όπου «δένει ο καρπός» της ελιάς. Με έναν «πάπυρο» στο χέρι, υποδέχθηκαν τα παιδιά προκαλώντας τα σε ένα κυνήγι θησαυρού μέσα στον ελαιώνα και το Κάστρο της Πριγκίπισσας Ιζαμπώ. Πώς θα λεγόταν η Αθήνα αν δεν ήταν η ελιά; Ποιο ήταν το βραβείο των αθλητών στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες; Τι μας θυμίζει το κουτί με το λάδι, το σαπούνι, το κερί και την πετσέτα; Και ποιος είναι τελικά ο «χρυσός» της ελληνικής γης;

Προσπαθώντας να ξεχωρίσουμε την κορωνέικη ποικιλία που μας δίνει κατά βάση το λάδι, από τη χονδρολιά που παράγει τις δημοφιλείς βρώσιμες ελιές Καλαμών, φτάσαμε στο ελαιοτριβείο του Στάθη, όπου περιηγηθήκαμε στους χώρους και μάθαμε περισσότερα για τη διαδικασία της ελαιοπαραγωγής. Ο Στάθης Κοντόπουλος, από πάππου προς πάππον ελαιοπαραγωγός και πέμπτη γενιά ελαιοτριβέας πιστεύει ότι το ελαιόλαδο κυλάει είναι στο DNA του. Ιδιοκτήτης ενός ιστορικού, πλην όμως σύγχρονου, ελαιοτριβείου που βρίσκεται στο ίδιο σημείο από το 1904 αναζητά συνεχώς τρόπους βελτίωσης της ποιότητας και έχει καταφέρει σήμερα να εξάγει το «Messiniako», ένα 100% μονοποικιλιακό ελαιόλαδο σε περισσότερες από 10 χώρες του κόσμου.

Την ώρα που οι μεγάλοι με τις ερωτήσεις μας προκαλούσαμε το Στάθη σε μεγαλύτερη λεπτομέρεια για τη διαδικασία παραγωγής, την ταχύτητα του σπαστήρα, τη θερμοκρασία, τις καλές πρακτικές του ίδιου του αγρότη-ελαιοπαραγωγού και του ελαιοτριβέα -μιας και κάποιοι από την παρέα παράγουμε το δικό μας λάδι- τα παιδιά ακολουθούσαν τη Δήμητρα γύρω από τα μεγάλα μηχανήματα, όπου συλλέγονται οι ελιές, πλένονται, πολτοποιούνται και τελικά μας δίνουν το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο που μυρίζει ωραία, είναι πικάντικο, πικρό και με πολλά αρώματα φρούτων.

Η Δήμητρα Μαθιοπούλου μπορεί να σπούδασε Χρηματοοικονομικά και Διοίκηση Επιχειρήσεων και να εργάστηκε σε χίλια δυο πράγματα, αλλά τώρα έχει δοθεί ψυχή τε και σώματι – εκτός από τον Στάθη και τα παιδιά τους- στο ελαιόλαδο, το οποίο αντιλαμβάνεται όχι μόνο ως απαραίτητο στοιχείο της διατροφής και της υγείας μας, αλλά ακόμα και ως αναπόσπαστο στοιχείο της υγειούς οικονομίας, της ταυτότητας και της ανταγωνιστικότητας της χώρας μας στο εξωτερικό.

Γευσιγνωσία ελαιολάδου

Κανείς μας δεν ήξερε ότι το εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο αναγνωρίζεται μόνο οργανοληπτικά. Δηλαδή ότι καμία μέχρι σήμερα χημική ή εργαστηριακή ανάλυση δεν μπορεί να «πιστοποιήσει» ένα ελαιόλαδο ως εξαιρετικό παρθένο, αλλά ότι απαιτείται… ανθρώπου γεύση και όσφρηση!

Πράγματι, το εξαιρετικό παρθένο και το παρθένο ελαιόλαδο που είναι οι μόνες δύο κατηγορίες ελαιόλαδου που είναι ωφέλιμες για τον οργανισμό αναγνωρίζονται μόνο με δοκιμή από ειδικούς και πιστοποιημένους γευσιγνώστες ελαιόλαδου με τη χρήση των μπλε (ή άλλοτε κόκκινων) ειδικών ποτηριών που καλύπτουν το χρώμα του φυσικού αυτού χυμού προς αποφυγή παραπλανήσεων!

Γιατί περί αυτού πρόκειται. Το λάδι είναι ένας φρέσκος φυσικός χυμός τον οποίο πρέπει να διατηρούμε σε συγκεκριμένες συνθήκες για να μην ξεπέσει και γίνει «λαμπάντε», να μην «ταγκίσει» όπως λένε οι ειδικοί. Να μην μυρίσει «καντιλίλα» που λέμε εμείς οι υπόλοιποι!

«Ζεσταίνουμε το ποτήρι και το πλησιάζουμε προς το πρόσωπο από το ύψος του στομαχιού μας. Ανάλογα με το σημείο που θα μας «πιάσει» η μυρωδιά, μπορούμε να μετρήσουμε την ένταση του φρουτώδους αρώματος», μας εξηγεί η Δήμητρα που είναι πιστοποιημένη olive oil sommelier, γευσιγνώστρια ελαιολάδου και μέλος του πιστοποιημένου πάνελ γευσιγνωσίας ελαιολάδου Καλαμάτας.

«Αυτό είναι 5», φωνάζει η μία μικρή. «Εγώ 4 το μυρίζω! Με έπιασε πιο ψηλά!» διαφωνεί η δεύτερη. «Τα παιδιά έχουν μεγάλο πλεονέκτημα κατά τη γευσιγνωσία. Το μυαλό τους είναι καθαρό από προκαταλήψεις και ιδεοληψίες. Γι’ αυτό και «πέφτουν μέσα»!», παρατηρεί η Δήμητρα που φιλοξενεί στο χώρο της καθημερινά πολλές οικογένειες και άλλες μικρές ή μεγαλύτερες ομάδες Ελλήνων και ξένων από όλο τον κόσμο που ταξιδεύουν στην Πελοπόννησο.

Σαν σε ένα βιωματικό παιχνίδι αισθήσεων, χαθήκαμε όλοι, μικροί και μεγάλοι, στις μυρωδιές, τα αρώματα, τα φρούτα, την πικάντικη γεύση των λαδιών που συνδυάσαμε στη συνέχεια με φρούτα, τυριά, λαχανικά, ακόμα και σοκολάτα. «Μα πώς γίνεται αυτή η σοκολάτα υγείας να γίνεται γάλακτος με αυτό το ελαιόλαδο από τη βόρεια Ελλάδα που μυρίζει… ντομάτα;!» παραξενεύτηκε η μικρότερη της παρέας, ενώ οι υπόλοιπες είχαν ήδη ορμήσει κυριολεκτικά στις ελιές, τις σαλάτες, τα λαλάγγια, τη σφέλα και το παστό.

Δεν περιμέναμε ποτέ ότι μια γευσιγνωσία θα μας άφηνε τέτοιο πλούτο γνώσης και γεύσεων. Το ελαιόλαδο είναι βαθιά συνδεδεμένο με τον πολιτισμό του τόπου μας, αποτελεί κεντρικό συστατικό της μεσογειακής διατροφής με θεραπευτικές ιδιότητες γνωστές ήδη από τον Ιπποκράτη και κατέχει σημαντική θέση στην οικονομία και τη διεθνή τοποθέτηση και ταυτότητα (branding) της χώρας μας.

Και όπως άκουσα έναν έμπειρο γευσιγνώστη ελαιολάδου, τον Τάκη Δημητρακόπουλο, να «κλείνει» μια ομιλία του σε ελαιοπαραγωγούς στη Μεσσηνία «είναι ευθύνη μας τόσο να βελτιώνουμε συνεχώς την ποιότητα, όσο και να διδάξουμε στα παιδιά μας την αξία του ελαιολάδου για να μπορούμε να κοιτάζουμε με αισιοδοξία το μέλλον».

 

Δείτε περισσότερα στη σελίδα The Olive Routes, ενώ αν θέλετε να οργανώσετε μια ιδιωτική ή ομαδική εκδρομή στους «δρόμους της Ελιάς» με επίσκεψη στην Αρχαία Μεσσήνη και γευσιγνωσία ελαιολάδου, επικοινωνήστε με την ομάδα του ΜΑΜΑΚΙΤΑ στο mommylook@mamakita.gr.

Categories
Ανατολικό Αιγαίο ΓΕΥΣΕΙΣ Ελλάδα Νέα Τοπικές Νοστιμιές Φεστιβάλ

Η Λέσβος ετοιμάζει το δεύτερο Φεστιβάλ Γαστρονομίας της!

Ακολουθώντας την πανελλαδική τάση για γαστρονομικά Φεστιβάλ που φέρνουν σε επαφή τόσο το κοινό με τον γαστριμαργικό πλούτο της περιοχής όσο και όλους τους εμπλεκόμενους της ποιοτικής διατροφικής αλυσίδας του τόπου με μία ομάδα καταξιωμένων προσωπικοτήτων του χώρου, η Λέσβος μας καλεί μεταξύ 5 και 15 Ιουλίου να “βουτήξουμε” στις γεύσεις της.

Ακολουθεί το Δελτίο Τύπου όπως μας το έστειλε ο Φορέας Τουρισμού Μολύβου

Το μεγάλο φεστιβάλ γαστρονομίας της Λέσβου επιστρέφει για 2η χρονιά, από τις 5 έως και 15 Ιουλίου με μεγαλύτερη διάρκεια, περισσότερους καλεσμένους και εκδηλώσεις σε όλο το νησί! 

Οι περιοχές Μυτιλήνη, Καλλονή, Αγία Παρασκευή, Μόλυβος, Πέτρα, Λαφιώνας, Γέρα και Ερεσός σχηματίζουν ένα σταυροδρόμι γεμάτο γεύσεις και αρώματα, όπου προβάλλονται δυναμικά τα γαστρονομικά ήθη, έθιμα και προϊόντα της Λέσβου!

Ο Κωστής Κωστάκης θα μας παρουσιάσει σπιτικές πίτες με τοπικά υλικά,  ο Αλέξανδρος Παπανδρέου συνδυάζει το ψάρεμα, με το πάστωμα, την καπιράδα και το Λεσβιακό ελαιόλαδο, ο Ηλίας Μαμαλάκης θα δημιουργήσει με σύκο Ερεσού, η Ελένη Ψυχούλη και η Ιωάννα Σταμούλου θα κεντήσουν τοπικές συνταγές, ο Χρήστος Χουσέας θα μας ετοιμάσει μίξεις τοπικών ποτών με νότες 60s’, η Νικολέτα Μακρυωνίτου θα μας συστήσει τα κρασιά του Βορείου Αιγαίου και το “Μπορούμε” θα μας ευαισθητοποιήσει στο μείζον θέμα της σπατάλης φαγητού στον πλανήτη.

Τις κατά τόπους δράσεις καθώς και όλη την  διοργάνωση θα καλύψει δημοσιογραφική  αποστολή ενώ θα παραβρεθούν εκπρόσωποι των χορηγών και υποστηρικτών του Lesvos Food Fest.  

To Lesvos Food Fest στηρίζει και φέτος δυναμικά η Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου και η Γ.Σ.Ε.ΒΕΕ και έχει παράλληλα την υποστήριξη και είναι υπό την αιγίδα της Γενική Γραμματείας Αιγαίου & Νησιωτικής Πολιτικής, του ΕΟΤ, του ΣΕΤΕ και της ΠΟΕΣΕ.

Ο Φορέας Τουρισμού Μολύβου και το Σωματείο Εστιατόρων & Συναφών Επαγγελματιών Μολύβου,  οργανωτές του φεστιβάλ θα ήθελαν να ευχαριστήσουν τους συνεργαζόμενους εταίρους για τις παραγωγικές, συναντήσεις, συζητήσεις, ιδέες, συνεργασίες που ακολούθησαν μια θετική πορεία από τη μέρα λήξης του 1ου Lesvos Food Fest. Το αποτέλεσμα είναι ένα πρόγραμμα πλούσιο σε δράσεις που συνδέουν το παρόν με το παρελθόν και γεύονται το μέλλον της γαστρονομίας του νησιού μας και αποδεικνύουν ότι όταν υπάρχει αληθινή πρόθεση συνεργασίας όλα είναι εφικτά. 

Οι συνεργαζόμενοι εταίροι είναι το Μουσείο Βιομηχανικής Ελαιουργίας Λέσβου στην Αγία Παρασκευή, ο Φορέας Ανάπτυξης και Προβολής Ερεσού, ο Σύλλογος Τουριστικής Ανάπτυξης Καλλονής, η ΚΟΙΝΣΕΠ “ΜΟΔΟΥΣΑ” στην Γέρα, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Πέτρας, το Σωματείο Εμπόρων και Επαγγελματοβιοτεχών Πέτρας, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Λαφιώνας “Άγιος Αλέξανδρος” και το βιβλιοπωλείο Book and Art στην Μυτιλήνη.

Συνολικά το 2ο Lesvos Food Fest απαριθμεί:
2 οργανωτές
8 συνεργαζόμενους εταίρους
7 συνεργαζόμενοι φορείς
11 ημέρες
18 δράσεις
20 χορηγοί & υποστηρικτές
10 καλεσμένους chef, γευσιγνώστες, οινολόγους και mixologists
40 παραγωγούς της Λέσβου και  που προσφέρουν και παρουσιάζουν τα προϊόντα τους στα πλαίσια των δράσεων του φεστιβάλ
60 επιχειρήσεις προσφέρουν ειδικά σχεδιασμένα μενού “ούζο με μεζέ” και 7 επιχειρήσεις στην Ερεσό προσφέρουν “Ερεσιώτικο πρωινό”
11 οινοποιία  του Βορείου Αιγαίου
11 ποτοποιίες ούζου της Λέσβου

Περισσότερες πληροφορίες στο www.lesvosfoodfest.com και στις σελίδες του φεστιβάλ στα social media. 

 

Categories
Νέα Οινοποιεία και Ζυθοποιεία Τοπικά Προϊόντα

Η Ελληνική μπύρα ΝΗΣΟΣ, εξώφυλλο του έγκριτου γαλλικού περιοδικού Bière Magazine!

Με τίτλο «Είναι η Ελλάδα, το νέο Πάνθεον της μπύρας;» ο δυναμικός κλάδος της Ελληνικής Μικροζυθοποιίας παρουσιάζεται στο σημαντικότερο γαλλικό περιοδικό  για τη μπύρα και στο διεθνές γαλλόφωνο κοινό, με την Κυκλαδίτικη ΝΗΣΟΣ να πρωταγωνιστεί τόσο στο εξώφυλλο όσο και στις σελίδες του σημαντικού άρθρου.

Ως έναν νέο παράδεισο του ζύθου, παρουσιάζει την Ελλάδα η σπουδαία δημοσιογράφος και συγγραφέας μπύρας Elisabeth Pierre που ήρθε πριν λίγους μήνες στη χώρα μας προσκεκλημένη της διοργάνωσης «Ζυθογνωσία» την οποία και περιέγραψε με ενθουσιασμό.

«Η έκθεση γευσιγνωσίας «Ζυθογνωσία» γράφει η Elisabeth Pierre, οργανωμένη με μαεστρία από τον Ντίνο Στεργίδη, μας επέτρεψε να ανακαλύψουμε μπύρες εκπληκτικές και ζυθοποιούς ξεχωριστούς που έχουν για φιλοσοφία την ποιότητα, την δημιουργία, την ποικιλία  και πάντα τη φρεσκάδα.» Πλέκοντας το εγκώμιο της διοργάνωσης, του κοινού και των ζυθοποιών, συνεχίζει περιγράφοντας τη νέα τάση, με υπέρτιτλο «Οι Ελληνικές μικροζυθοποιίες έχουν τον αέρα στα πανιά τους»: Με τις βιομηχανικές ελαφρές λάγκερ των πολυεθνικών να κυριαρχούν με 90% της αγοράς, οι Έλληνες ανακαλύπτουν τελευταία τις «μικρές» ποιοτικές μπύρες που δημιουργούνται παντού στη χώρα, από τον βορρά στο νότο, στην ενδοχώρα και τα νησιά.

Αναφορά γίνεται επίσης στο Athens Beer Spots, την έξυπνη παράλληλη δράση της Ζυθογνωσίας με στόχο τη διάδοση της καλής μπίρας.

Για τη ΝΗΣΟΣ

«Το όνομά της σημαίνει «νησί» στα Ελληνικά» αναφέρει η δημοσιογράφος. «Η ΝΗΣΟΣ γεννήθηκε στις Κυκλάδες, στο νησί της Τήνου, στο Αιγαίο. Ένα νησί που άλλαξε τη ζωή του Αλέξανδρου Κουρή, παλαιότερα συμβούλου επιχειρήσεων που σήμερα -μαζί με τη Μάγια Τσόκλη- έχει αφιερωθεί αποκλειστικά στις μπύρες του.

Η ιστορία τους αξίζει να γίνει γνωστή. Ο Αλέξανδρος και η Μάγια δημιούργησαν τη Μικροζυθοποιία τους το 2012, εν μέσω οικονομικής κρίσης. Το γεγονός ότι 9 στις 10 μπύρες που καταναλώνονται στην Ελλάδα, συχνά με πιασάρικα ελληνικά ονόματα, κατασκευάζονται από ξένες πολυεθνικές ήταν γι’αυτούς ο βασικός λόγος της έλλειψης δυναμισμού του κλάδου (ΣτΜ: αλλά και γενικότερα της γενικότερης οικονομικής κατάστασης στην οποία σύρθηκε η χώρα). Γιατί η ΝΗΣΟΣ είναι κυρίως μια φιλοσοφία, ένας τρόπος σκέψης, με συνειδητό στόχο να ξαναγεννηθεί η ελπίδα σ’αυτούς τους δύσκολους καιρούς και να δημιουργηθεί μια αλυσίδα αξίας προς όφελος όλων, παραγωγών, εμπόρων, τοπικών κοινωνιών, τελικών σημείων.

Μεταξύ των παραγομένων ζύθων της Μικροζυθοποιίας Κυκλάδων στην Τήνο, αξίζει να αναφέρουμε τη NISSOS PILSNER,  Ευρωπαϊκό ασημένιο αστέρι μπύρας στα European Beer Star 2014 μόλις 2 χρόνια μετά την δημιουργία της ζυθοποιίας. Και την 7 Beaufort Strong Dark Pilsner, το όνομα της οποίας θυμίζει τους δυνατούς ανέμους μεταξύ της Τήνου, της Δήλου και της Μυκόνου.”

Στο άρθρο, θερμή αναφορά γίνεται επίσης για τις μπύρες Voreia, Donkey και Septem

Categories
Boutique Hotels City & Weekend Breaks HOME SLIDER Sponsored Travel Tips Video Εστιατόρια Ευρώπη Ιστορικής κληρονομιάς Μουσεία & Galleries Ταξίδια Τοπικά Προϊόντα Τοπικές Νοστιμιές

Ρώμη: Απόδραση (με στυλ) στην αιώνια πόλη

Να μην σας ζαλίσω με πολλά εισαγωγικά. Την Ρώμη την ξέρετε. Δεν είναι πλέον η ασπρόμαυρη πόλη της Anna Magnani, ή του Φελίνι, αλλά παραμένει πάντα το ίδιο όμορφη. Θέλει ωστόσο κάποιες «οδηγίες χρήσης» για να ξεφύγετε όσο γίνεται  από τα πλήθη των χιλιάδων τουριστών που συρρέουν καθημερινά και να πλησιάσετε όσο γίνεται την κρυμμένη καρδιά της πόλης.

Για να μπούμε στην ατμόσφαιρα, αφεθείτε στο soundtrack της αιώνιας πόλης με μουσικές και τραγούδια που γράφτηκαν για αυτήν και που δημιούργησε ειδικά για το TravelsByTravelers ο μουσικός παραγωγός Χρήστος Χατζής!


Ξενοδοχεία


D
.O.M.

Σοφιστικέ, αλλά οικεία και χαλαρωτική ατμόσφαιρα,  σε ένα palazzo του 17ου αιώνα διαμορφωμένο σε ένα ξενοδοχείο 18 δωματίων. Η Via Giulia στην οποία βρίσκεται, είναι από τους πιο χαρακτηριστικούς δρόμους της παλιάς Ρώμης. Ένα μείγμα από vintage έπιπλα, αλλά και από σχεδιασμένα ειδικά για τον συγκεκριμένο χώρο, με έργα τέχνης στους τοίχους, original μεταξοτυπίες  του Andy Warhol, εμφανή αρχιτεκτονικά στοιχεία και εντοιχισμένες μαρμάρινες ενεπίγραφες πλάκες από τις προηγούμενες ζωές του οικήματος. Είναι 5 αστέρων..

Via Giulia 131, T/+39066832144, http://domhotelroma.com


G
ROUGH

Μικρά διαμερίσματα, δωμάτια και σουίτες σε ένα κτήριο του 17ου αιώνα. Εναλλακτική πολυτέλεια με vintage αντικείμενα και έπιπλα σχεδιασμένα  από τους μεγάλους  Ιταλούς σχεδιαστές του 20ου αιώνα: Giò Ponti, Ico Parisi, Silvio Cavatorta, Venini, Seguso κλπ. Πολύ κοντά στην Piazza Navona και στα πιο σημαντικά μνημεία. Θα περπατήσετε όλο το κέντρο με τα πόδια.

Piazza di Pasquino, 69, 00186 Rome T/+39 06 68801085,  www.g-rough.com


HOTEL LANCELOT

Μακριά από τα πλήθη των τουριστών του κέντρου, αλλά ωστόσο πολύ κεντρικό, ανάμεσα από το Κολοσσιαίο και την βασιλική του San Giovanni in Laterano, την μητρόπολη της Ρώμης (η βασιλική του Αγίου Πέτρου είναι η έδρα του Πάπα), βρίσκεται αυτό το μικρό οικογενειακό ξενοδοχείο. Φιλική ατμόσφαιρα, εξυπηρετικό προσωπικό και λογικές τιμές.  Έχει πιστούς πελάτες που επιστρέφουν και ξαναεπιστρέφουν κάθε φορά που βρίσκονται στην Ρώμη (και εγώ ανάμεσα σε αυτούς). Θα το χαρακτήριζα σαν value for money!

Via Capo D’Africa 47, 00184 Rome, T/+39 06 7045 0615, www.lancelothotel.com

Πολύ κοντά στο ξενοδοχείο βρίσκεται ένα σκονισμένο προσευχητάρι που σηματοδοτεί το σημείο που ξεγέννησε κατά την διάρκεια μιας επίσημης πομπής από τον San Giovanni in Laterano στο Κολοσσαίο, η πιο διάσημη  transgender της ιστορίας: η Πάπισσα Ιωάννα.

Η μυθιστορηματική βιογραφία της Πάπισσας Ιωάννας από τον Ροΐδη και το τραγούδι του Θεόφραστου Σακελαρίδη από την ομώνυμη οπερέτα:


VOI
DONNA CAMILLA SAVELLI

Ένα ακόμη μπαρόκ αρχιτεκτονικό κόσμημα της πόλης: ένα μοναστήρι, σχεδιασμένο από τον αρχιτέκτονα Francesco Borromini στο τέλος του 17ου αιώνα. Βρίσκεται στο κέντρο της παλιάς πόλης πολύ κοντά στον Τίβερη και στο Campo de Fiori – μια πλατεία με την πιο όμορφη λαϊκή αγορά της πόλης! Διαμορφωμένο σε ξενοδοχείο και αυτό με πολύ σεβασμό οφείλω να πω στο original. Less is more στα δωμάτια και μία εσωτερική αυλή, με ένα σιντριβάνι, καταφύγιο από το αγριεμένο πλήθος των τουριστών…

Via Garibaldi 27, T/+3906588861, www.hoteldonnacamillasavelli.com


RESIDENZA NAPOLEONE III

Για μια βουτιά στον 19ο αιώνα, υπάρχει η Residenza Napoleone III: η πριγκίπισσα Letizia Ruspoli, έχει διαμορφώσει δύο σουίτες στο ιστορικό ανάκτορό της στο κέντρο της Ρώμης. H κυρίως σουίτα, στης οποίας τα δωμάτια που φιλοξενήθηκε ο αυτοκράτορας Napoleon III  όταν επισκέφτηκε την αιώνια πόλη, επιπλωμένη με κρυστάλλινους πολυελαίους, πίνακες μεγάλων μαιτρ, μουσειακά έπιπλα και αντικείμενα που ανήκουν στην οικογένεια εδώ και εκατονταετίες. Η δεύτερη είναι ένα πολύ χαριτωμένο διαμέρισμα, κατάλληλο και για οικογένειες, με θέα όλη την πόλη, στην διαμορφωμένη ταράτσα του ανακτόρου.

Via Fontanella Borgese 56, 00186 Roma, T/+393477337098, www.residenzanapoleone.com


Μοναστήρια, ινστιτούτα και ξενώνες

Για να μην λέτε ότι σας βάζω μόνο υπερπανάκριβα, υπάρχουν δεκάδες μοναστήρια, ινστιτούτα και ξενώνες στα καλλίτερα φυσικά, σημεία του κέντρου της πόλης, αφού ανήκουν στην  Καθολική εκκλησία. «Σπαρτιατικές» ανέσεις, αλλά πάντα πολύ καθαρά, με υπέροχους συνήθως κήπους, κοινόχρηστους χώρους και βεβαίως στα πιο όμορφα κτηριακά συγκροτήματα. Μεγάλη ευκαιρία για στοχασμό γύρω από το μεγάλο θεολογικό ζήτημα του Filioque! Οι τιμές ξεκινούν από 40 ευρώ…

Casa Santa Lucia Filippini

www.monasterystays.com


Εστιατόρια

Το φαγητό στην Ιταλία είναι πολύ σοβαρή υπόθεση και η Ρωμάνικη κουζίνα συγκλονιστική. Σας δίνω καλές διευθύνσεις! Κρατήσετε την Ρωμαϊκή παράδοση: Νιόκι τρώμε τις Πέμπτες, τις Παρασκευές παστό μπακαλιάρο και τα Σάββατα πατσά (φτιαγμένο alla Romana φυσικά). Την Κυριακή στην εκκλησία…

Είναι επίσης η εποχή της αγκινάρας στην Ρώμη, δοκιμάστε την σε όλες τις Ιταλικές εκδοχές – κυρίως carciofi alla Judecca: τηγανιτές αγκινάρες, σπεσιαλιτέ των Εβραίων της Ρώμης. Α, και για μην το ξεχάσω, παρόλο που δεν είναι η εποχή της, σημειώστε την με χρυσά γράμματα στο γαστρονομικό καρνέ σας και δοκιμάστε την όποτε πέσετε επάνω της (Χειμώνα κυρίως) puntarelle. Μια τραγανή σαλάτα ένα είδος ραδικιού ας πούμε – έψαξα αλλά δεν μπόρεσα να βρω την ελληνική λέξη – που την σερβίρουν με μία σάλτσα ελαιόλαδου, σκόρδου και ξυδιού!


ENOTECA CORSI 

Για μεσημεριανό μαζί με τους Ρωμαίους. Ανοικτή εδώ και 60 χρόνια, μια μικρή οστερία με 100 ετικέτες Ιταλικών κρασιών και σπιτική Ρωμάνικη κουζίνα. Δοκιμάστε tonnarelli all’amatriciana, μπακαλιάρο με πατάτες κοκκινιστό, ή ossobuco. Ανοιχτή μόνο το μεσημέρι…

Via del Gesù 87/88.  T/+39 06-679-0821, www.enotecacorsi.com


DA ENZO

Άλλος ένας θεσμός στην εστίαση. Ρωμάνικη κουζίνα φυσικά και είναι το μέρος που θα δοκιμάσετε pasta al sugo di coda: ριγκατόνι με ουρά μόσχου κοκκινιστή και trippa alla romana: μοσχαρίσιος πατσάς σε σάλτσα τομάτας με pecorino. (Μην φοβηθείτε από τις περιγραφές, έχει και πιο βατά πιάτα για τους λιγότερο τολμηρούς…)

Via dei Vascellari 29, T/+39 065812260, www.daenzoal29.com/en


VOLPETTI TAVERNA 

Είναι η Ντίσνευλαντ των ωριμασμένων τυριών, των προσούτο, των σαλαμιών! Όταν πρωτοπάτησα το πόδι μου νόμισα ότι είχα πεθάνει και είχα ξυπνήσει στον παράδεισο…  (Εξ άλλου αν δεν πεθάνει κανείς από overdose χοληστερόλης, από τι άλλο να πάει); Εννοείται ότι έχει και πολλά «κανονικά» πιάτα. Οι τιμές του είναι προσιτές για αυτό που προσφέρει!  Μην το χάσετε!

Via Alessandro Volta 8, T/+39 065744306, www.tavernavolpetti.it


GIULIO PASSAMI L’OLIO

Wine bar–εστιατόριο. Όλοι περνάν από εκεί, είτε για απεριτίφ πριν από το δείπνο είτε για ένα τελευταίο ποτό. Έχει χίλιες ετικέτες κρασιών. Αν πάτε για φαγητό δοκιμάστε Caccio e pepe: πάστα με παλιωμένο pecorino και μαύρο πιπέρι, μια τυπικά Ρωμάνικη συνταγή, φασόλια σούπα με μύδια, ή ρεβίθια με αχιβάδες!

Via di Monte Giordano 28, T/+390668803288, www.giuliopaγssamilolio.it


RETROBOTTEGA

Ακόμα ένα μεγαλείο! Ένα εργαστήριο γαστρονομίας. Η Ιταλική κουζίνα επαναειδωμένη από δύο νέους ταλαντούχους σεφ! Όλα τα πιάτα ετοιμάζονται μπροστά στα μάτια σας , και παρασκευάζονται με τα πιο ψαγμένα βιολογικά προϊόντα από όλη την χώρα! Κλείστε θέση γιατί ο χώρος είναι μικρός…

Via della Stelletta, 4, T/+39 06 68136310, www.retro-bottega.com


EMMA-PIZZERIA CON CUCINA

Πίτσες με αέρινη, λεπτή ζύμη, λίγα υλικά – η πραγματική Ιταλική πίτσα δεν είναι ποτέ βαριά – και εξαιρετικά αλλαντικά και τυριά από την παρακείμενη Salumeria Roscioli. Εξ άλλου πως θα φύγετε από την Ρώμη χωρίς να έχετε δοκιμάσει μία καλή πίτσα… (Μην ξεχάσετε να δοκιμάσετε επίσης τα supplì (κροκέτες ρυζιού) και οπωσδήποτε fiori di zucca: τηγανητούς κολοκυθοανθούς, γεμιστούς με μοτσαρέλα και αντσούγια.  Ένα ποίημα!

Via Monte della Farina, 28/29, T/+3906 64760475, www.emmapizzeria.com

Για πρόχειρη αλλά γαστρονομική εστίαση:


ZIA ROSETTA 

Ένα μικρό κουκλίστικο μαγαζί με τα καλλίτερα σάντουιτς της πόλης αλλά και μικρά πιάτα, σαλάτες κλπ, σε μια από τις πιο γοητευτικές και λιγότερο τουριστικές γειτονιές, που τα παλιά χρόνια ήταν γνωστή για τους οίκους ανοχής και τους Ιταλούς μάγκες… Τα παλιά δυστυχώς! Ούτε ένα μπουρδέλο της προκοπής δεν έχει παραμείνει ανοικτό…

Via Urbana 54, Rione Monti, T/06 31052516, www.ziarosetta.com


PIZZARIUM

Μιλάμε για αριστούργημα! Πίτσα με το κομμάτι, στο πιο διάσημο take away της Ρώμης από τον αδιαφιλονίκητο βασιλιά της πίτσας, τον pizzaiolo Gabriele Bonci. Ψαγμένοι συνδυασμοί με απλά και λίγα υλικά: less is more! Δοκιμάστε την pizza bianca μια τυπικά Ρωμάνικη συνταγή! (Περιττό να σας πω ότι γίνεται καθημερινό λαϊκό προσκύνημα…)

Via della Meloria 43, T/+39 0639745416, www.bonci.it


Shopping

Δεν σας βάζω ρούχα, γιατί τα μεν Armani, Gucci κλπ θα τα βρείτε και μόνοι σας, τα δε υπόλοιπα, τα πιο ψαγμένα, είναι πολλά και ετοιμάζω ένα ξεχωριστό αφιέρωμα. Σας δίνω όμως λίγες διευθύνσεις  για να σας εισαγάγουν στον αγοραστικό πυρετό της αιώνιας πόλης…


PORTA PORTESE

Εγώ προσωπικά τις Κυριακές, νωρίς το πρωί πηγαίνω στην Porta Portese, στο παλιό Trastevere, την μεγαλύτερη υπαίθρια αγορά της Ρώμης. Είναι η αγαπημένη Κυριακάτικη βόλτα των Ρωμαίων. Χίλιοι περίπου πάγκοι που πουλάνε ότι μπορείτε να φαντασθείτε: ρούχα από δεύτερο χέρι, αντίκες, εκποιήσεις stock γνωστών οίκων, bric-a-brac, είδη σπιτιού, βινύλια, φαγώσιμα και πολλά άλλα… Η επιλογή δεν σταματάει! Σκληρό παζάρι και προσοχή στα πορτοφόλια σας…

Viale di Trastevere, 00153 Roma


SADDLERS UNION

Δερμάτινα είδη: τσάντες, βαλίτσες, αξεσουάρ για άνδρες και γυναίκες. Δερμάτινα έπιπλα. Είναι το κατάστημα που η Jackie Onassis αγόραζε τις αγαπημένες της τσάντες σε σχήμα κουβά! Πολύ λίγες  μπορούν να αντισταθούν σε αυτό τον πειρασμό…  Μπορείτε επίσης να παραγγείλετε δικά σας σχέδια, η διαφορετικές διαστάσεις. Από το 1957

Via Margutta 11, Τ/+39 06 321 20237, saddlersunion.com


SOLE BY SOLEDAD TWOMBLEY

Μεταξωτά από την Ινδία, εμπριμέ λαχούρια από την Περσία, Ιταλικά βελούδα, μπροκάρ από την Φλωρεντία και άλλα σε απροσδόκητους  και εκλεκιστικούς συνδυασμούς, δημιουργούν ενδύματα, αξεσουάρ και είδη για το σπίτι. Η αποθέωση της Ιταλικής κομψότητας! Ένα atelier κοντά στην piazza di Spagna που δέχεται κατόπιν ραντεβού.

Via Gregoriana 34, +39 06 699 24512, soledadtwombly.com


SOCIETY

Μια κλωστοϋφαντουργία 100 και πλέον χρόνων, η Limonta, που παράγει τα πιο φίνα λινά, μεταξωτά και βαμβακερά υφάσματα για πετσέτες, σεντόνια, τραπεζομάντηλα, υφάσματα επιπλώσεων, ριχτάρια φουλάρια, αξεσουάρ και άλλα πολλά. Η Ιταλική φινέτσα συνδυασμένη με μία ανυπέρβλητη τεχνογνωσία στην ύφανση και στην κατασκευή στα καλλίτερά της! Αγοράστε μία έξτρα βαλίτσα…

Piazza di Pasquino 4, +39 06 683 2480societylimonta.com;


DITTA G POGGI 

Ένα ιστορικό κατάστημα με είδη ζωγραφικής, που βρίσκεται στο ίδιο σημείο από το 1825! Μια σπηλιά του Αλί Μπαμπά για καλλιτέχνες, με χρώματα, καβαλέτα, μελάνια, πινέλα κλπ. Υλικά ζωγραφικής, γλυπτικής, ζωγραφικής και γενικώς ότι αφορά την καλλιτεχνική δημιουργία. Συναρπαστικό ακόμα και εάν δεν σαν ενδιαφέρει πραγματικά το αντικείμενο… Κοντά στην Piazza Venezia.

Via del Gesu 74/75, 00186, Τ/0039 06 679 3674, www.poggi1825.it


CAMPOMARZIO
 70

Τέταρτη γενιά αρωματοπωλών, σε ένα κατάστημα με τις πιο σοφιστικέ επιλογές από αρώματα και κολόνιες μικρών οίκων και μία επιλογή των πιο ψαγμένων, προηγμένης τεχνολογίας,  καλλυντικών από όλο τον κόσμο. Για άντρες και γυναίκες…

Via di Campo Marzio 70, 00186 Roma, T/+39 06 69202123, www.campomarzio70.it/en/retail/stores/campo-marzio


FARAONI

Η αρχαία τέχνη του μικροψηφιδοτού, εφαρμοσμένη σε κοσμήματα. Μικρά αριστουργήματα από τον συντηρητή, αντικέρ και τεχνίτη μικρομωσαϊκών Luigi Faraoni.

Via dei Banchi Vecchi, 137, Campo dei Fiori, T/+39 06 683 2832, www.romanmicromosaic.it/index.php/en/info.html


Για να οργανώσετε ένα picnic στην Ελλάδα με Ιταλικά προϊόντα:


SALUMERIA ROSCIOLI 

Είναι μαζί και εστιατόριο! Άλλο ένα ιδανικό spot για μεσημεριανό!
www.salumeriaroscioli.com


Τρία μουσεία αλλιώτικα από τα άλλα


VILLA BORGHESE

Μία βίλλα του 17ου αιώνα, μέσα σε ένα από τα μεγαλύτερα και πιο όμορφα δημόσια πάρκα της Ρώμης. Είκοσι δωμάτια που στεγάζουν τα γλυπτά του Bernini και τους πίνακες του Caravaggio μεταξύ πολλών άλλων αριστουργημάτων. Αγοράστε το εισιτήριο online επιτρέπουν την είσοδο μόνο σε 360 άτομα την κάθε φορά.

http://www.galleriaborghese.it/en


CENTRALE MONTEMARTINI

Ένας απροσδόκητος συνδυασμός από Ελληνικά γλυπτά της κλασσικής εποχής και Ρωμαϊκά, ανάμεσα σε τουρμπίνες, μηχανές diesel και ατμομηχανές σε ένα εργοστάσιο παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας των αρχών του 20ου αιώνα!

www.centralemontemartini.org/en


PALAZZO DORIA PAMPHILJ 

Ένα ιδιωτικό ανάκτορο – μουσείο του 16ου αιώνα  που ανήκει  ακόμα στις πριγκιπικές οικογένειες Doria και Pamphilj που κατοικούν σε κάποιες από τις πτέρυγές του. Από τον 17ο αιώνα που έγινε και η τελευταία ριζική ανακαίνιση, δεν έχουν αλλάξει σχεδόν τίποτα… Συγκλονιστικό!

Ψάξτε να βρείτε μια μικρή αίθουσα που στεγάζει το πορτραίτο του Πάπα Ιννοκέντιου του 10ου (Giovan Battista Pamphilj), έργο του Velázquez, (από το οποίο εμπνεύστηκε ο Francis Bacon τους “screaming pope” πίνακές του), που θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της συλλογής τους!

H οικογενειακή εκκλησία φιλοξενεί πολλά λείψανα (μουμιοποιημένων) αγίων, μεταξύ άλλων το λείψανο της Αγίας Θεοδώρας και ένα λείψανο γνωστό ως Centurion, ενός μέλους της αυτοκρατορικής φρουράς που ήταν παρών στην σταύρωση του Χριστού…

http://www.doriapamphilj.it/roma/en

 

Categories
Αγορά Ελλάδα Εστιατόρια Κυκλάδες Τοπικά Προϊόντα Τοπικές Νοστιμιές

H Ανοιξιάτικη Μύκονος της Δάφνης Χρονοπούλου

Πριν αρχίσουν να καταφθάνουν τα καλοκαιρινά στίφη των ξένων, το νησί διατηρεί τους ρυθμούς της καθημερινότητάς του. Η “Μυκονιώτισσα” -και όχι Μυκονιάτισσα- Δάφνη Χρονοπούλου μας ξεναγεί στην δικιά της – πιο εσωστρεφή, ανοιξιάτικη Μύκονο. Την ευχαριστούμε πάρα πολύ!

Η Μύκονος την Άνοιξη

Από την Καθαρή Δευτέρα ως του Αγίου Πνεύματος είναι η εποχή που το νησί ανοίγει σα λουλούδι μετά τους σκοτεινούς μήνες του χειμώνα, που τους περνάμε με μεγάλες βόλτες στις έρημες παραλίες και στα χωράφια, με φίλους στα σπίτια μας και στα λίγα μαγαζιά που μένουν ανοικτά. Με τις πρώτες βιολέτες, που ανθίζουν στα ρείθρα των δρόμων και στις σχισμές των βράχων, εμφανίζεται κι η πρώτη κίνηση. Το νησί ασβεστώνεται, οι βιτρίνες στήνονται και τα μαγαζιά ετοιμάζονται για το καλοκαίρι.

Η Μύκονος δε θα ήταν αυτή που είναι δίχως τους ανθρώπους της, που από παλιά τους χαρακτηρίζει μια ιδιότυπη ανοχή για το ‘Αλλο, το διαφορετικό, που το δέχονται και το ανέχονται δίχως να αισθάνονται ότι απειλούνται από αυτό. Μπορεί να είναι το πειρατικό της παρελθόν, μπορεί το ότι επειδή Τούρκους δε γνώρισε, οι κάτοικοι δεν είδαν τη θρησκεία σαν ταυτότητά τους που χρειάζεται να υπερασπιστούν, μα εδώ ένιωσα μια πρωτόγνωρη ελευθερία και ένα αίσθημα ασφάλειας που με κέρδισε.

Από τη σελίδα Mykonos Tribe 80s & 90s

«Τυχερή που είσαι» μου λένε συχνά, επειδή έφυγα από τη ζωή της πόλης. Δεν είναι τύχη απαντώ, αλλά επιλογή. Μυκονιώτισσα είμαι, όχι Μυκονιάτισσα, εξηγώ, παραφράζοντας τον όρο Αιγυπτιώτες που χρησιμοποιούσε ο Καβάφης για τους κατοίκους Αιγύπτου αλλά όχι Αιγύπτιους.

Γεννήθηκα στο κέντρο της Αθήνας κι εκεί μεγάλωσα, ύστερα σπούδασα στην Αγγλία κι έζησα στο Λονδίνο. Η Ελλάδα είναι Αθηνοκεντρική. Για δουλειές, γιατρούς ακόμα και σπουδές, η Αθήνα ή οι μεγάλες πόλεις δυστυχώς είναι αναπόφευκτες· όσο όμως η δουλειά μας δεν το απαιτεί πιστεύω αξίζει η απόφαση. Δεν το μετάνιωσα.

Φωτό Αντώνης Λεμονάκης

Ήταν σα μεγάλος έρωτας. Φοβόμουν να δεσμευτώ, έλεγα προτιμώ να νοικιάζω ώστε, αν δε μου αρέσει πια, να φύγω δίχως να δηλητηριαστούν οι αναμνήσεις μου. Όμως έμενα όλο και πιο πολύ, ώσπου βρέθηκα να παγώνω μια Πρωτοχρονιά στο σπίτι που νοίκιαζα για τα καλοκαίρια. Μια φίλη πουλούσε ένα παλιό ‘χωριό’ απείραχτο από το 1970 που το αγόρασε και το ανακαίνισε προσθέτοντας ηλεκτρικό και μπάνιο. Το αγόρασα μέσα σε δεκαπέντε μέρες κι από τότε, το 2000, έγινε μόνιμη κατοικία μου.

Η Μύκονος δεν έχει χωριά. Έχουμε την Πόλη με το παλιό λιμάνι και την Άνω Μερά. ‘Χωριό’ εδώ ονομάζεται η πολύ χαρακτηριστική κυκλαδίτικη μονώροφη αγροικία που συνήθως αποτελείται από δωμάτια κι αυλές που προστέθηκαν στη διάρκεια των χρόνων κατά τις ανάγκες της οικογένειας. Εκκλησάκι για τα οστά των προγόνων, κελί για το πανηγύρι στη γιορτή του νοικοκύρη, περιστεριώνας…

Το δικό μου έχει αλώνι, πηγάδι, αμπελάκι, αμυγδαλιά, μεγάλη ελιά και τα δωμάτια σε γωνία με πλάτη στο βοριά. Όπου είχε περιβόλι σήκωναν ψηλούς τοίχους και τέτοιο μεγάλο τοίχο έχω από την πλευρά του κοινοτικού δρόμου ενώ από πάνω με σκιάζουν μεγάλα βράχια απ’ αυτά που στην αρχαιότητα έλεγαν ότι ξέμειναν μετά τις τιτανομαχίες. Θέα μου η θάλασσα από ψηλά με παραλίες και η Πόρτα της Ληνώς που έκανα και τίτλο στο βιβλίο μου που αφιέρωσα στη Μύκονο.

Στη μυκονιάτικη ύπαιθρο σώζονται ακόμα τα ερείπια αρχαίων τετράγωνων  ή στρογγυλών πύργων, που πιθανολογείται ότι ανήκαν σε κάποιο αμυντικό σύστημα του νησιού: Ο πύργος που είναι στη Ληνώ διατηρεί τη βάση του με ίχνη οχυρωματικού περιβόλου και δύο πρωτοχριστιανικά εκκλησάκια παραδίπλα.  Η Πόρτα διατηρεί την ‘πορτωσιά’ που σχηματίζουν τρεις μεγάλοι λαξευμένοι γρανιτόλιθοι. Με προσανατολισμό Ανατολή/Δύση και θέα τη Δήλο, ήταν ίσως η πύλη εισόδου στη Ληνώ, μια απ΄ τις αρχαίες πόλεις του νησιού.
Η λέξη Ληνός/Ληνώ που ως σήμερα  σε κάποια μέρη σημαίνει πατητήρι ή Τρύγος, εμφανίζεται πολλές στη Βίβλο (και στη μετάφραση των Ο’ και στου Νεοφύτου Βάμβα).

Μια ταινία…

Οι Άνθρωποι

Στο νησί έχουμε ποικιλία, μια ενστρωμάτωση ‘φυλών’ με είδη ανθρώπων που συγκατοικούν αρμονικά.

Από τη σελίδα MYKONOs Tribe 80’s & 90’s

Μια από τις ‘φυλές’ είμαστε εμείς οι Νομάδες της Μυκόνου, όπως μας ονόμασε μια ανθρωπολόγος που μας μελέτησε κι έγραψε ένα βιβλίο μ’ αυτό τον τίτλο. Καλλιτέχνες που έφτασαν στο νησί από όλη τη γη ή ταξιδιώτες που ξέμειναν από το μακρύ ‘hippy trail’. Κάποιοι άνοιξαν μαγαζιά, ή αγόρασαν σπίτια, ή έκαναν παιδιά. ‘Αλλοι, εγκατασταθήκαμε μόνιμα ενώ άλλοι άλλαξαν ζωή όμως το χνάρι είναι πάντα εδώ στα  βιβλία, τη μουσική, τα ζωγραφικά έργα μας, τις ιδέες, τη γιόγκα και τα μουσικά γκρουπ, κι έτσι ιδέες, γούστο, τρόπος ζωής επηρέασαν αυτό που σήμερα βλέπει στη Μύκονο ο κάτοικος ή ο επισκέπτης.

Μια ημέρα

Δεν κοιμάμαι νωρίς. Τις νύχτες διαβάζω ως αργά στην απόλυτη ησυχία και ξεχνιέμαι μέχρι που ακούω τα πρώτα πουλιά λίγο πριν ξημερώσει. Όμως ακόμα κι αν μείνω σπίτι μ’ ευχαριστεί να ξέρω ότι όποια ώρα κι αν θελήσω να βγω θα βρω να με περιμένει ένας κόσμος ξύπνιος στον οποίο βγαίνεις μεσημέρι για να φας με ένα φίλο και επιστρέφεις την επόμενη μέρα.

Νωρίς το πρωί στο Γιαλό είναι διαχρονική αξία το καφενείο του Μπακόγια μπροστά στη μπάγκα της ψαραγοράς όπου βγάζουν το φρέσκο ψάρι οι ψαράδες. Καφές και ομελέτες για τους τουρίστες κι ύστερα ουζάκια με φρέσκους μεζέδες, αφού πλάι στα ψάρια στήνουν κι οι αγρότες λαχανικά και λουλούδια για πούλημα κι έχει και ψώνια και χάζι καθώς περαστικοί σταματούν να καμαρώσουν ψαριά ή ανθοδέσμες. Ως τις 11.00 που η μπάγκα ξεπλένεται, οι αγρότες γυρίζουν στους ‘κήπους’ τους κι η Πόλη αρχίζει να γεμίζει.

Λίγο πιο μέσα είναι η Βιβλιοχώρα το βιβλιοπωλείο μας (που έχει και τα βιβλία μου) και μάς φέρνει κι ό,τι παραγγέλνουμε για τη Λέσχη Ανάγνωσης, για την οποία ο συγγραφέας Παναγιώτης Κουσαθανάς μάς φιλοξενεί στη Βιβλιοθήκη του, στο πατρικό του, πλέον κληροδότημα Στέγη Μελέτης Πολιτισμού και Παράδοσης, στην άλλη πλευρά της Πόλης, στη Φάμπρικα απ’ όπου φεύγουν τα λεωφορεία για τις νότιες παραλίες.

Σινέ Μαντώ

Ανεβαίνοντας για τη Φάμπρικα, αξίζει μια στάση στον Κήπο Μελετοπούλου, μια όαση δροσιάς σε ενάμισι στρέμμα πράσινου,  για καφέδες, μεζεδάκια και τα βράδια κινηματογράφο στο Cine Manto που πήρε το όνομά του από τη Μαντώ Μαυρογένους, τη Μυκονιάτισσας ηρωίδα του 1821.

Στον παλιό περιφερειακό πάνω από το Παλιό Λιμάνι και δίπλα στο Ταχυδρομείο είναι και το πολύ αγαπητό Cafe Vero, ιδανική στάση ανάμεσα σε δουλειές βγαίνοντας από την Πόλη. Φιλικό κι εγκάρδιο είναι ανοιχτό όλη την ημέρα με καφέ, ποτά και μουσική. Και πιο ψηλά, στη Δροσοπεζούλα (όπως λένε οι ντόπιοι το σημείο μετά τη διασταύρωση του  Νέου Περιφερειακού με το δρόμο της Άνω Μεράς) είναι το επίσης ευχάριστο Central, με τα εξαίσια ηλιοβασιλέματα από τα παράθυρά του, ένα ευρύχωρο Café και bar, ανοιχτό από πρωί ως αργά τη νύχτα

Η Άνω Μερά

Το πρωινό στο Μύκονο σερβίρεται όλη την ημέρα όσο αργά κι αν ξυπνήσουμε. Δίχως ωράρια, από το μεσημέρι ως αργά το βράδυ, είναι ανοιχτές κι οι ταβέρνες στην Πλατεία της Άνω Μεράς που, πεζοδρομημένη, είναι μια όαση για γονείς που αφήνουν ξέγνοιαστοι τα παιδιά να παίξουν.

Εκεί είναι και το παλιό Μοναστήρι της  Παναγίας  αλλά και το αγαπημένο μου μικρό εκκλησάκι του Άγιου Ονούφριου που για χρόνια άναβα το καντήλι του μπαίνοντας με το κρυμμένο κλειδί.

Η πλατεία έχει γύρω-γύρω εστιατόρια. Συστήνω το Βαρδάρη του Μιχάλη, μα το καθένα έχει τη θέση του στον ήλιο κυριολεκτικά διότι καθώς γέρνει πίσω από την πλατεία διαλέγουμε ανάλογα την ώρα αν προτιμάμε ζέστη ή δροσιά.

Στην Άνω Μερά επίσης είναι και το Nadia’s House of Beauty για grooming ανδρών και γυναικών (manicure/pedicure, πρόσωπο, σώμα κ.λ.).

Κυριακή πρωί κάτω από την Πλατεία έχει μεγάλη αγορά με φρέσκα προϊόντα μυκονιάτικα αλλά και πλανόδιους με καλάθια, χαλιά και καρέκλες με ψάθα.

Οι παραλίες

Τα μυκονιάτικα νερά είναι κρυστάλλινα. Καθαρά αλλά πολύ κρύα, γι αυτό οι παραλίες δε γεμίζουν πριν καλοκαιριάσει.

Συνήθως διαλέγουμε παραλία από τον καιρό. Με βοριά στις νότιες, με νοτιά στις βόρειες και στους άλλους καιρούς υπομονή διότι δεν κρατάνε  για πολύ.

Η παραλία Παράγκα, νότια της πόλης της Μυκόνου
Η Tasos Taverna του Γιώργου Αντωνόπουλου στη Παράγκα

Στο Νότο παλιά αγαπημένη η Παράγκα στην οποία μαζευόμαστε οι Νομάδες, ιδίως Άνοιξη πριν στηθούν ομπρέλες και ξαπλώστρες και πριν δυναμώσουν τα ντεσιμπέλ των beach bar. Κλασική η TASOS TAVERNA του Γιώργου Αντωνόπουλου με ψητά, ψάρια και  εξαιρετικά θαλασσινά με πάστα, ειδυλλιακά βράδυα ή πρωινά με τάβλι.

Η χερσόνησος Δίμαστο χωρίζει τον όρμο Καλαφάτη από την παραλία Καλό Λιβάδι

Πολύτιμο μυστικό είναι και τα Διβούνια των Άγριων. Πηγαίνοντας για Καλαφάτη, στρίβουμε δεξιά για τα Διβούνια, τη χερσόνησο που λόγω του σχήματός της λέγεται και Δίμαστο της Αφροδίτης. Με μια στροφή του τιμονιού είναι σα να βρεθήκαμε σε άλλο νησί, ερημικό και άλλη εποχή δίχως μεγάφωνα και ορόφους και πλαστικά. Οι Άγριοι βγαίνουν με τα καΐκια τους στη θάλασσα και θα σας προσφέρουν το πιο φρέσκο ψάρι με λαχανικά φρέσκα, ντόπια. Επίσης, για μια βουτιά όσο ψήνεται το ψάρι μας, τα νερά είναι μαγευτικά διότι λόγω της θέσης της χερσονήσου πάντα υπάρχει σημείο απάνεμο.

Βράδυ

Δεν είμαι από εκείνους που ψάχνουν το «σπιτικό» φαγητό έξω και αποφεύγω όσα συστήνονται ως «μαμαδίστικα» ή τα συνοδεύει ο μύθος πως «μαγειρεύει μια γιαγιούλα». Όμως υπάρχουν εξαιρέσεις και μια από αυτές είναι Το Μαερειό. Από ντόπια φρέσκα προϊόντα, πιάτα παραδοσιακά όπως φάβα, κοκκινιστό, κεφτεδάκια ή τοπικά, όπως οι χουχουλιοί (σαλιγκάρια) κι οι μανίτες (μανιτάρια) σερβίρονται σε ιδιαίτερα φιλική ατμόσφαιρα και καλές τιμές έτσι που όσο προχωρά το βράδυ ζωντανεύει το μακρύ μπαρ στο οποίο τρώω και μόνη κι η αίθουσα γίνεται μια παρέα.

 

Στον ίδιο δρόμο λίγο πιο πάνω είναι κι η AVRA, της Σάρας και του Νίκου, με θέα πανοραμική αν βρείτε τραπέζι στο υπερυψωμένο πεζοδρόμιο ή μαγική οικειότητα στην κλειστή αυλή με το πράσινο μέσα από τους ψηλούς τοίχους. Με φαγητό όχι μόνο ελληνικό αλλά και καρυκευμένο με επιρροές από ταξίδια σε Ανατολή και Δύση.

Τέτοιο δικό μας αγαπημένο μαγαζί είναι και η Appaloosa με τις θρυλικές ‘frozen margaritas’ (λεμόνι ή φράουλα) και την ενημερωμένη κουζίνα που ξεκίνησε tex-mex αλλά περιλαμβάνει πολλά μυκονιάτικα υλικά και πιάτα. Φιλική ατμόσφαιρα, βράδια που καταλήγουν σε γιορτή, ευρύχωρο μπαρ για κουβέντα με γνωστούς κι αγνώστους και, όχι σπάνια, ζωντανή μουσική από τα τοπικά μας γκρουπ.

Για clubs εγώ δε θα πω, είναι πολλά κι ο καθένας έχει τα γούστα και τις παρέες του. Αλλά για ποτό, πριν ή μετά το φαγητό μου αρέσει να κάθομαι στο Passo Doble όπου με  καλό κρασί ή το ποτό μας καθισμένοι στα δυο έξω τραπεζάκια παρακολουθούμε το ανθρώπινο ποτάμι να περνά από μπροστά μας σα σε πασαρέλα.

Αξίζει να δει ο επισκέπτης

Στο Αρχαιολογικό Μουσείο πλάι στα μόνιμα εκθέματα παρουσιάζονται και εκθέσεις όπως η εντυπωσιακή συλλογή κυκλαδικών κοσμημάτων [παλιών και νέων από της λίθινης εποχής ως τις μέρες μας:  Vanity: Ιστορία και Μύκονος συναντιούνται στα κοσμήματα] που ακόμα την προλαβαίνετε.

Δημοτική βιβλιοθήκη

Στη Δημοτική Βιβλιοθήκη (αν και όχι ανοιχτή ή συμμετέχουσα στα πολιτιστικά όσο και όταν θα μου άρεσε) φυλάγονται σπάνιοι τόμοι μέσα σε ένα αρχοντικό εξέχουσας κυκλαδίτικης ομορφιάς.

Το νησί έχει πολλές γκαλερί και καλλιτέχνες που κατοικούν ή παραθερίζουν εδώ κι η Δημοτική Πινακοθήκη στο Ματογιάννι φιλοξενεί εκθέσεις που αλλάζουν πολύ συχνά ζωντανεύοντας με συζητήσεις για την Τέχνη την πλατιά βεράντα πάνω στο Ματογιάννι.

Έργο της Carrol Wells

Από τους δικούς μας καλλιτέχνες, της φυλής των Νομάδων, συστήνω να μη χάσετε την ΚΑΡΟΛΙΝΑ (Carrol Wells), Αμερικανίδα που για δεκαετίες ζωγραφίζει το νησί, και εύκολα θα αναγνωρίστε έργα της στα περισσότερα μαγαζιά ή σπίτια μας. Δεν κάνει εκθέσεις αλλά αν είστε τυχεροί θα την πετύχετε, καθισμένη στο Γιαλό με γύρω φρέσκα έργα της, να πουλάει κουβεντιάζοντας με περαστικούς τουρίστες ή με φίλους στα άψογα ελληνικά της.

Έργο του Luis Orozco

Στα μαγαζιά και στα σπίτια μας επίσης θα συναντήσετε  δουλειά του Μεξικάνου, πλέον Μυκονιώτη, Luis Orozco  για τον οποίο ο σκηνοθέτης Δημήτρης Καλφάκης έκανε πέρσι το ντοκιμαντέρ Mi querido Luis (Μy Beloved Luis)Ο Orozco είναι 56 χρόνια στο νησί. Παντρεύτηκε τρεις φορές, έκανε παιδιά, χώρισε, χήρεψε, πένθησε μα έμεινε πάντα πιστός στην Τέχνη του και στα στενά της Πόλης όπου με ένα κόκκινο κρασί και φίλους περνά τα βράδια του. Οι νύχτες μου με το Λούις είναι μαγικές. Με κουβέντες για την Τέχνη και τον κόσμο, τραγούδια  Λάτιν που αγαπά αλλά και όλα τα ελληνικά που τα παίζει στην κιθάρα και θυμάται τους στίχους καλύτερα από εμένα, έχουμε μεθύσει και χορέψει και γλεντήσει οι δυo μας και με παρέες ως το πρωί.

Eπίσης συστήνω να ψάξετε τα λεπτοφτιαγμένα μωσαϊκά τής Monika Derpapas που, εκτός από διακοσμητικά θα τα δείτε και ως διακριτικές ταμπέλες μαγαζιών που ακολουθούν νόμους και κανόνες για σεβασμό της παραδοσιακής μορφής του νησιού και ιδίως της Πόλης.

Διαφορετική και πολύ ενδιαφέρουσα είναι και μια επίσκεψη στα εγκαταλελειμμένα Μεταλλεία. Η Μυκομπάρ με τους μεταλλιώτες της είναι μια πλευρά της ιστορίας του νησιού που δεν είναι πολύ γνωστή αλλά είναι ενδιαφέρουσα και συνετέλεσε στην εξάπλωση του τουρισμού λόγω της διάνοιξης των δρόμων.

Ακριβώς από κάτω, αν σας αρέσει λίγο περπάτημα, έχει και μια από τις πάμπολλες μικρές ερημικές παραλίες του νησιού.

Αλλιώς μπορείτε να συνεχίσετε με το αυτοκίνητο ως το Βίωματα μοναστηριακά αμπέλια από τα οποία βγαίνει το κρασί Παραπορτιανό. Τα σταφύλια αναπτύσσονται με μουσική του Mozart κι εμείς, με ραντεβού, μπορούμε να περάσουμε εκεί την ημέρα μας με ξενάγηση, φαγητό και, βεβαίως, άφθονο κρασί. Κι αν τύχει να είστε στο νησί στον Τρύγο θα χαρείτε το πανηγύρι στο οποίο μάς περιποιείται γενναιόδωρα, κάθε χρόνο, ο ιδιοκτήτης  Νίκος Ασημομύτης με εξαιρετικά εδέσματα και μουσική από Μυκονιάτες σαμπουνιέρηδες.

Αγορά

Θα βρείτε Hermes και Gucci και νέους σχεδιαστές αλλά δε θα σας προτείνω αυτά. Διότι όπως κι αν ντύνεστε, στη Μύκονο δίχως παρεό δε γίνεται να χαρείτε τις παραλίες ούτε να προστατευθείτε από τις ξαφνικές ριπές του ανέμου. Είναι παλιά παράδοση από την εποχή που οι ταξιδιώτες τα έφερναν από τις Ινδίες. Αναζητήστε μόνο τα αυθεντικά  που, σ’ εμάς τους Νομάδες φέρνουν φίλοι πλανόδιοι ταξιδιώτες σαν τον Μπομπ (που πια επίθετό του έγινε το:  Ο Pareos) ή τα διαλέγουμε από τη μεγάλη ποικιλία που ανεμίζει έξω απ’ το μικροσκοπικό El Pareo  του Λουκά, στο κέντρο της Πόλης (απέναντι από το Passo Doble).

 

Τα τελευταία χρόνια έχουμε μια αύξηση φροντισμένων τοπικών προϊόντων υψηλής ποιότητας.

Ο κήπος Ξυδάκη και κάτω κάποια από τα προϊόντα του

Εκτός του πολύ γνωστού Παραπορτιανού κρασιού, ψάξτε για τα κρασιά του Κήπου Ξυδάκη αλλά και τις μαρμελάδες του (στο  πασίγνωστο super market Flora ή στο μανάβικο του Α. Νάζου Ο Μπαξές του Κρομμύδα.

Μυκονιάτικη λούζα,, φωτό από τη σελίδα ΦΒ της Ειρήνης Ζουγανέλη

Στο Μενάγια και τα άλλα κρεωπωλεία θα βρείτε λούζα ή τα φημισμένα λουκάνικα Μυκόνου που έχουν ετοιμαστεί στα χοιροσφάγια του περασμένου χειμώνα με τραγούδια κι άφθονο ποτό.

Από το φημισμένο Κυκλάμινο

Φημισμένα είναι τα αμυγδαλωτά και η σουμάδα που αξίζει να πάρετε μαζί φεύγοντας αλλά, αν προσκληθείτε σε σπίτι μυκονιάτικο, θα εκτιμηθεί περισσότερο να τιμήσετε το Κυκλάμινο, αγαπημένο κλασικό ζαχαροπλαστείο που τα καλαθάκια του τα πρόσφεραν γενιές και γενιές παιδιών στους συμμαθητές σε γιορτές και γενέθλια.

Προϊόν με ονομασία προέλευσης είναι η Κοπανιστή (και μόνο  η Μυκόνου είναι κατοχυρωμένη) που, για όσους τη βρίσκουν καυτερή τη γλυκαίνουμε με λίγο καλό λάδι στο σερβίρισμα. Αν όμως δε θέλετε αλμυρά, πολύ νόστιμα είναι το ξινότυρο, μαλακό για μεζέ ή ξεραμένο για μακαρόνια και σαλάτες, κι η τυροβολιά, φρέσκια σε μόστρα με πελτέ ντομάτας, ή ψημένη είτε σε κρεμμυδόπιτα με το πολύ μάραθο είτε γλυκιά σε μελόπιτα.

Τα τελευταία χρόνια  φτιάχτηκε και το Τυροκομείο Μυκόνου  που, σε συσκευασίες βολικές για μεταφορά, εκτός από τα τυριά φτιάχνει και γιαούρτι από γάλα του νησιού.

Όλα αυτά τα βρίσκετε σε μανάβικα και super markets που πολλοί αγρότες δίνουν τα προϊόντα τους και φρέσκα αυγά ανάλογα την εποχή. Μην το ξεχνάμε εξ άλλου, εκτός της υπερ-ενημερωμένης κάβας, είμαστε, απ’ ό,τι μου είπαν, ο μόνος τόπος που έχει dj και φωτισμούς μυστήριους στο κοσμικό μας super-market.

Εκδρομή στη Δήλο

Στο πρώτο νόμισμα της Μυκόνου  βλέπουμε ένα τσαμπί σταφύλι, κριθάρι και το Διόνυσο. Φαίνεται ότι από τα αρχαία χρόνια να ήμασταν τόπος γλεντιού και σαρκικών απολαύσεων. Μα όπως σήμερα πλάι μας έχουμε το ιερό νησί της Παρθένου έτσι και στην αρχαιότητα είχαμε την ιερή Δήλο πατρίδα του Απόλλωνα και της Άρτεμης, τόπο στον οποίο απαγορευόταν να γεννηθεί ή να ταφεί ο άνθρωπος.

Μετά τα γλέντια και τα ξενύχτια της διονυσιακής Μυκόνου είναι βάλσαμο η επίσκεψη στο απολλώνιο.

Η Δήλος είναι τόπος μαγικός για περπάτημα στα στενά της γειτονιάς του αρχαίου θεάτρου με τα μωσαϊκά στις στέρνες, τα αγάλματα της Ρωμαίας κυρίας Κλεοπάτρας και του συζύγου της που στέκονται στην αυλή τους  πίσω από το πηγάδι που ακόμα έχει νερό.

Μου αρέσει να πηγαίνω μόνη ή με ένα δυο φίλους για να συγκεντρωθώ στη σκέψη μου καθώς ανεβαίνω ως το ναό της Ίσιδος και το Σεράπειο. Καραβάκια φεύγουν κάθε πρωί από το Γιαλό, στο Παλιό Λιμάνι και επιστρέφουν ως το μεσημέρι διότι απαγορεύεται η διανυκτέρευση στον αρχαιολογικό χώρο.

Αν όμως έχετε παρέα ή γιορτή, για κάτι διαφορετικό συστήνω το Φοίβο το όμορφο παραδοσιακό καΐκι που με καλό κρασί, ποτά κι ό,τι εδέσματα συμφωνήσετε θα σας πάει με την παρέα σας πρώτα να δείτε τα αρχαία και το Μουσείο και ύστερα ως το απόγευμα σε παραλία ερημική και μυστική. To καΐκι είναι συντηρημένο με μεράκι από τον Μυκονιάτη πλοιοκτήτη καπετάνιο που, προσωπικά αλλά με διακριτικότητα, ξέρει να φροντίζει να μας μείνει αλησμόνητη η εμπειρία.

 

Λίγα λόγια για τη Δάφνη Χρονοπούλου

Η Δάφνη Χρονοπούλου, συγγραφέας και blogger, ζει στη Μύκονο. Συμμετέχει σε  κινήσεις πολιτών (Ανακύκλωση, Εθελοντικά Μαθήματα) και είναι ενεργό μέλος συλλόγου πρώην χρηστών παράνομων Ουσιών. Πιστεύει στην ενεργή συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις που τους αφορούν και στον αγώνα για περισσότερα ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες. Είναι ραδιοφωνική παραγωγός, αρθρογραφεί και κάνει μεταφράσεις σε λογοτεχνικά περιοδικά.
Ως τώρα έχουν εκδοθεί 6 βιβλία της.
Το πιο πρόσφατο: Τα 40 Του Θανάτου ‘ (εκδόσεις Γαβριηλίδη)
H διεύθυνση του blog της είναι: https://daphnechronopoulou.blogspot.gr

Categories
Διαμονή Νότια Αμερική Οινοποιεία και Ζυθοποιεία

Οινική φιλοξενία στο Βαλπαραΐσο της Χιλής

Μοιάζει περισσότεροι με το φορτίο ενός κοντεϊνεράδικου (που λένε και στη δημώδη ναυτική γλώσσα) που αρμενίζει στα βαθιά. Και όμως πρόκειται για ένα ξενοδοχείο σύγχρονο και θεματικό στην όμορφη παραθαλάσσια πόλη του Βαλπαραΐσο.

 

Το ιστορικό λιμάνι της Χιλής βρέχει ο Ειρηνικός ωκεανός. Αγαπημένη πόλη του Πάμπλο Νερούδα, το Βαλπαραϊσο  είναι διάσημο για τα σκαρφαλωμένα  στους λόφους (στα cerros), πολύχρωμα σπίτια του, για τα εμβληματικά τελεφερίκ του και αυτή την αδιόρατη παλιά δόξα του δεύτερου μισού του 19ου αιώνα, όταν ήταν γνωστό ως “κόσμημα του Ειρηνικού”. Βασικός σταθμός ανεφοδιασμού των πλοίων που ταξίδευαν από τον Ατλαντικό στον Ειρηνικό ωκεανό μέσω του Ακρωτηρίου Χορν και των Στενών του Μαγγελάνου, ήταν τόπος κοσμοπολίτικος, πολύγλωσσος, ένα χωνευτήρι διαφορετικών πολιτισμών που με τα χρόνια, δημιούργησε τον δικό του και που παρήκμασε οριστικά με τη διάνοιξη, το 1914, της διώρυγας του Παναμά. Σήμερα αναπτύσσεται και πάλι τόσο εμπορικά, το διαπιστώνει κανείς εύκολα παρατηρώντας  το ασταμάτητο πάρε δώσε των εμπορικών πλοίων τα νερά του, όσο και τουριστικά καθώς οι ιστορικές συνοικίες ανήκουν πλέον στη Παγκόσμια Κληρονομιά της Unesco.

To Βαλπαραϊσο λοιπόν αγάπησε ο εκ Νέας Ζηλανδίας Grant Phelps και σκέφθηκε να μεταφέρει στη ξηρά τα πολύχρωμα κοντέινερ ανακυκλώνοντας τα, κατά την σοφή τάση της εποχής. Το οινο-ξενοδοχείο Wine Box στήθηκε (στη κυριολεξία) πάνω στο λόφο Mariposa (πεταλούδα) μέσα σε πολυταξιδεμένα και αμαρτωλά containers, αφού κάποια από αυτά πιάστηκαν να μεταφέρουν κοκαΐνη μέσα σε κουτιά καφέ!

Η λογική του ξενοδοχείου βασίζεται όπως είπαμε στην ανακύκλωση. Έτσι παλιά βαρέλια κρασιού έγιναν καθίσματα, μπανιέρες έγιναν καναπέδες και μέρος της επίπλωσης προέρχεται από παλέτες μεταφοράς.

Ο ιδιοκτήτης δηλώνει παθιασμένος εραστής του οίνου, έχοντας συνεργαστεί με άλλα οινοποιία πριν φτιάξει το κρασί του WineBox. Μάλιστα οι ίδιο οι  φιλοξενούμενοι του ξενοδοχείου συμμετείχαν -ξυπόλητοι- στο πάτημα των σταφυλιών! Το αποτέλεσμα της εργασίας τους ζυμώνει αυτή τη στιγμή, και όλοι περιμένουν με αγωνία τη πρώτη εμφιάλωση στην αρχή του καλοκαιριού που θα απολαύσουν αποκλειστικά οι φιλοξενούμενοι κι οι επισκέπτες του ξενοδοχείου. Είναι κι αυτός ένας λόγος για ταξίδι!

[mappress mapid=”111″]

Categories
ΓΕΥΣΕΙΣ Ευρώπη Τοπικά Προϊόντα Τοπικές Νοστιμιές

Μόντενα : Παβαρότι, Μαζεράτι και μπαλσάμικο!

Η δημοσιογράφος γεύσης και ταξιδιού και δημιουργός του εξαιρετικού blog  twominutesangie.com  Αντζελίνα Καλογεροπούλου μας ταξιδεύει σ’έναν από τους γαστριμαργικούς παραδείσους της γης,  στη Μόντενα της Ιταλίας! Ακολουθούμε κατά γράμμα τα βήματά της σε εστιατόρια, μπαρ, ζαχαροπλαστεία και διάσημους χώρους παραγωγής.


Το παλιομοδίτικο πιάτο ορεκτικών που καταφθάνει στο τραπέζι (ζωγραφισμένο με μικρά παστέλ λουλουδάκια) θα μπορούσε να είναι της Ιταλίδα γιαγιάς μου : λίγα ακανόνιστα κομμάτια παρμεζάνας από τη γειτονική Πάρμα με τρεις σταγόνες παχύρρευστο ξίδι μπαλσάμικο, λεπτοκομμένο προσούτο της Πάρμας, αφράτα ψωμάκια για το λαρδί χοίρου με το ψιλοκομμένο κρέας, μια μικρή και λιτή εισαγωγή στις απίστευτες νοστιμιές της πεδινής περιοχής Εμίλια-Ρομάνα στα βοριαοανατολικά της Ιταλίας.

Βρισκόμαστε στη Modena , στο εστιατόριο Da Danilo,  και απ’ ότι φαίνεται κάπως έτσι θα συνεχίσει το μενού της περιοχής τις υπόλοιπες μέρες της παραμονής μας εδώ, με τοπικές γεύσεις και ελαφρά αφρώδες κόκκινο κρασί Lambrusco. Είναι χειμώνας και τα ραβιόλια σε ζωμό κοτόπουλου, οι μακαρονάδες με μανιτάρια, οι σάλτσες ραγού και το χοιρινό έχουν την τιμητική τους. Το καλοκαίρι οι γεύσεις θα αλλάξουν και το μενού θα περιλαμβάνει πέστο με βασιλικό , γεμιστούς κολοκυθοανθούς με ρικότα, αρνάκι με δενδρολίβανο, ψαρικά και θαλασσινά , νοστιμιές με μελιτζάνα και καπνιστά τυριά, περισσότερη ντομάτα και λαχανικά και αυτό γιατί η κουζίνα στην Ιταλία παραμένει κατά κύριο λόγο τοπική και εποχική.

Εδώ στη Μόντενα πάντως ολοχρονίς στο τραπέζι θα βρίσκονται η παρμεζάνα και το βουτυράτο προσούτο της Πάρμας , το τοπικό κρασί Λαμπρούσκο και στο καλαθάκι του ψωμιού το αφράτο gnocco fritto (φουσκωτή τηγανιτή ζύμη για γλυκιές και αλμυρές μπουκιές, ανάλογα την ώρα της ημέρας) και η tigella (στρογγυλά πιτάκια ζύμης που ανοίγουν και σαν «τσέπη» για το προσούτο, σαλατικά και τυριά). Το λικέρ Nocino από άγουρα καρύδια καταφθάνει συνήθως σαν κέρασμα του μαγαζιού στο τέλος του γεύματος.

Ένα πράγμα επιβεβαιώνω κάθε φορά που επιστρέφω στην όμορφη γειτονική χώρα: η ιταλική γαστρονομία επιμένει παραδοσιακά και οι …αιωνόβιες συνταγές ακόμα κρατούν τα σκήπτρα στην καρδιά των Ιταλών αλλά και των χιλιάδων επισκεπτών που έρχονται εδώ όχι μόνο για την όμορφη φύση και τον πολιτισμό αλλά και για τις φανταστικές γεύσεις της χώρας.

Στα λιθόστρωτα στενά της πόλης με τα πανέμορφα κόκκινα κτίρια στην Μόντενα βρίσκονται δεκάδες εξαιρετικά εστιατόρια, τρατορίες και οστερίες που σας περιμένουν να τα δοκιμάσετε και να διαμορφώσετε την δική σας άποψη. Οι τιμές είναι λογικές (8-10 ευρώ ένα κυρίως πιάτο με μακαρόνια και 12-18 ευρώ τα πιάτα με κρεατικά και ψαρικά στις καλές οστερίες και τρατορίες της πόλης και στα πιο πολλά εστιατόρια). Το ντόπιο εμφιαλωμένο κρασί δεν ξεπερνά τις τιμές των δικών μας κρασιών και πολλές φορές είναι φθηνότερα. Οσο για τον καφέ; Στα περισσότερα καφέ θα τον απολαύσετε με …1.50 ευρώ!

Osteria Francescana

Μόνον ο Μάσσιμο Μποτούρα, ο απίστευτος Ιταλός σεφ (και διανοούμενο της παγκόσμιας γαστρονομίας θα μπορούσες να τον αποκαλέσεις μια και τα πιάτα του εμπνέονται π.χ. από μια συζήτηση που είχε ο Πικάσο με την Γερτρούδη Στάιν!) στην  Osteria Francescana (1ο καλύτερο εστιατόριο στον κόσμο το 2016 και δεύτερο καλύτερο το 2017) εκνευρίζεται από αυτήν την ιταλική εμμονή με τη «κουζίνα της γιαγιάς» . Ο ίδιος, ενώ κρατά στο μενού τα αγαπημένα των Ιταλών, όπως π.χ. τα λαζάνια, φροντίζει να τα αλλάξει στυλιστικά και να γυρίσει σε βίντεο την απίστευτη νέα τεχνολογική εξέλιξη του πιάτου. Αν παράλληλα καταφέρνει ή όχι να ικανοποιήσει το συλλογικό υποσυνείδητο των Ιταλών καλοφαγάδων (που όλοι έχουν την περίεργη εμμονή ότι η μακαρονάδα της μαμάς τους είναι η καλύτερη!) είναι μάλλον υποκειμενικό, γεγονός πάντως παραμένει ότι το εστιατόριο είναι ήδη παγκοσμίως διάσημο, χιλιοβραβευμένο και τα περισσότερα τραπέζια του «κλεισμένα» για το 2018. Αν θέλετε να γευθείτε το «αύριο» της ιταλικής γαστρονομίας και φυσικά να το πληρώσετε σε τριψήφιο νούμερο στον λογαριασμό ανά άτομο τότε επισκεφθείτε την Osteria Francescana (που είναι osteria μόνον κατ’ ευφημισμό!).

Franchescetta 58.

Όλα φαίνεται ότι πάνε καλά με την ιταλική γαστρονομία μέχρι να αρχίσουν τα μοριακά fusion και τα περίεργα τολμήματα των φιλόδοξων νέων σεφ, εκεί κάπου το χάνουν και η βαθιά απόλαυση του καλομαγειρεμένου φαγητού τους μένει μετέωρη και αμήχανη. Όμως φαίνεται ότι η νέα γενιά θέλει να ξεφύγει από τα γνωστά και επαναλαμβανόμενα φαγητά και να δοκιμάσει περίεργες εκτελέσεις κλασσικών μακαρονάδων ή και … μίνι χάμπουργκερ (εκεί ήταν και η απόλυτη καταστροφή όταν, κακομαγειρεμένο, κρύο και με …μεξικάνικη σάλτσα κατέφθασε στο τραπέζι, σκερτσόζικο μεν μέσα σε ένα μικρό γυαλιστερό κουτάκι , σαν αυτά των take-away αλλά γευστικά απογοητευτικό). Αν και το μικρο αδερφάκι του περίφημου και βραβευμένου Osteria Francescana του Massimo Bottura, το εστιατόριο Francescetta δεν γοήτευσε κανένα στη παρέα μας. Ακριβό, μουντό κακοφωτισμένο περιβάλλον και αμήχανο φαγητό λίγα στενά πέρα από το κέντρο της πόλης, σε μια άχαρη γειτονιά. Χρειάζεται κράτηση, αν παρ’ όλα αυτά επιμείνετε να πάτε, ίσως μόνο και μόνο γιατί στο Osteria Francescana θα πρέπει να περιμένετε πολλούς μήνες και φυσικά να πληρώσετε πολύ ακριβότερα.

Café del Collegio

Τον πρώτο καφέ της ημέρας τον ήπιαμε στο Café del Collegio, δίπλα στο πανεπιστήμιο της πόλης με ωραία μουσική να παίζει από τα μεγάφωνα του εξωτερικού χώρου. Ζητήσαμε με τον μυρωδάτο Americano (εσπρέσο σερβιρισμένο σε κούπα με βραστό νερό δίπλα και αν θέλετε γάλα), τον καπουτσίνο και τον εσπρέσο μας και ένα αφράτο Gnocco fritto (αφράτο τηγανητό ζυμάρι πασπαλισμένο με άχνη, σερβίρεται και με μαρμελάδα για πρωινό) και μετά περπατήσαμε στη σκεπαστή αγορά Albinelli.

Η ιστορική αγορά Mercato Albinelli

Από το 1931 λειτουργεί αυτή η στεγασμένη μικρή ιστορική αγορά στο κέντρο της Modena με ό,τι πιο νόστιμο παράγει η περιοχή. Εδώ θα βρείτε το βουτυράτο προσούτο της Πάρμας (που αξίζει να προμηθευτείτε), πολλά είδη παρμεζάνας και γκοργκοντζόλα (καθώς και η παχύρρευστη gorgonzola dolce), χειροποίητα ραβιόλια, κατακόκκινα τορτελίνι από παντζάρι, αλλά και μερίδες με έτοιμα ψητά λαχανικά, τηγανητά ψαράκια, σούπες, σαλάτες, πίτσα και σάντουιτς για να γευματίσετε επιτόπου στην πεντακάθαρη αγορά Albinelli τριγύρω από το όμορφο μικρό σιντριβάνι με το όμορφο άγαλμα μιας νεαρής με ένα καλάθι με λαχανικά. Στη Modena, όπως και σε όλη την Ιταλία, η γαστρονομία πάει χέρι-χέρι με τον πολιτισμό του κάθε τόπου και έτσι όσοι εμπλέκονται σ’ αυτήν γίνονται πρέσβεις του πιο ανθηρού τομέα της ιταλικής οικονομίας, τη γαστρονομία. Οι διανομές εδώ γίνονται μόνο με ποδήλατο!

Il Fantino και da Danilo

Στους τοίχους κρεμασμένες αθλητικές υπογεγραμμένες φανέλες από γνωστούς ποδοσφαιριστές, χαριτωμένοι πίνακες και φωτογραφίες πιστών και διάσημων πελατών, τραπεζάκια με κίτρινα τραπεζομάντηλα και φανταστικό χορταστικό φαγητό! Αυτό είναι το Il Fantino, μια φιλική τρατορία σε ένα κάθετο δρομάκι της Piazza Roma που σερβίρει ωραία πιάτα από τη χαρακτηριστική κουζίνα της Εμίλια Ρομάνα. Το προτιμήσαμε για μεσημεριανό (κράτηση απαραίτητη) και παραγγείλαμε την κλασσική μακαρονάδα Bolognese και χοιρινά παϊδάκια σιγομαγειρεμένα σε κρασί.  Οι γεύσεις ήταν τόσο ικανοποιητικές και όλοι συμφωνήσαμε να συνεχίσουμε στο ίδιο μοτίβο και το βράδυ να πάμε στο επίσης δημοφιλές da Danilo. Και τα δύο είναι χαρακτηριστικές τρατορίες  με φιλικό σέρβις και  χαλαρό περιβάλλον. Οι τιμές τους πολύ καλές με το δεύτερο ελαφρά πιο ακριβό.

Caffé dell’Orologio

Μην παραλείψετε όσο είστε στη Modena να απολαύσετε ένα aperitivo πριν το βραδινό φαγητό (περίπου 6-8μμ) στο ιστορικό καφέ στην πλατεία Piazza d’ Ova με θέα τον πανύψηλο πύργο Duomo. Το Caffé dell’Orologio λειτουργεί από το 1859 και ήταν ανέκαθεν σημείο συνάντησης των διανοούμενων πολιτών της περιοχής και των δημοκρατικών πολιτικών της πόλης. Παραγγέλνουμε ένα Αperol spritzer με το χαρακτηριστικό πορτοκαλί χρώμα ή ένα κόκκινο αφρώδες κρασί Lambrusco, ένα prosecco , μια μπύρα Peroni, ένα κοκτέιλ (φυσικά ένα dry Martini) . Στον πάγκο του μπαρ , αυτές τις ώρες, βρίσκονται τα μικρά μεζεδάκια (τα λένε stuzzichino), τσιπς και ξηροί καρποί απ’ όπου και θα σερβιριστείτε όσες φορές θέλετε. Προσέξτε μόνο μην παρασυρθείτε αν έχετε κανονίσει να βγείτε έξω για βραδινό!

Τιραμισού και πανακότα και όχι μόνον…

Δύο ζαχαροπλαστεία που αξίζει να επισκεφθείτε είναι η Pasticceria Remondini στην Piazzale San Giorgio και η Emilia Cremeria στην πλατεία Sinagoga. Αξίζει να καθίσετε πρωί στην πρώτη με θέα το επιβλητικό Palazzo Ducale, ο καφές εδώ κοστίζει μόλις 1.50 ευρώ και τα σάντουιτς και τα γλυκά τους είναι όλα χειροποίητα.

Στην Emilia Cremeria θα πάρετε ένα τιραμισού ή μια πανακότα σερβιρισμένα σε μικρά βαζάκια και θα τα απολαύσετε στα παγκάκια κάτω από τα μεγάλα δένδρα ή περπατώντας στη πλατεία με την μεγάλη εβραϊκή συναγωγή, μαγαζάκια με ρούχα αλλά και … μπουτίκ με ξίδι μπαλσάμικο, ένας από τους χαρακτηριστικούς γαστρονομικούς θησαυρούς της περιοχής.

Ξίδι balasamico di Modena

Το ξίδι balsamico , το αρχαιο αυτό ιταλικό προϊόν (που έλουσε τη σαλάτα της εικοσαετίας 1990-2000, τη ρόκα-παρμεζάνα) είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση εδώ στη Μodena και η παραγωγή του γίνεται με την επίβλεψη ειδικευμένων έμπειρων τεχνικών.

Παράγεται κυρίως από σταφύλια ποικιλίας Lambrusco και Trebbiano αλλά και Sangiovese, Fontana, κ.α. που βράζουν ολόκληρα μέχρι να γίνουν πολτός και μετά περνούν στη διαδικασία ζύμωσης για τουλάχιστον δώδεκα χρόνια σε μια σειρά από ξύλινα βαρελάκια. Το τελευταίο και μικρότερο βαρελάκι στη σειρά περιέχει το παχύρρευστο πολύτιμο balsamico που η τιμή του μπορεί να αγγίξει δεκάδες ευρώ ανά γραμμάριο.

Acetaia Malpighi

Οι Ιταλοί χρησιμοποιούν το παχύρρευστο παλαιωμένο μπαλσάμικο και σαν λικέρ, λίγες σταγόνες του στις φράουλες ή το παγωτό βανίλια, για να δώσουν γεύση στο pannettone, στα μπισκότα και τα σοκολατάκια και φυσικά τα κρεατικά, τις σαλάτες και την παρμεζάνα, όταν την σερβίρουν σαν ορεκτικό. Το πρατήριο της Acetaia Malpighi διοργανώνει ενημερωτικά εργαστήρια με δωρεάν γευσιγνωσία στο ομώνυμο μαγαζί τους στην κεντρική Piazza Roma ή στο εργαστήριο παραγωγής του (15 λεπτά με αυτοκίνητο ή λεωφορείο εκτός Modena). Και στην πλατεία Sinagoga θα βρείτε ένα πρατήριο αλλά και στον πρώτο όροφο του δημαρχείου της πόλης (με εισιτήριο 2 ευρώ) θα μάθετε όσα θέλετε για το διαμαντάκι της ιταλικής γαστρονομίας και φυσικά θα αγοράσετε ένα μπουκαλάκι, όσο πιο παλαιωμένο τόσο πιο ακριβό.

ΕΑΤΑLY IN BOLOGNA

Αν η πτήση σας είναι το απόγευμα ή το βράδυ από τη Μπολόνια (σαράντα λεπτά οδήγημα ή με το τραίνο από τη Modena), ίσως θελήσετε να επισκεφθείτε την …ΙΚΕΑ του ιταλικού φαγητού που άνοιξε πρόσφατα στα περίχωρά της, το EATALY IN BOLOGNA.

Ένας τεράστιος χώρος εκατοντάδων τ.μ. με πολλά εστιατόρια, τυροκομεία που φτιάχνουν μπροστά σας μοτσαρέλα, δεκάδες παραγωγούς τροφίμων που πωλούν τα προϊόντα τους εκπαιδευτικά προγράμματα διατροφής και μαγειρικά εργαστήρια για να μάθετε να φτιάχνετε την αυθεντική πίτσα, τη μακαρονάδα μπολονέζ και το τιραμισού ή τα δικά σας σπιτικά ραβιόλια. Με έμφαση στον υγιεινό τρόπο διατροφής και τη βιώσιμη γεωργία αλλά κάπως βιομηχανικά παρουσιασμένα, θα γυρίσετε το Eataly της Μπολόνιας πεζή ή με ένα χαριτωμένο τρίκυκλο ποδήλατο και θα ενημερωθείτε για ό,τι ιταλικό στοιχείο της ιταλικής γαστρονομίας σας κεντρίσει το ενδιαφέρον αποκτώντας έτσι μια ιδέα για την τεράστια βιομηχανία τροφίμων που έχει αναπτυχθεί στη γείτονα χώρα. Ένα mall με θέμα την ιταλική γαστρονομία που στοχεύει στους 10.000 επισκέπτες ημερησίως. Αν κανείς σκεφτεί ότι οι πινακίδες στο αεροδρόμιο της Μπολόνια είναι γραμμένες και στα κινέζικα τότε καταλαβαίνει τον εμπορικό και τουριστικό λόγο ύπαρξης του τεράστιου αυτού εμπορικού χώρου.

Φανατικός της ταχύτητας;

Θες να δεις πού και πώς φτιάχνεται ένα από τα ακριβότερα αυτοκίνητα του κόσμου, μία Masserati;  Στη Modena βρίσκεται το εργοστάσιο κατασκευής Masserati και πίσω από ένα κρυστάλλινο τοίχο μπορείς να παρακολουθείς τους ειδικευμένους τεχνίτες να μοντάρουν ένα-ένα (εννοείται με τα χέρια!) το πανάκριβο δημοφιλές αυτοκίνητο αλλά και να περπατήσεις στο χώρο παραγωγής του. Φυσικά θα χρειαστεί να κλείσεις ραντεβού για την ξενάγηση που διαρκεί μιάμιση ώρα αλλά αξίζει ο κόπος.

Φανατικός του Παβαρότι?

Casa Museo Luciano Pavarotti

 

Πώς τρώμε στη Μόντενα (και μικρό γλωσσάρι ! )

1. Ελαφρύ πρωινό, παραγγέλνουμε Americano (και ένα gnocco fritto πασπαλισμένο με άχνη και μαρμελάδα δίπλα!)
2. Πεινάσαμε κατά τις 11πμ; Paninο, ένα μικρό σάντουιτς με parma ham, παρμεζάνα και πέστο βασιλικού στη σκεπαστή αγορά της πόλης.
3. Μεσημεριανό στις 1μμ το αργότερο. Κάνουμε κράτηση, οι Ιταλοί τρώνε στις οστερίες κοντά στη δουλειά τους σχεδόν καθημερινά και τα μαγαζιά γεμίζουν με “ντόπιους”.
4. Απεριτίβο; Ναί, από τις 5 το απόγευμα με τα μικρά τους stuzzichini.
5. Βραδινό, και πάλι κράτηση απαραίτητη. Ξεκινά από τις 8μμ αλλά και οι Ιταλοί τρώνε αργά όπως εμείς.
6. Γλυκό; Μάλλον μετά το βραδινό ή με τον απογευματινό σας καφέ.
7. Μακαρόνια, τα σερβίρουν όπως σε όλη την Ιταλία al dente, «να κρατάνε στο δόντι» και τα μαγειρεύουν με άρωμα εποχής, άλλες μακαρονάδες το χειμώνα και άλλες το καλοκαίρι. Το φθινόπωρο τρούφες και την άνοιξη με κολοκυθοανθούς.
8. Κρεατικά. Οι Ιταλοί αγαπούν το κρέας όπως και εμείς αλλά το τρώνε ή μαγειρεμένο σε ελαφριές σάλτσες ή λεπτοκομμένα (ψητή ταλιάτα ή το περίφημο vitello tonato). Νόστιμα σαλάμια και φυσικά το χοιρινό της Πάρμας συνήθως στο μπουφέ με τα αντιπάστι.
9. Αντιπάστι. Tα ορεκτικά στην αρχή του γεύματος, απλά ή περίτεχνα και συνήθως σερβιρισμένα σε μπουφέ στη μέση της οστερίας ή της τρατορίας. Στο εστιατόριο θα ζητήσετε και θα σας φέρουν την πιατέλα με τα antipasti στο τραπέζι.Μετά θα παραγγείλουμε μια μακαρονάδα (μικρή μερίδα) και ένα κρεατικό κρατώντας χώρο για γλυκό.
10. Λικέρ στο τέλος. Στη Μόντενα συνήθως έρχεται σαν κέρασμα το νοτσίνο, λικέρ φτιαγμένο από άγουρα καρυδάκια βυθισμένα σε αλκοόλ.

[mappress mapid=”96″]

Categories
Resort Hotels Ασία ΓΕΥΣΕΙΣ Διαμονή Ιστορικής κληρονομιάς Κόσμος

Οι πτήσεις της Air China, 5 ξενοδοχεία στο Πεκίνο και ο Άγιος Μητροφάνης Τσι Σουνγκ

Ο Δημήτρης Ξανθούλης ενθουσιάζεται με τη καινούρια απευθείας σύνδεση Αθήνας-Πεκίνου και μας προτείνει 5 ξενοδοχεία από το καρνέ του.

Η Air China, πετώντας απαλά πάνω από τις στέπες και τις ερήμους της κεντρικής Ασίας, εγκαινίασε από τον περασμένο Σεπτέμβριο δύο δρομολόγια την εβδομάδα.

Ξαφνικά μια αχανής και τρομερά ενδιαφέρουσα χώρα έγινε προσιτή. Όχι πως δεν μπορούσε να πάει κανείς πιο πριν, αλλά ήταν τρομερά κουραστικό: αλλαγές σε αεροδρόμια, ατελείωτες ώρες αναμονής κλπ κλπ. Χάλια δηλαδή. Το έχω κάνει και το ξέρω πολύ καλά.  “Στο Πεκίνο λοιπόν αδελφές μου στο Πεκίνο”, στο μεγάλο κέντρο του Ασιατικού κόσμου με υπέροχο μεγάλο αεροδρόμιο και βολικές συνδέσεις προς όλα τα μέρη της Ασίας και του κόσμου. Ένας καινούργιος ουράνιος δρόμος έχει ανοίξει διάπλατος και προκλητικός  για νέες εξερευνήσεις ανά την υφήλιο.

Το Travels by Travelers θα επιστρέψει δριμύτερο με νέα άρθρα και προτάσεις. Προς το παρόν, θυμηθείτε ότι οι άγιες ημέρες της Κινέζικης Πρωτοχρονιάς οσονούπω  πλησιάζουν –στις  16 Φεβρουαρίου πέφτει φέτος-  και μπαίνουμε στην χρονιά του σκύλου (για προβλέψεις εδώ). Η πόλη θα φωταγωγηθεί  όπως κάθε χρόνο με εκατοντάδες χιλιάδες κόκκινα φανάρια και  ο ουρανός  θα γεμίσει και πάλι με τα πιο όμορφα και εντυπωσιακά πυροτεχνήματα του κόσμου, (για να μην σας μιλήσω για τα φαγητά, θα επιστρέψω για αυτά).  Είναι μια ευκαιρία να γνωρίσετε μια από τις πιο παλιές πρωτεύουσες του κόσμου!

Για να μην αισθανθείτε απολύτως χαμένοι φθάνοντας, σας 4 δίνω μικρά οικονομικά ξενοδοχεία κρυμμένα  στους hutongs στους πίσω δρόμους δηλαδή του Πεκίνου και ένα αυτοκρατορικής υπερπαραγωγής, λιγάκι πιο έξω, στα θερινά ανάκτορα – 12 χιλιόμετρα από την πόλη, για σας βάλουν  στο κλίμα…

Photo/Andy Wong

Σε μια χώρα όπου όλα είναι «μεγάλα» και η μικρή κλίμακα είναι σχεδόν ακατάληπτη, η ιδέα μου ήταν να σας δώσω μικρά ξενοδοχεία που στεγάζονται σε κατάλληλα διαμορφωμένα σπίτια της παλιάς πόλης.

 

The HuLu hotel

No.91 Yan Yue Hutong, Dongsi South Street, T/+86 1065439229,

Εννιά δωμάτια διαμορφωμένα σύμφωνα με τους αυστηρούς κανόνες του feng shui (έχουν την πλάτη στον βορρά και βλέπουν τον νότο) γύρω από μια εσωτερική αυλή. Έπιπλα από ανοιχτόχρωμο ξύλο, Κινέζικη καλλιγραφία στους τοίχους και μια μικρή εσωτερική στέρνα με ασιατικούς κυπρίνους (που τρελαίνονται να τρώνε καρπούζι), δημιουργούν μια καθησυχαστική και χαλαρή ατμόσφαιρα. Μια μικρή  ταράτσα με καθίσματα και όμορφη θέα στις στέγες των γειτονικών σπιτιών. Είναι πολύ κοντά στον Wangfujing, αγαπημένο εμπορικό δρόμο των Κινέζων, έναν πεζόδρομο με πολλά ακριβά πολυκαταστήματα, τις πιο γνωστές φίρμες κλπ, που δεν κλείνουν ποτέ! Big is beautiful!!

 

The Orchid

No 65 Baochao Hutong, Guloudong road, Dongcheng District,  T/+86 1085659295

Την Κινέζικη πρωτοχρονιά, τα τύμπανα του Drum tower του πύργου των τυμπάνων, που έχτισε ο Κουμπλάι Καν τον 13ο αιώνα όταν το Πεκίνο ήταν πρωτεύουσα των Μογγόλων, χτυπούν 108 φορές για να σηματοδοτήσουν τον ερχομό της νέας χρονιάς και να φέρουν γούρι στους κατοίκους της πόλης. Πολύ κοντά σε αυτόν τον πύργο, (και τις αυτοκρατορικές λίμνες), κρυμμένο πίσω από μικρομάγαζα βρίσκεται το Orchid hotel. Δέκα δωμάτια και μικρά διαμερίσματα που αναπτύσσονται γύρω από μια εσωτερική αυλή με ένα εστιατόριο στην ταράτσα. Απλή ανεπιτήδευτη ατμόσφαιρα και φιλικό και εξυπηρετικό προσωπικό.

Την είσοδο του ξενοδοχείου μαρκάρει το «Mr Shi’s Dumplings» ένα μικρό δημοφιλές εστιατόριο που ειδικεύεται στα μικρά τηγανιτά, ή ψημένα στον ατμό πιτάκια με πολλές διαφορετικές γεμίσεις.

Δημοσιεύτηκε από Minh Nguyen στις Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Hotel Côté Cour

No 70 Yanyue Hutong, Dongsi Nan Street, Dongcheng District, T/ +86 1065239598

Δέκα τέσσερα δωμάτια επιπλωμένα vintage έπιπλα, σκούρα καλογυαλισμένα ξύλινα πατώματα, μαυρόασπρες φωτογραφίες στους τοίχους και κόκκινα φανάρια. Ατμόσφαιρα παλιού κόσμου. Το σπίτι στέγαζε τους ηθοποιούς και ακροβάτες της αυτοκρατορικής αυλής της δυναστείας των Μίνγκ παλιά, ενώ  στην διάρκεια της πολιτιστικής επανάστασης την δεκαετία του ’60 είχε μετατραπεί σε δημοτικό σχολείο…

 

Beijing Templeside Lianlian Hutong Guest House

No.8, An Ping Alley, Zhao Deng Yu Road, Xicheng District, T/+86 1066172571

 

Βρίσκεται στα στενά δρομάκια δίπλα στο Miaoying Temple -στον ναό της Λευκής Παγόδας, ένα άλλοτε σημαντικό βουδιστικό κέντρο του παλιού Πεκίνου. Δεν είναι ακριβώς το κέντρο της πόλης, αλλά ο σταθμός του (πολύ καλά οργανωμένου) μετρό είναι κοντά. Είναι ένα ξενώνας για νέους) hostel ( καθαρός και ήσυχος με προσιτές τιμές, με τις πολύ «βασικές» ανέσεις, για όσους δεν αποζητούν ιδιαίτερες πολυτέλειες…

 

Aman Summer Palace

1 Gongmenqian Street, Summer Palace, T/ +86 10 5987 9999,

Ένα σύμπλεγμα από κήπους, τεχνητές λίμνες, αυλές, περιστύλια, αίθουσες και περίπτερα, τμήμα των θερινών ανακτόρων της ουράνιας αυτοκρατορίας, που άλλοτε χρησίμευε για να φιλοξενούνται οι προσκεκλημένοι, που περίμεναν ακρόαση από την Cixi, την θρυλική αυτοκράτειρα και θετή μητέρα του Pu Yi του τελευταίου αυτοκράτορα της Κίνας.
Μυθικό μέρος. Μεγαλοπρεπές και γαλήνιο.(Επικοινωνεί με τα ανάκτορα με μία κρυφή πόρτα, ανοιχτή μόνο για τους ενοίκους του…)

H τιμή του, έχει δωμάτια που ξεκινάν από 335 ευρώ, δεν είναι υπερβολική σε σχέση με αυτό που προσφέρει και έπειτα πώς να το κάνουμε, είναι από τα καλλίτερα ξενοδοχεία του κόσμου.

Η διαμονή σε αυτό είναι από μόνη της μια μοναδική εμπειρία. Μια βουτιά σε μια ιστορία πολλών εκατοντάδων ετών .

 

Gastronomy Tours

Για όσους δεν είναι εξοικειωμένοι με την κινέζικη κουζίνα, οι “lost plate food tours” και οι “culinary back streets”, οργανώνουν πολύ ενδιαφέρουσες «εισαγωγικές» για αρχαρίους γαστρονομικές διαδρομές

 

Για τους πιστούς…

Δεν είναι το αντικείμενο του παρόντος άρθρου, αλλά για όσους είναι συλλέκτες αγίων όπως εγώ, να σας πω ότι ο Ορθόδοξος άγιος και προστάτης του Πεκίνου, είναι ο νεομάρτυρας  Άγιος Μητροφάνης Τσι Σουνγκ, που μαρτύρησε κατά την εξέγερση των Μπόξερ εναντίων των ξένων και των χριστιανών το 1900. (Τους υποστήριζε η χήρα αυτοκράτειρα Cixi που κατοικούσε στα θερινά ανάκτορα που ανέφερα πιο πάνω). Τον σκότωσαν μαζί με την πρεσβυτέρα και όλα τους τα παιδιά που ανακηρύχτηκαν όλοι άγιοι από την Ορθόδοξη εκκλησία, αλλά να μην σας κουράσω με περισσότερα ονόματα…  Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Ιουνίου και το απολυτίκιον έχει ως εξής:

“Χριστῷ ἱερουργῶν, ἱερεὺς ὢν τῆς δόξῃς, θυσίαν λογικὴν καὶ τὸ ἄμωμον θῦμα, ἀθλήσεως στάδιον, σεαυτὸν προσενήνοχας σὺν ποιμνίῳ σοῦ, πάτερ Τσί-Σοὺνγκ ἐν Πεκίνω, ὅθεν πρεσβεῦε, ὑπὲρ τῶν πίστει ὑμνούντων τὴν πάντιμον μνήμην σοῦ”.

Για να μην λέτε μετά ότι σας το απέκρυψα…

 

Categories
Ελλάδα Κυκλάδες Οινοποιεία και Ζυθοποιεία Τοπικά Προϊόντα

ΝΗΣΟΣ: μια διεθνώς βραβευμένη μπύρα φτιάχνεται στις Κυκλάδες!

Ελληνική, μικρή και παγκόσμια, η μπύρα ΝΗΣΟΣ γεννήθηκε πριν 4 χρόνια με όραμα να δημιουργήσει μια αλυσίδα αξίας στις Κυκλάδες, να  γίνει μια μπύρα «διεθνούς επιπέδου με κυκλαδίτικη ψυχή», ένας περήφανος πρεσβευτής του γαστρονομικού πολιτισμού της πατρίδας μας. Με γευστικές και επιχειρηματικές διεθνείς βραβεύσεις, συμμετοχές σε σημαντικές εκθέσεις, καινοτόμες συνεργασίες και συνεχή ανάπτυξη, η ΝΗΣΟΣ εκφράζει την Ελλάδα που παράγει και δημιουργεί!

Το ξεκίνημα

Ο ιδιοκτήτης της Μικροζυθοποιίας Κυκλάδων στην Τήνο Αλέξανδρος Κουρής με την δημσιογράφο Μάγια Τσόκλη, σύντροφο και συνοδοιπόρο του στη περιπέτεια της ΝΗΣΟΣ.

Για τον Αλέξανδρο Κουρή, όλα ξεκίνησαν από μια έντονη επιθυμία αλλαγής τρόπου -αλλά και τόπου- ζωής και επαγγελματικής κατεύθυνσης. Άνθρωπος της επικοινωνίας, του marketing και της στρατηγικής συμβουλευτικής με μεγάλη εμπειρία στους χώρους των τροφίμων, των ποτών και του τουρισμού στην Ελλάδα και το εξωτερικό, αποφάσισε να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα όταν γνώρισε την Τήνο μέσα από τα μάτια της συντρόφου του, της δημοσιογράφου Μάγιας Τσόκλη.

Φωτό Γιώργος Ρηγούτσος

Έτσι, το 2012, στην καρδιά της Ελληνικής οικονομικής κρίσης η Μικροζυθοποιία Κυκλάδων στην Τήνο ξεκίνησε από το μηδέν, από τον Αλέξανδρο και τη Μάγια.  Η κρίση, αντί να ενεργήσει ως αποτρεπτικός παράγοντας, τους ώθησε στη δράση, αφού, όπως λέει ο ιδιοκτήτη της της ΝΗΣΟΣ,  «είμαστε πεπεισμένοι πως η διάρθρωση της εγχώριας Αγοράς στην μπύρα αποτελεί ένα από τα πολλά «μελανά παραδείγματα» που εξηγούν τα σημερινά δεινά της χώρας. Το γεγονός ότι 9 στις 10 μπύρες που καταναλώνονται σήμερα στην Ελλάδα, είναι εισαγόμενες ή φτιάχνονται από 100% θυγατρικές πολυεθνικών εταιριών -φέροντας συχνά και κάποιο εύηχο  ελληνικό όνομα – εξηγεί με τον πιο γλαφυρό τρόπο την γενεσιουργό αιτία της κρίσης στη χώρα μας που δεν είναι άλλη απο το τεράστιο έλλειμμα επώνυμων, ελληνικής ιδιοκτησίας ποιοτικών προϊόντων, που μπορούν να δημιουργήσουν υψηλή προστιθέμενη αξία στην οικονομία προς όφελος όλων μας!»

Ο Αλέξανδρος Κουρής και η Μάγια Τσόκλη παραλαμβάνουν το Silver European Beer Star Award για τη κατηγορία Bohemian Pilsner. Το πρώτο και το τρίτο βραβείο απονεμήθηκαν σε τσέχικους ζύθους.

Οι επιτυχίες

Πολύ νωρίς στη ζωή της, η ΝΗΣΟΣ γνώρισε διεθνείς επιτυχίες. Η πρώτη μπύρα της μικροζυθοποιίας, η ΝΗΣΟΣ Pilsner βραβεύθηκε με το αργυρό αστέρι μπύρας, την υψηλότερη διάκριση που έχει πάρει ποτέ ελληνική μπύρα, στον κορυφαίο διαγωνισμό European Beer Star 2014, στη καρδιά της  Βαυαρίας. Ο ανταγωνισμός για την κυκλαδίτικη μπύρα ΝΗΣΟΣ ήταν εντυπωσιακός, αφού συμμετείχαν συνολικά 1.613 μπύρες από 42 χώρες! Το σημαντικό στοιχείο που συμβάλλει στο κύρος της διάκρισης, είναι το σύνολο των κριτηρίων σύμφωνα με τα οποία μία 105-μελής κριτική επιτροπή, αποτελούμενη από ζυθοποιούς, sommeliers μπύρας και αναγνωρισμένους εμπειρογνώμονες μπύρας από όλο το κόσμο, λαμβάνει τις αποφάσεις της σε μια τυφλή γευσιγνωσία!

Φωτό Γιώργος Ρηγούτσος

Εκτός από γευστικές, η ΝΗΣΟΣ κατέκτησε και επιχειρηματικές διακρίσεις: Το 2015, ανακηρύχθηκε Εθνικός Πρωταθλητής στο πλαίσιο των Ευρωπαϊκών Βραβείων Επιχειρηματικότητας (The European Business Awards). Πρόκειται για τον πλέον φημισμένο διεθνή διαγωνισμό που χορηγείται από την RSM International και υποστηρίζεται από κορυφαίους επιχειρηματικούς παράγοντες, ακαδημαϊκούς, πολιτικούς και δημοσιογραφικούς φορείς από όλη την Ευρώπη.

Οι 20 επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο πρόγραμμα “Επιχειρηματική ανάπτυξη από τον ΟΠΑΠ”  θα έχουν πρόσβαση σε δεδομένα και πληροφορίες καθώς και σε ένα σημαντικό επιχειρηματικό δίκτυο, που θα τις βοηθήσει να εξελιχθούν σε μεγάλες και επιτυχημένες επιχειρήσεις που καινοτομούν, εξάγουν, αλλάζουν τα δεδομένα στον κλάδο τους και κατ’επέκταση δημιουργούν νέες θέσεις εργασίας.

Στην πρώτη φάση συμμετείχαν 24.000 εταιρίες από 33 Ευρωπαϊκές χώρες από τις οποίες επιλέχθηκαν 709 ως εθνικοί πρωταθλητές.

Την άνοιξη του 17, η Μικροζυθοποιία Κυκλάδων εντάχθηκε στο πρόγραμμα «Επιχειρηματική Ανάπτυξη από τον ΟΠΑΠ» που σχεδιάστηκε ε συνεργασία με τον μη κερδοσκοπικό οργανισμό Endeavor με στόχο να ενδυναμώσει μερικές από  τις πιο υποσχόμενες αναπτυσσόμενες μικρομεσαίες επιχειρήσεις της χώρας «τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας» και να συμβάλει στη δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Μέσα σε αυτή τη “dream team” επιχειρήσεων,  μπήκε και η ΝΗΣΟΣ των Κυκλάδων.

Με διψήφια ετήσια ποσοστά ανάπτυξης, συνεχή επέκταση των υποδομών αλλά και  παραγωγή που δεν καταφέρνει να καλύψει τη ζήτηση, οι  μπύρες ΝΗΣΟΣ διατίθενται πλέον σε όλες στις μεγάλες αλυσίδες λιανικής,   βρίσκονται στους καταλόγους των περισσότερων ποιοτικών εστιατορίων  της Ελλάδας όπως και στους χώρους εστίασης των εμβληματικών μας Μουσείων. Ως πρέσβειρες της ομορφιάς των Κυκλάδων και των Ελληνικών νησιών,  προσφέρονται  στα σημαντικότερα ξενοδοχεία της χώρας,  συνοδεύουν  τα περισσότερα επιβατικά πλοία του Αιγαίου και ταξιδεύουν μέχρι την μακρινή Αυστραλία!

Ακόμα η Κυκλαδίτικη ζυθοποιία πρωτοπορεί και στις διαδικασίες ποιότητας δημιουργώντας υποδομές που ελάχιστες μικροζυθοποιίες στον κόσμο, διαθέτουν. Συγκεκριμένα δημιουργήθηκε clean room (ειδικό αντιμικροβιακό περιβάλλον) με ειδικά φίλτρα και UV ακτινοβολία μέσα στο οποίο πραγματοποιείται η διαδικασία της εμφιάλωσης καθώς και εργαστήριο με δυνατότητα μοριακού ελέγχου (DNA testing) για τον ποιοτικό έλεγχο που πραγματοποιείται σε κάθε παρτίδα της ΝΗΣΟΣ μεταξύ άλλων ελέγχων-μετρήσεων όπως πυκνότητας, διοξειδίου, οξυγόνου, τόσο στις δεξαμενές όσο και στα μπουκάλια!

Οι συνεργασίες

Η  ισχύς εν τη ενώσει: η πρωτοβουλία “ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ” καλεί σε έναν υγιή καταναλωτικό πατριωτισμό

Το εχθρικό περιβάλλον που έχουν να αντιμετωπίσουν οι ελληνικές επιχειρήσεις, η ανάγκη τόσο της  ανάδειξης και προώθησης του σύγχρονου επιχειρηματικού και παραγωγικού πολιτισμού της χώρας μας όσο και της δημιουργίας ενός θεσμικού συνομιλητή για την Ελληνική μεταποίηση, οδήγησε με σλόγκαν “Είμαστε η Ελλάδα που παράγει” στη γέννηση της  πρωτοβουλίας “ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ”.

Τα μέλη – επιχειρήσεις που συμμετείχαν στην Ολομέλεια της Τήνου και οι εκπρόσωποι τους ήταν: AGRINO ο κος Άγις Πιστιόλας, ΕΨΑ ο κος Μιχάλης Τσαούτος και η κα Πένυ Τσαούτου, ΛΟΥΞ ο κος Πλάτωνας Μαρλαφέκας, ΖΑΓΟΡΙ ο κος Νίκος Χήτος & η κα Χριστίνα Δούμα, ΚΑΛΑΜΑΤΑ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ ο κος Χρήστος Παπαδημητρίου , ΗΛΙΟΣ η κα Αθανασία Δάκου , ΝΗΣΟΣ ο κος Αλέξανδρος Κουρής και η κα Μάγια Τσόκλη, ΑΓΑΝ ο κος Αριστείδης Ευσταθίου και η κα Ιωάννα Πετροπούλου , ΒΙΚΟΣ ο κος Κωνσταντίνος Σεπετάς , BRAVA ο κος Απόστολος Σαλάκος , ΕΖΑ ο κος Αθανάσιος Συριανός , ΖΥΜΗ ΨΑΧΝΩΝ ο κος Χαράλαμπος Κωνσταντάκης, ο κος Σωτήρης Βλάχος & η κυρία Στέβη Σμυρναίου , ΒΑΡΒΑΓΙΑΝΝΗ ο κος Γιάννης Βαρβαγιάννης , SKAG η κα Πόπυ Σκαγιά , KYKNOS η κα Μάρθα Μανουσάκη , HELLAS FROST ο κος Γιάννης Παυλούδης, EUROCERT ο κος Γιώργος Μπρισκόλας & η κα Άθη Χαλκιοπούλου καθώς και η υπεύθυνη επικοινωνίας της Πρωτοβουλίας ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ κα Νόρα Άντερσον. Συμμετείχαν ακόμα και νέα υπό ένταξη μέλη ως παρατηρητές. Η Ολομέλεια, υπό τον συντονισμό της δημοσιογράφου Πόπης Διαμαντάκου, διεξήχθη στους χώρους του Δημοτικού Μουσείου Κώστα Τσόκλη στον Κάμπο.

Στην ιστορική πρωτοβουλία – της οποίας εκ των ιδρυτών είναι η Κυκλαδίτικη ΝΗΣΟΣ- συμμετέχουν Ελληνικές παραγωγικές-μεταποιητικές εταιρίες που πληρούν συγκεκριμένα κριτήρια “ελληνικότητας” πιστοποιημένα από τη Eurocert. Είναι εταιρίες που επιλέγουν, παρά τις αντιξοότητες και τα συνεχώς αυξανόμενα αντικίνητρα, να διατηρούν το κέντρο των ανά τον κόσμο επιχειρηματικών τους δραστηριοτήτων στην χώρα μας και κατά πλειοψηφία ανήκουν σε ιδιώτες επιχειρηματίες-παραγωγούς που και αυτοί, ως φυσικά πρόσωπα, έχουν την φορολογική και επιχειρηματική τους έδρα στην Ελλάδα. Οι επιχειρήσεις που επιμένουν να διατηρούν στην Ελλάδα το τρίπτυχο: (1) Παραγωγή, (2) Έδρα και (3) Ιδιοκτησία, είναι σήμερα ισχνή μειοψηφία αν και ανά μονάδα κύκλου εργασιών, δημιουργούν, προς όφελος της Εθνικής Οικονομίας, υπερπολλαπλάσια Προστιθέμενη Αξία σε σύγκριση με άλλα γνωστά μοντέλα σύγχρονης επιχειρηματικής δραστηριότητας, όπως για παράδειγμα τις «Εισαγωγικές – Εμπορικές Επιχειρήσεις» ή τις «Θυγατρικές Εξωχώριων Εταιριών».

“Οι Ελληνικές Μεταποιητικές/ Παραγωγικές Επιχειρήσεις δημιουργούμε έως και τέσσερις φορές περισσότερη αξία για την ελληνική οικονομία” τονίζει  ο Αλέξανδρος Κουρής, Γενικός Γραμματέας της πρωτοβουλίας.  «Δημιουργούμε αξία μέσω της ανάπτυξης  επώνυμων, υψηλής ποιότητας και διαφοροποίησης προϊόντων, που προβάλλουν την Ελλάδα σ’όλο το κόσμο. Φορολογούμαστε, επενδύουμε και επανεπενδύουμε τα κέρδη μας στην Ελλάδα”.

Φωτό Έβελυν Φώσκολου

Οι στρατηγικές συνεργασίες με την ΕΨΑ και τη Yoleni’s

Για τις ανάγκες διεύρυνσης του δικτύου  και των τελικών της σημείων πώλησης, η ΝΗΣΟΣ ξεκίνησε στρατηγικές συνεργασίες με δύο κορυφαίες -η κάθε μια στο είδος της- Ελληνικές επιχειρήσεις που διέπονται από συγγενικές  επιχειρηματικές αλλά και ηθικές αξίες.

Με την ιστορική εταιρία αναψυκτικών ΕΨΑ από την Αγριά του Βόλου, ιδρυτικό και αυτή μέλος της πρωτοβουλίας ΕΛΛΑ-ΔΙΚΑ ΜΑΣ, η ΝΗΣΟΣ προχώρησε σε στρατηγική συνεργασία σε θέματα εμπορίας σε πολλές περιοχές της Ελλάδας.

Όσον αφορά στις πωλήσεις μέσω διαδικτύου, οι καταναλωτές,  μπορούν πλέον να παραγγείλουν τη βραβευμένη ΝΗΣΟΣ όπου κι αν βρίσκονται, στη Ελλάδα ή το εξωτερικό,  με ένα κλίκ στο www.yolenis.com, το μεγαλύτερο ηλεκτρονικό delicatessen στην χώρα μας, που εμπλουτίζει συνεχώς το ηλεκτρονικό της κατάστημα με νέα  υψηλής ποιότητας προϊόντα από την Ελλάδα!

Οι μπύρες ΝΗΣΟΣ

Μικρής παραγωγής , οι 4 ετικέτες ΝΗΣΟΣ παράγονται από κορυφαίες, προσεγμένα επιλεγμένες πρώτες ύλες και ζυθοποιούνται με αργή, παραδοσιακή, απόλυτα φυσική διαδικασία στο ζυθοποιείο της Τήνου. Έχουν πλούσια γεύση, άρωμα και σώμα, έχουν φυσική ενανθράκωση και προσφέρονται απαστερίωτες, «ζωντανές» και φρέσκιες, συμπληρώνοντας  περήφανα  την αυθεντικότητα της γαστρονομίας των νησιών μας.

Φωτό Γιώργος Ρηγούτσος

H κλασσική πλέον  ΝΗΣΟΣ Pilsner αποτελεί τη ναυαρχίδα της Μικροζυθοποιίας Κυκλάδων, και τον μεγαλύτερο κωδικό μικροζυθοποιίας στη χώρα.  Αναζωογονητική, με όγκο και σπιρτάδα, μπορεί να υπερηφανευτεί ότι ανήκει στις καλύτερες Pilsner στον κόσμο αφού είναι η πρώτη και μοναδική ελληνική μπύρα που έχει διακριθεί με το  Ευρωπαϊκό Αστέρι Μπύρας!

Η ΝΗΣΟΣ all Day Βιολογική για κάθε ώρα, δημιουργήθηκε για να δροσίσει το  ελληνικό καλοκαίρι.  Με πιστοποιημένες βιολογικές βύνες κριθαριού και 100% περισσότερους αρωματικούς λυκίσκους,  μεταδίδει μια αίσθηση φυσικής φρεσκάδας και ευφορίας και πίνεται ευχάριστα κάθε στιγμή.

Η ΝΗΣΟΣ 7 Μποφόρ, μια μπύρα με «σκοτεινό χαρακτήρα  γεννημένη στο τρίγωνο των ανέμων μεταξύ Τήνου, Δήλου και Μυκόνου εκεί όπου βρίσκεται η Μικροζυθοποιία Κυκλάδων» όπως παρουσιάζεται από τους εμπνευστές της,  είναι η πρώτη και μοναδική μαυρη  Pilsner στην Ελλάδα.

Η νέα ΝΗΣΟΣ ΘΟΛΗ είναι η πρώτη αφιλτράριστη μπύρα ΝΗΣΟΣ και παρουσιάζεται με τη χαρακτηριστική φυσική θολότητα που επιβάλει η ιστορική κατηγορία της Κέλερ, που προέρχεται από τη Βόρεια Ευρώπη και τον Μεσαίωνα. Διακινείται και διατηρείται εντός ψυγείου και προσφέρει τη μοναδική εμπειρία να απολαμβάνεις φρέσκια μπύρα κατευθείαν από το κελάρι και τις Κυκλάδες. Εμφιαλώνεται από τη μέση της δεξαμενής, μετά από μακρά ωρίμανση σε χαμηλή θερμοκρασία. Δεν υπόκειται σε καμία απολύτως επεξεργασία, ενώ περιέχει μόνο το  φυσικό ανθρακικό που δημιουργείται κατά το στάδιο της ζύμωσης. Όση μαγιά συνεχίζει να αιωρείται μέσα στη παγωμένη δεξαμενή, ακολουθεί τη ΝΗΣΟΣ ΘΟΛΗ και στο μπουκάλι, παρασύροντας τα αρώματα της πολύ μεγάλης ποσότητας αρωματικών λυκίσκων που προβλέπει η συνταγή της.


Επισκέψεις στη ζυθοποιία

Η Μικροζυθοποιία Κυκλάδων, ανοικτή για επισκέψεις, είναι κατά το tripadvisor από τους βασικούς πόλους έλξης επισκεπτών στην Τήνο. Στον χώρο γευσιγνωσίας, με θέα θάλασσα, Μύκονο και Δήλες θα ενημερωθείτε για τη διαδικασία της ζυθοποίησης, θα γευτείτε φρέσκια και θολή μπύρα ΝΗΣΟΣ από τη δεξαμενή και θα μπορέσετε να προμηθευτείτε συλλεκτικά αναμνηστικά της Κυκλαδίτικης μπύρας. Αν η παραγωγή το επιτρέπει, θα ξεναγηθείτε και στις εγκαταστάσεις.

Τους χειμωνιάτικους μήνες, για ξεναγήσεις μικρών ή μεγαλύτερων γκρουπ χρειάζεται συνεννόηση με τη ζυθοποιία.

Μικροζυθοποιία Κυκλάδων

Επαρχιακή Οδός Τήνου-Όρμου Αγίου Ιωάννη, Βαγιά, 84200, Ελλάδα
Email: info@nissos.beer | Τηλέφωνο: +30 22830 26333

[td_block_weather separator=”@” w_location=”ΤΗΝΟΣ, ΚΥΚΛΑΔΕΣ, ΕΛΛΑΔΑ”]

[mappress mapid=”14″]Save

Categories
Ελλάδα Κυκλάδες Τοπικές Νοστιμιές

Στην Τήνο κτυπά η καρδιά της κουζίνας των Κυκλάδων

Ο Δημήτρης Ρουσουνέλος επιστρέφει στην Τήνο ξανά. Σαν τάμα! Στον τρίτο χρόνο μιας προσπάθειας που ακούστηκε σαν χτυποκάρδι, έγινε θέληση, έγινε πάθος, ελπίδα, άγγιξε ευαίσθητες χορδές, ενεργοποίησε πλήθος κόσμου…

Ο Δημήτρης Ρουσουνέλος στον Τριπόταμο, επί το έργον

Σήμερα ο επισκέπτης της Τήνου γνωρίζει ότι έρχεται σε ένα νησί που έχει πολλά να του δώσει. Κι αυτός ήταν και παραμένει ο στόχος μιας παρέας ντόπιων επαγγελματιών. Άνοιξαν την βεντάλια του νησιού και κάθε χρόνο την ανοίγουν ακόμα περισσότερο. Δεν είναι μόνο η Μεγαλόχαρη, δεν είναι η Χώρα, δεν είναι τα χωριά. Δεν είναι τα εξωκκλήσια κι οι περιστεριώνες. Είναι εκλεκτά προϊόντα, αγροτικά, τυριά, κρέατα, μπαξεβανικά. Είναι μονάδες παραγωγής και μεταποίησης, είναι εστιατόρια, ζαχαροπλαστεία ονομαστά και καφενέδες.

Τα τοπικά tapas που ετοίμασε το Tinos Food Paths για τους καλεσμένους του Aegean Cocktails and Spirits, κατά την επίσκεψη στους Τηνιακούς Αμπελώνες

Είναι ξενοδοχειακές μονάδες και καταλύματα. Είναι εκδηλώσεις πολιτισμού, μουσικές, θεατρικές, εικαστικές. Είναι μουσεία, σύγχρονη τέχνη και παραδοσιακή. Είναι αθλητικά γεγονότα, στη θάλασσα και στη στεριά. Είναι μονοπάτια μοναδικά, χαραγμένα κι αχάρακτα, που αξίζει να τα περπατήσεις. Είναι θάλασσες, και παραλίες, φύση εναλλασσόμενη, τοπίο ήπιο και φιλικό παρά τις εξάρσεις κι ένας αέρας που φυσά απ’ το βοριά, που τον είπανε γιατρό. Κυρίως είναι μια ποιότητα ζωής για εκλεκτούς ανθρώπους που επιλέγουν το νησί για τις διακοπές τους. Κι όπως συνηθίζουμε να λέμε, ο κάθε άνθρωπος στις διακοπές του κουβαλά τον πολιτισμό και τις συνήθειές του. Πέρα από τον Θρησκευτικό τουρισμό, πέρα από την σωτήρια κουρτίνα της Μεγαλόχαρης, οι επιλογές εδώ είναι πολλές. Η Τήνος δίνει την ευκαιρία στους φίλους της να απολαύσουν διακοπές μοναδικές, να πάρουν γεύση γνήσια ενός Κυκλαδίτικου νησιού.

Στο Tuttiblu Living Space. Freedom upon tradition: Γευστική δοκιμή και παρουσίαση της τηνιακής παράδοσης σε σχέση με τις τάσεις και την αισθητική της ευρωπαϊκής γαστρονομίας.

Η κίνηση του Food Paths να αναδείξει τις πολλαπλές δυνατότητες για διακοπές και αναψυχή που προσφέρει το νησί υπήρξε καθοριστική.
Φέτος, όσοι συμμετείχαμε σαν καλεσμένοι των κατοίκων της Τήνου, αισθανθήκαμε μια απίστευτη πληρότητα. Και πως θα ήταν διαφορετικά;

To Tinos Food Paths αναζητά τις ρίζες του: τα τηγανατζίδικα. Οι λαογράφοι μιλούν, οι γυναίκες τηγανίζουν και τα παιδιά κερνάνε μεζέ με ιστορία

Όταν με συγκίνηση χειροκροτήσαμε τετράχρονα παιδιά του Παιδικού Σταθμού, ένα μυρωδάτο μπουκέτο δώδεκα μικρών Αποστόλων. Με τα τηγάνια σηκωμένα ψηλά δεν ανήγγειλαν απλά την αναβίωση των τηγανιτζίδικων, αλλά σε μια ιδιότυπη τελετή μύησης αναλάμβαναν θαρρείς την υποχρέωση να κηρύξουν στις ερχόμενες γενιές, όσα νόστιμα συμβαίνουν στον ευλογημένο τούτο τόπο.

Συζήτηση στο Θέατρο Τσόκλη στον Κουμάρο

Όταν μπαίνοντας στο δρόμο για το θεατράκι του Τσόκλη βρεθήκαμε στην καρδιά του χωριού Κουμάρος. Εκεί που συντονίστηκε το βήμα το δικό μας με τη λαχτάρα για ζωή μιας παρέας υπερηλίκων γυναικών και αντρών, που μαζί με νεώτερους μας φίλεψαν Κιούνκιο, Μουρταδέλα, Μπισκότο, καφέ, ρακή στο αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο του χωριού.
Όταν σε μια μοναδικής σύλληψης στιγμή, κάτω από τον ήχο της αέναης διαδρομής ενός βαμβακερού νήματος, υφάνθηκε το σεμέν της Τηνιακής διατροφής, ίνα την ίνα, εικόνα την εικόνα, μπουκιά τη μπουκιά, από τις κυρίες στη Σχολή Υφαντικής.
Όταν επεκτείνουν και δίνουν περιεχόμενο ουσιώδες στην ιδέα της συνεργασίας με τα γύρω νησιά. Μια συνεργασία γευστικών χαρακωμάτων, όπου ο καθένας μιλά για τη δικιά του εμπειρία, για τον δικό του τρόπο. Μίλησαν εκπρόσωποι νησιών για τις συνήθειες του μικρού τους τόπου, που γίνεται ξαφνικά ένας μεγάλος κι ενιαίος, ομοούσιος και αδιαίρετος, ένας ευρύτερος τόπος που μας χωρά όλους.

Το μακρύ ταξίδι της λούζας στο χρόνο και τον χώρο. Οι διαφορετικές λούζες των Κυκλάδων συναντιόνται στα κατώγια του Τριπόταμου

Στον Τριπόταμο δεν ενώνονται μόνο τρία λαγκάδια σ’ έναν ποταμό. Ήρθαν ρυάκια γάργαρης γνώσης στη διαχείριση των Κυκλαδίτικων αλλαντικών από τρία νησιά, την Άνδρο, την Μύκονο, την Σύρο. Εδώ ενώθηκαν με της Τήνου σ’ ένα μεγάλο ποτάμι ρέουσας πολιτισμικής περιουσίας. Από τις αναφορές του Ομήρου, τις Ελληνικές αποικίες στην Κάτω Ιταλία, τα σπαράγματα πληροφοριών της κλασσικής περιόδου, τους Ρωμαίους, το Βυζάντιο, τους Βενετσιάνους, την Κύπρο, την Κρήτη, την Κέρκυρα, ως τα χοιροσφάγια των νησιών μας σήμερα. Στα κατώγια του χωριού, κεράστηκαν, δοκιμάστηκαν, συζητήθηκαν διαφορετικές τεχνικές. Ο καθένας με το έχει του. Με τις συνήθειες και τον τρόπο του, που κάνει τα πράγματα δικά του. Αναγνωρίσιμα και δεμένα με το ανθρώπινο και το φυσικό περιβάλλον. Η πεμπτουσία της διαχείρισης των υλικών και των προϊόντων που μας δίνει ένας τόπος αναδείχθηκαν εδώ.

Φιλοξενία στο οινοποιείο του Κοντιζά

Ένας Τηνιακός από επιλογή, ο φιλόσοφος Κορνήλιος Καστοριάδης, έλεγε πως «επανάσταση δεν σημαίνει απαραίτητα αίμα». Ο ίδιος έλεγε επίσης: «Ζούμε στην κοινωνία των λόμπι και των χόμπι». Η επανάσταση είναι ανατροπή και το Food Paths ανέτρεψε την χρόνια ραθυμία. Απασφάλισε τον αυτόματο πιλότο. Δεν αποτελείται από λομπίστες και δεν επανακαθορίζει τα μονοπάτια του νησιού από χόμπι.

Είναι μια επαναστατική, τολμώ να πω, συλλογικότητα, που έχει δημιουργηθεί εδώ χάριν της Τήνου. Άντλησα δύναμη, συζητώντας κι ανταλάσσοντας απόψεις με φίλους και πατριώτες. Επαγγελματίες που θα είναι εδώ χειμώνα καλοκαίρι κι από Δευτέρα που θα φύγει κι ο τελευταίος καλεσμένος κι από τον Οκτώβρη που κάποιοι θα κλείσουν τις πόρτες των μαγαζιών και θ’ αρχίσουν την προετοιμασία για τον επόμενο χρόνο. Θα είναι εδώ, στρωμένοι στις δουλειές και στα όνειρά τους. Θέλω κλείνοντας και απευθυνόμενος στην ψυχή του Food Paths, να σημειώσω αυτό που θαρρώ ότι είναι το πιο σημαντικό:
-Τις δικές μας καρδιές τις έχετε κερδίσει. Άμα μεγαλώσουμε κι εμείς …εσόμεθα πολλώ κάρονες …θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας!
Αντιλαμβάνομαι και δεν είμαι ο μόνος, ότι εδώ κτυπά σήμερα η καρδιά της κουζίνας των Κυκλάδων.

Μην ξεγελαστείτε από γραφόμενα, λεγόμενα, κριτικές και διαδικτυακές αναρτήσεις. Ούτε λεπτό μη χαριστείτε στις Σειρήνες.
Υπάρχουν γύρω σας παραδείγματα και καλά και κακά. Κυρίως όμως εσείς είστε το παράδειγμα. Και η ελπίδα…

Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στο περιοδικό “ΤΑΜΑ, η ελεύθερη έκδοση της Τήνου”
Categories
MAYA'S PICKS Ευρώπη Ιστορικής κληρονομιάς Οινοποιεία και Ζυθοποιεία

Μια Ελληνίδα στην Τοσκάνη

Βαθιά Ελληνίδα στη ψυχή, δραστήρια πολίτης του κόσμου, πολιτογραφημένη Τοσκανέζα εδώ και δεκαετίες, η Coralia Γκέρτσου-Pignatelli καλλιεργεί έναν εντυπωσιακό αμπελώνα, παράγει μια σειρά από  διεθνώς αναγνωρισμένα κρασιά και χαίρεται να μοιράζεται την πολύχρονη εμπειρία της  με τους καλεσμένους της, στην αγροτουριστική μονάδα του κτήματος Castell’in Villa,  στην καρδιά των Κιάντι και της Τοσκάνης.

Καθημερινός ο έλεγχος του κτήματος και των αμπελώνων από την κυρία Πινιατέλλι.

Η Κοραλία

Πως θα μπορούσε κανείς να περιγράψει την Κοραλία Γκέρτσου-Πινιατέλλι; Θα λεγα ότι είναι μια παντοτινή έφηβη με μια μεταδοτική δίψα για ζωή, τελειομανής, αεικίνητη, δημιουργική και παθιασμένη.  Την έχω δει ξημερώματα να σκαρφαλώνει στο τρακτέρ με τους εργάτες που της δείχνουν έναν απέραντο σεβασμό, να κλαδεύει, να τρυγά, να δίνει οδηγίες για κάθε φάση της οινοποίησης και  να οδηγεί φουριόζα το μικρό σκονισμένο Panda 4X4 μέσα στους χωματόδρομους του κτήματος και ανάμεσα στα κλίματα. Μητέρα 2 παιδιών και γιαγιά 3, την έχω ακούσει να μιλά με ενθουσιασμό για Βυζαντινή Ιστορία, για ανασκαφές, για Τέχνη, για κυνήγι, για το κτήμα της στη Σάμο, για τον επόμενο αμπελώνα που θα φυτέψει… Την έχω παρακολουθήσει να κλείνει δουλειές στη Νορβηγία, να γηροκομεί με υπομονή την «γιαγιά» της μικρής αγέλης κυνηγόσκυλων βίσλα με τα οποία συγκατοικούσε, να ασχολείται μόνη με τα λογιστικά της επιχείρησής της και να ψήνει την νοστιμότερη Bisteca Fiorentina… Έχει τη στόφα των ανθρώπων που ανοίγουν δρόμους,  που αψηφούν τις δυσκολίες, που προκαλούν τη ζωή…

Η παιδική της ηλικία τη βρήκε να παίζει στα στενά του Ψυχικού την εποχή του εμφυλίου και η εφηβεία της να μελετά σε σχολειά της Ελβετίας. Σε μόνιμη αναζήτηση, ταξίδεψε πολύ την  Ευρώπη και την  Αμερική, σπούδασε από Ορυκτολογία μέχρι Ιστορία της Τέχνης και στα τέλη της δεκαετίας του 50, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα και στην οικογενειακή επιχείρηση «Βιοφάρμ». Ήταν η χρυσή εποχή του Κολωνακίου, των διανοουμένων, του  Βυζαντίου, του Ελληνικού και της Λυκόβρυσης και τότε, η Κοραλία γνώρισε τον σύντροφο της ζωής της, στο πρόσωπο ενός ευγενούς καταγωγής Ιταλού διπλωμάτη. Ταξίδευαν μαζί το κόσμο και τα καλοκαίρια αρμένιζαν στα νησιά με το καΐκι του. Το 67 αποφάσισαν  «να βάλουνε μαζί ρίζες» κάπου στη Τόσκάνη.

Η Κοραλία Πινιατέλι, με φόντο τα κτήματα του Castell in Villa

Τα Κιάντι εκείνη την εποχή ήταν γοητευτικά, όμως ερειπωμένα και παρατημένα από τους αγρότες που μετανάστευαν για δουλειά προς τον Βορρά.  Με την πρώτη ματιά στο Castell’in Villa άλλαξε η  ζωή τους. «Όταν είδα το κτήμα, τρελάθηκα!» λέει η Κοραλία. «Ήταν ανοικτό και είχε τον ουρανό της Ελλάδας»!

 

Τα Κιαντι

Η θαυμάσια θέα προς τη Σιένα

Αγαπημένος προορισμός Εγγλέζων και Γερμανών, Καναδών και Αμερικάνων, τα Κιάντι με τους αμπελώνες, τους ελαιώνες και τα αγροτόσπιτα, τους λόφους και τα κυπαρίσσια, απλώνονται  μεταξύ Φλωρεντίας και Σιένας. Είναι δικαίως το πιο δημοφιλές κομμάτι της Τοσκάνης, ένα μάθημα αισθητικής ισορροπίας αλλά και υψηλής ποιότητας ζωής.

Ιστορικά, η Λίγκα των Κιάντι δημιουργήθηκε τον 14ο αιώνα με στόχο να προστατεύσει τη γη που επιθυμούσαν τόσο  η Σιένα όσο και η Φλωρεντία. Αυτός ο συνασπισμός εξακολουθεί να υφίσταται, όχι πλέον για να προστατέψει εδάφη, αλλά για προωθήσει -με το ίδιο πάντα σύμβολο, τον μαύρο πετεινό-  τα προϊόντα του, και κυρίως το διάσημο Κρασί του.

 

Το κτήμα και ο ξενώνας La Gazzara

Η Principessa –όπως την αποκαλούν όλοι- Coralia Pignatelli della Leonessa είναι λοιπόν η τυχερή «πυργοδέσποινα» του  Castell’in Villa, αυτού του μικρού μεσαιωνικού οικισμού που χρονολογείται στον 13ο αιώνα, απλώνεται σε 300 εκτάρια (3000 στρέμματα) και έχει γίνει σήμερα συνώνυμο με έναν από τους σημαντικότερους εκπροσώπους των κρασιών Chianti Classici.

Η χώροι του εστιατορίου, της οινοθήκης και των γραφείων του οινοποιείου. 

Ζει στον κεντρικό πύργο της ιδιοκτησίας, κτίσμα του 1200, και από το δωμάτιό της μπορεί να αγναντέψει τους πύργους της κοντινής Σιένα, τους ήπιους λόφους με τα αμπέλια που ποτέ δεν μοιάζουν ίδιοι, τους προσεγμένους χρυσοπράσινους ελαιώνες που παράγουν ένα έξτρα παρθένο ελαιόλαδο, τα χωράφια με τα κατακίτρινα ηλιοτρόπια και φυσικά τα δάση, τους πλούσιους κυνηγότοπους που κρύβουν λαγούς, φασιανούς και αγριόχοιρους. Η Ελλάδα που φέρει μέσα της βρίσκεται παντού στο σπίτι: στα έργα Τέχνης, τα βιβλία, τα αντικείμενα.

Γύρω από τον πύργο,  τα κτίρια με τους αιώνες πολλαπλασιάστηκαν: αγροικίες, μοναστήρια, εκκλησιές ανακαινίστηκαν και άλλαξαν χρήση. Κάποια κτίσματα έγιναν επισκέψιμα, άλλα φιλοξενούν τους εργάτες του κτήματος, άλλα το οινοποιείο,  το εστιατόριο, τους  χώρους γευσιγνωσίας. Κάποια πετρόκτιστα ερείπια  περιμένουν να έρθει η ώρα της ανακαίνισης τους, ενώ το μοναστήρι του Castell’in Villa, η Gazzara, και ο  νεόδμητος ξενώνας του  κτήματος, η Capanna  (ένα αυτόνομο σπίτι δύο επιπέδων), υποδέχονται τους τυχερούς επισκέπτες της αγροτουριστικής μονάδας.

Ο Αμπελώνας και τα κρασιά

Οι αμπελώνες αναπτύσσονται σε 520 στρέμματα, σε 8 διαφορετικές περιοχές που καλλιεργούνται με ιδιαίτερη τέχνη και προσοχή, η κάθε μια με διαφορετικό έδαφος και μικροκλίμα.  Η οινοποίηση γίνεται σε ένα σύγχρονο και άρτια εξοπλισμένο οινοποιείο με ανοξείδωτες δεξαμενές και δρύινα βαρέλια όπου λαμβάνει χώρα όλος ο κύκλος της ωρίμανσης πριν την εμφιάλωση. Το κτήμα παράγει 5 κρασιά: 2 Chianti Classici – vintage και Riserva-  DOCG (Ονομασίας Προέλευσης Ελεγχόμενης και Εγγυημένης), 2 άλλα Τοσκανέζικα κόκκινα κρασιά  -Santacroce και Poggio delle Rose- IGT (Προστατευόμενης Γεωγραφικής Ένδειξης), ένα Vin Santo και μία grappa.

Tα Castell’in Villa Chianti Classico και Riserva παράγονται αποκλειστικά από την ποικιλία Sangiovese και ωριμάζουν σε παραδοσιακά δρύινα βαρέλια. Η διαφορά είναι στη διάρκεια ωρίμανσης στο βαρέλι, 12 μήνες για το Chianti Classico, 2 με 3 χρόνια για τη Riserva, που θα φτάσει στη κορύφωση της παλαίωσής της 6 με 15 χρόνια αργότερα. Ναυαρχίδα των κρασιών της Κοραλίας Πινιατέλλι είναι το Castell’InVilla Santacroce IGT Toscana. Δημιουργείται από ένα ισομερές χαρμάνι Cabernet Sauvignon και Sangiovese που αφήνεται να ωριμάσει για 18 μήνες μέσα σε γαλλικά βαρέλια. Κατά την οινοποιό,  το Santacroce είναι  ένα παράδειγμα κρασιού “Super-Tuscan”, αποτέλεσμα μιας ευτυχούς ένωσης  με το terroir, δηλαδή, του τοπικού περιβάλλοντος, του μικροκλίματος, των παραδόσεων και της δημιουργικότητας της ειδικού.  Όσο για το Poggio alle Rose, ακολουθεί την ίδια διαδικασία οινοποίησης όμως μόνο με ποικιλία Sangiovese, ενώ το VinSanto που παράγεται σε περιορισμένη ποσότητα,  γίνεται από σταφύλια Trebbiano και Malvasia που συγκομίζονται προσεκτικά με το χέρι.

Η Σιένα

Η διάσημη κεντρική πλατεία της Σιένα, η Piazza del Campo

Η Σιένα, Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco,  ανοικτό μουσείο Γοτθικής Τέχνης,  βρίσκεται μόλις 25 χιλιόμετρα από το κτήμα. Στην ακμή της,  κατά τον 13ο και 14 αιώνα,  ήταν  μία από τις πιο σημαντικές πόλεις της Ευρώπης. Με το μέγεθος του Παρισιού και τη Νότια Τοσκάνη υπό την κυριαρχία της, ήλεγχε τους μεγάλους εμπορικούς δρόμους που συνέδεαν τη Βόρεια Ευρώπη με τη Ρώμη,  είχε μια ανθούσα  υφαντουργία, λατρεία προς τις Καλές Τέχνες και μερικές από τις πιο ισχυρές ιταλικές τράπεζες.

Ότι ανεβαίνει κατεβαίνει και η παρακμή θα έρθει με την περίφημη επιδημία της πανούκλας, τον “Μαύρο Θάνατο” στα μέσα του 14ου αιώνα, που θα αφανίσει 50 εκατομμύρια Ευρωπαίους  και θα μειώσει το πληθυσμό της Σιένα από 100, σε 30 χιλιάδες ταλαίπωρους και αποκαρδιωμένους κατοίκους. Τα πάντα αποδιοργανώνονται, η ίντριγκα και το χάος κυριεύει τη ζωή, ο συντηρητισμός μπαίνει στις ψυχές και τις Τέχνες. Το δράμα θα ολοκληρωθεί με την πολιορκία της Σιένας στα μέσα του 16ουου αιώνα από τον Κάρολο Κουίντο (Κάρολο Α’ της Ισπανίας) και την παραχώρησή  της στην Φλωρεντία των Μεδίκων. Οι νικητές απαγορεύουν κάθε είδους ανοικοδόμησης και η Σιένα από ανεξάρτητο κράτος θα γίνει απλά ένα κέντρο συναλλαγών.  Η πόλη παγώνει στον χρόνο, διατηρώντας αναλλοίωτο το μεσαιωνικό της χαρακτήρα που σήμερα τιμούν εκατομμύρια επισκέπτες.

Το Πάλιο

Την τελευταία φορά που επισκέφθηκα την Κοραλία Πινιατέλλι φρόντισα να συμπέσω με τη  μεγάλη γιορτή της Σιένα, το “Πάλιο”. Αν πιστεύετε ότι το Πάλιο, είναι απλά μια τουριστική ατραξιόν, γελιέστε! Είναι ένα σοβαρότατο θέμα, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής της πόλης που έχει τις ρίζες του στον 13ο αιώνα και που λαμβάνει χώρα 2 φορές το χρόνο,  στις 2 Ιουλίου και στις 16 Αυγούστου. Οι Σιενέζοι προετοιμάζονται σκληρά για την μεσαιωνική τους  ιπποδρομία στην οποία συμμετέχουν οι  17 συνοικίες της πόλης (που αρχικά δημιουργήθηκαν ως τάγματα για την άμυνά της), οι 17 contrade,  η καθεμιά με τα δικά της σύμβολα, χρώματα, φορεσιές και εμβλήματα. Το τρόπαιο, είναι ένα ζωγραφισμένο πανό, το “Πάλιο” -απ’όπου και η ονομασία της γιορτής- με την εικόνα της Παναγίας. Παρ’ότι οι κοινωνικές διαφορές μεταξύ των συνοικιών έχουν πλέον εκλείψει, τα μέλη των contrade συνδέονται ακόμα με ισχυρούς δεσμούς και δε διστάζουν να σκαρώσουν ίντριγκες και δολοπλοκίες, ακόμη και να δωροδοκήσουν, για να πάρουν την πολυπόθητη νίκη!

Ο αγώνας γίνεται  στη Piazza del Campo που μετατρέπεται για την ημέρα στο ωραιότερο ιπποδρόμιο του κόσμου!  Ο κόσμος στριμώχνεται γύρω και μέσα από τα κιγκλιδώματα, πλην κάποιων τυχερών Σιενέζων, εκ των οποίων και η δική μας Principessa Piniatelli,  που από τα μπαλκόνια των σπιτιών της πλατείας απολαμβάνουν, αφ’ υψηλού,  μετά κιαλιών και ποτών τον αγώνα. Έναν αγώνα που κρατά μόλις 90 δευτερόλεπτα!  Στη νικήτρια  contrada απονέμεται το  μεταξωτό λάβαρο, προς τρελή χαρά των μελών της που επιδίδονται σε παλιμπαιδισμούς και  ενθουσιώδεις πανηγυρισμούς για  ημέρες, σε αντίθεση με τους ηττημένους που δε μιλιούνται για τον επόμενο χρόνο…

Πληροφορίες στο: www.castellinvilla.com,
info@castellinvilla.com 
Τ/ +39 0577 359074

Πως θα πάτε

Πτήση για Ρώμη και από εκεί με νοικιασμένο αυτοκίνητο 266χλμ για Castelnuovo Berardenga κοντά στη Σιένα ή με τραίνο, 3 ώρες περίπου (www.trenitalia.com).  Ή με το αυτοκίνητό σας από Πάτρα για Ανκόνα (SuperFast Ferries, Anek, Minoan), και από εκεί, 240 χλμ. για τον προορισμό σας.

[td_block_weather separator=”@” w_location=”Castelnuovo Berardenga, Italy”][mappress mapid=”77″]

Categories
Κυκλάδες Νέα Τοπικά Προϊόντα Τοπικές Νοστιμιές Φεστιβάλ

Ο Σεπτέμβριος ταξιδεύει στην Αμοργό

H «Εβδομάδα Γαστρονομίας Αμοργού», ή αλλιώς  «Amorgos Gastronomy Week», μετά από ένα μεγάλο διάστημα εντατικών προετοιμασιών, έχει «μαγειρέψει» ένα πρόγραμμα που αγκαλιάζει όλα τα αρώματα και τις γεύσεις του νησιού.

Όταν, το 1988, πρωτοπαίχτηκε στις αίθουσες το Απέραντο Γαλάζιο, η Αμοργός γνώρισε μια ξαφνική άνοιξη στον τουρισμό της, που σταδιακά αυξήθηκε για να φτάσει στα σημερινά επίπεδα. Ωστόσο, το νησί έχει διατηρήσει τον χαρακτήρα του, δεν θα βρεις εκεί ξενοδοχειακές μονάδες υπερπαραγωγές, ενώ εν πολλοίς και το φαγητό κοιτάζει προς την αμοργιανή γαστρονομική παράδοση.

Από τις 18 έως τις 24 Σεπτεμβρίου 2017, οι διοργανωτές του «Amorgos Gastronomy Week» υπόσχονται μια πλούσια σε γεύσεις και αρώματα γαστρονομική γιορτή, που θα τρέχει παράλληλα με την διοργάνωση του καταδυτικού αγώνα «The Authentic Big Blue».

Η γεύση της Αμοργού

Τι θα δοκιμάσει ο επισκέπτης;  Απλά και ποιοτικά υλικά σε γευστικούς συνδυασμούς. Και εδώ κρύβεται το μυστικό: τα τοπικά προϊόντα του νησιού.

Τα οικιακής τυροκόμησης τυριά, όπως το ιδιαίτερο μελίχλωρο, η δυνατή κοπανιστή, η αρωματική κεφαλογραβιέρα και η ανάλαφρη ξινομυζήθρα. Αμοργιανές πίτες, που γίνονται στο τηγάνι.

Το εμβληματικό φάβα, όπως το ονομάζουνε στην Αμοργό,  που σερβίρεται με λίγο λάδι, κάπαρη και ωμό κρεμμύδι. Στην ενότητα των γλυκισμάτων, ωραία ξηροτήγανα και παστέλια.

Οι ταβέρνες στην Αμοργό είναι αρκετές και συνδυάζουν την απλότητα στη χρήση της πρώτης ύλης και την αυθεντικότητα, με αποτέλεσμα μια  νόστιμη γευστική εμπειρία.

Πού θα φάμε;

Φυσικά δεν μπορείς να εξαντλήσεις όλα τα σημεία που θα δοκιμάσεις καλό φαγητό. Η διοργάνωση μας δίνει κάποια στοιχεία:

Στη Χώρα, στο καφενείο του «Πάρβα» για κεφτέδες και ένα καγιανά που αποτελεί λόγο για να ξαναγυρίσεις. Στον «Πύργο» η νεαρή μαγείρισα, η Βαγγελίτσα, είναι μαέστρος στο τηγάνι και στο κατσικάκι. Στο «Μουράγιο» στα Κατάπολα και στο «Αλμυρίκι» στο Ξυλοκερατίδι απολαμβάνεις καλοψημένο φρέσκο ψάρι και θαλασσινές γεύσεις.

O πρωταγωνιστής του Απέραντου Γαλάζιου Jean Marc Barr, σε πρόσφατη επίσκεψη του στην Αμοργό

Για τους λάτρεις των κρεάτων στον «Γεωργαλίνη» στο Βρούτση και στην «Μαρουσώ» στην Αρκεσίνη υπάρχουν μοναδικές επιλογές από ντόπια κρέατα στα κάρβουνα και μαγειρευτά αντίστοιχα. Ξεχωριστή εμπειρία αποτελεί η επίσκεψη στον εγκαταλειμμένο οικισμό του Ασφοντυλίτη, στο «Στέκι του Μαχαίρα». Εκεί η κυρία Σοφία μαγειρεύει χωρίς ρεύμα στο ξυλόφουρνο μαγικά ρεβίθια και ένα κατσικάκι που λιώνει στο στόμα.

Και αυτή είναι μόνο μια μικρή γεύση. Υπάρχουν πολλά ακόμα, για παράδειγμα το «Λιμάνι της κυρίας Κατίνας» στην Αιγιάλη και το «Σαντουράκι» στα Θολάρια με καλό φαγητό. Καθώς και αρκετά πανέμορφα καφενεία που σερβίρουν νόστιμα εδέσματα, λόγου χάρη ο «Χορευτής» και η «Καλή Καρδιά»στα Θολάρια και το «Μοσχουδάκι» στην Λαγκάδα.

Στην ενότητα του ποτού επίσης εντοπίζουμε αξιόλογες επιλογές, σαν το «Τζιτζίκι» στην Χώρα, με τα αναπάντεχα cocktails από τοπικά βότανα, την απαράμιλλη θέα και τις ωραίες μουσικές και το «Σελάδι» στα Θολάρια για να πιεις  χαζεύοντας το ηλιοβασίλεμα.

Παράλληλες εκδηλώσεις

Στις 20-21 Σεπτεμβρίου στα Κατάπολα είναι προγραμματισμένη έκθεση κρασιού με την συμμετοχή 15 οινοποιείων. Εκεί, πέρα από την γευστική δοκιμή των κρασιών, η γνωστή δημοσιογράφος γεύσης και συγγραφέας Νίκη Μηταρέα θα μαγειρέψει με κρασί για τον κόσμο, όπως και στο ομώνυμο βιβλίο της.

Στις 21 Σεπτεμβρίου θα πραγματοποιηθεί Συνέδριο Γαστρονομίας με θέμα  «το  Μέλλον της Αμοργιανής Κουζίνας» με γνωστούς και εξειδικευμένους ομιλητές. Επίσης θα παρουσιαστεί το βιβλίο «του Ανέμου και της Αλμύρας» των συγγραφέων Ν. Δαρειώτη, Θ. Τσιχλάκη και Α. Ανδρουλιδάκη με θέμα την γαστρονομία των Κυκλάδων .

 

Στις 22 Σεπτεμβρίου υπάρχει μια δεύτερη σημαντική παρουσίαση βιβλίου «Τα Καφενεία της Ελλάδος» του Γιώργου Πίττα με ειδική αναφορά στα καφενεία της Αμοργού, όπως αυτά παρουσιάζονται στο βιβλίο του και το βράδυ στο Ξυλοκερατίδι η συναυλία του Eric Serra, συνθέτη της ταινίας «Απέραντο Γαλάζιο».

Στις 23 Σεπτεμβρίου στο μοναστήρι της Αγίας Παρασκευής κατά την διάρκεια της τελετής λήξης θα γίνει αναπαράσταση του διάσημου πανηγυριού. Δεν θα λείπει φυσικά το παραδοσιακό πατατάτο , μαγειρεμένο όπως πάντα εξαιρετικά από τον αρχιμάγειρα του νησιού Βαγγέλη Μενδρινό, σε συνεργασία αυτή τη φορά με τον σεφ Αλέξανδρο Παπανδρέου.

Περισσότερα στο: http://authenticbigblue.com/el/festival-gastronomias/