Καθώς κι αυτές οι διακοπές μας αποχαιρετούν αφήνοντας -στους περισσότερους- μια γεύση μελαγχολίας, ζητήσαμε από τη Μάγια Τσόκλη να μας διηγηθεί το δικό της καλοκαίρι.

Κλείνω τα μάτια και βρίσκομαι εκεί που ήμουν παιδί. Ύδρα. Θάλασσα, και στο βάθος ο Δοκός και ακόμη μακρύτερα η Πελοπόννησος  και μια κόκκινη δύση που στεφανώνει το κόσμο. Πρωινό ξύπνημα από τις τσιριχτές φωνές των γειτόνων. «Μπηηηηηηηήλιω, εεεεε Μπήλιω». Ο ήχος από τους αλουμινένιους κουβάδες στα πέτρινα τοιχώματα των Καλών Πηγαδιών. «Κλιπιτις κλόπιτις» τα ζώα πάνω-κάτω στα σκαλοπάτια. Ο εξάχρονος Γκίκας (σήμερα πατέρας Ακίνδυνος) έχει μαζέψει τα παιδιά της γειτονιάς και ψέλνει έξω από το ξωκλήσι του αρχοντικού Γκορογιάννη με ενθουσιασμό. Πέρασμα με τον πατέρα μου από το φούρνο του Σαϊτη για ζυμάρι που μασουλάω στο δρόμο και περπάτημα προς τα Σφαγεία για ψάρεμα, με τα καλάμια μας υπό μάλης. Όλη τη μέρα στον ήλιο, βουτιές, «κούπιζες» (ή μπόμπες, βουτιές που προκαλούν πολλά νερά και βρέχουν τους ανυποψίαστους)  και φιγούρες στη Σπηλιά. Κατσικάκι λεμονάτο στον Κάτσικα και μετά η ανηφόρα για το σπίτι. Ανελέητος ήλιος, ζέστη και οι πέτρες των καλντεριμιών να γυαλίζουν από τη παντοτινή τριβή με τα πέταλα των μουλαριών. Παγωμένο ντους στην αυλή με το λάστιχο και δροσερό καρπούζι. Ησυχία για τους μεγάλους. Το βράδυ, θερινό σινεμά στη Γαρδένια και αργότερα, στην εφηβεία, τα πρώτα τσιγάρα στο κανόνι και  χορός στον Κάβο. Ποτά στον Πειρατή. Και στην επιστροφή, πάντα στην ίδια στροφή λίγο πριν τη Κυρά Σοφιά, το λιγωτικό ξάφνιασμα του νυχτολούλουδου…

Δίκοπο μαχαίρι η ευτυχία! Γιατί αυτά τα μαυρόασπρα καλοκαίρια των νεανικών μας χρόνων, άφησαν ανεξίτηλα μέσα μας την ανεμελιά τους κρατώντας μας μονίμως διψασμένους γι άλλα, μονίμως ανικανοποίητους. Εξακολουθούν να αποτελούν το πρότυπό μας, όταν τίποτε άλλο στη ζωή μας δεν έχει παραμείνει ίδιο.  Έτσι, για να διασώσουμε τα καλοκαίρια που μας απομένουν, πρέπει να βάλουμε αυτά της παιδικής ηλικίας στην άκρη, να τα καταχωνιάσουμε μαζί με διάφορες άλλες ουτοπικές επιθυμίες…

Τώρα, δεν είναι η ανεμελιά που επιζητώ το καλοκαίρι, τα μπάνια και η ξεκούραση, αλλά αντίθετα  η δραστηριότητα. Καμιά στιγμή χαμένη. «Χαμένη» εννοώ ξοδεμένη χωρίς κάποιο αντίκρισμα.  Η Τήνος του σημερινού μου καλοκαιριού έχει μπύρες ΝΗΣΟΣ, έχει περιοδικό ΤΑΜΑ, έχει ιστοσελίδα TRAVELSBYTRAVELERS, έχει παραστάσεις στο Θέατρο στον Κουμάρο, έχει νοιάξιμο για το ΜΟΥΣΕΙΟ ΤΣΟΚΛΗ. Και κάποια μπάνια όταν δε λυσσομανά ο Βοριάς. Κι όταν ονειρεύομαι, ονειρεύομαι διασχίσεις του Karakoram Highway στο Πακιστάν, ψαρέματα με τα ιστιοφόρα σκαριά στη θάλασσα της Ζανζιβάρης, διανυκτερεύσεις στην έρημο της Λιβύης, ταξίδια με μοτοσυκλέτα στην Panamericana. Ονειρεύομαι να περπατώ φωτογραφίζοντας τη λεωφόρο των Μπαομπάμπ στη Μαδαγασκάρη, ή τότε στην Ελλάδα να απολαμβάνω την ομορφιά στα στενά του Χωριού της Σικίνου, στο Ιερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη, ή στις αμμοθήνες της Λήμνου. Βρίσκω χαριτωμένες τις οικογενειακές φωτογραφίες δίπλα στο κύμα ή γύρω από το μεσημεριανό τραπέζι που ανεβάζουν φίλοι στα κοινωνικά δίκτυα,  όμως διαπιστώνω ότι αντιλαμβάνομαι πλέον τις  διακοπές μόνο ως αλλαγή θερμοκρασίας… Παραδέχομαι ότι πλέον δεν μπορώ να ξεχωρίσω τη δουλειά από τις διακοπές, τη διασκέδαση από την απασχόληση… βέβαια είχα και την πολυτέλεια να αγαπώ πάντα τις επαγγελματικές μου αναζητήσεις.

Η αλήθεια είναι πως από μικρή ένιωθα το χρόνο να με κυνηγά. Μία καθοριστική απώλεια νωρίς στη ζωή μου με έφερε μπροστά στο σύντομο της ύπαρξής μας. Έτσι και  αποφάσισα να κάνω το ταξίδι επάγγελμα: γιατί συνειδητοποίησα ότι το ταξίδι καταφέρνει να επιμηκύνει τη σύντομη ζωή που μας χαρίστηκε, κατακτώντας στη μνήμη μας δυσανάλογα μεγαλύτερο χώρο, από τον πραγματικό χρόνο που του αφιερώσαμε. Γι αυτό λοιπόν, όταν με ρωτούν, προτείνω καλοκαιρινές διακοπές «ταλαιπωρίας», μακριά από παραλίες και ξεκούραση. Ταλαιπωρίας φυσικής και πνευματικής. Θα ξεκουραστούμε μια και καλή, υποστηρίζω, ας κατακτήσουμε μέχρι τότε όλες τις κορυφές για να χουμε ιστορίες να διηγούμαστε και να νιώθουμε ότι το παίξαμε το παιχνίδι, μέχρι τέλους…

Author: Maya Tsoclis

Η Μάγια Τσόκλη ταυτίζεται με την ταξιδιωτική δημοσιογραφία. Μετά από σπουδές κοινωνιολογίας στη Γαλλία και μια δεκαετία στο χώρο της Μόδας, μετακόμισε στον κόσμο της τηλεόρασης γράφοντας και παρουσιάζοντας τη σειρά ντοκιμαντέρ «Ταξιδεύοντας», μία από τις μακροβιώτερες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που ακόμη και σήμερα προβάλλεται σε επανάληψη. Αφού όργωσε όλο το κόσμο, δημιούργησε με μια ομάδα πραγματικών ταξιδευτών το περιοδικό Passport των εκδόσεων της Καθημερινής που καθιέρωσε το προσωποκεντρικό ταξίδι εμπειρίας . Μετά από ένα σύντομο και οδυνηρό πέρασμα από τη πολιτική, βούτηξε και στα άγνωστα νερά της Παραγωγής: Ιδρυτικό μέλος της Μικροζυθοποιίας Κυκλάδων στην Τήνο που παράγει τη μπύρα ΝΗΣΟΣ, έφτιαξε το ετήσιο free press «ΤΑΜΑ η ελεύθερη έκδοση της Τήνου» και τελευταία, με τους παλιούς της συνεργάτες του Passport, το online ταξιδιωτικό περιοδικό www.travelsbytravelers.com.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here