«Το σούρουπο στην έρημο κρατάει ώρα πολλή. Έπειτα ένα μαύρο σεντόνι ξεδιπλώνεται μπροστά στα μάτια σου. Μέσα σε μια στιγμή όλα τα αστέρια ανάβουν μαζί. Η ζεστή άμμος αποκοιμιέται στην αγκαλιά της δροσιάς. Οι καμήλες τις νύχτες επιταχύνουν το βήμα τους … Ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι αυτός που κάνουν τα πέλματά τους καθώς βυθίζονται μέσα στην άμμο. Ξαφνικά, σταματάνε και αφουγκράζονται. Ύστερα, νευρικές και καχύποπτες, συνεχίζουν και πάλι να αφήνουν πίσω τους ίχνη.»

Δημήτρης Χιλλ Εκδόσεις Αγρα, 2016

Ο Δημήτρης Χιλλ άρχισε να γράφει αυτό το βιβλίο το 1996, δέκα χρόνια πριν εκδοθεί. Είχε μόλις επιστρέψει από το Σινά μετά το τρίτο του ταξίδι στην Ερημο. Ένα ταξίδι που και εκείνη την φορά είχε διαρκέσει περίπου έναν χρόνο, όπως και το προηγούμενο που έκανε στα 1990, δεκαπεντάχρονος έφηβος τότε, γοητευμένος από αυτόν το δύσκολο και επιβλητικό τόπο. «Γκεμπελία» στην ιδιωματική αραβική γλώσσα των Βεδουίνων σημαίνει «Ορεινή». Είναι η μια από τις τέσσερις βεδουίνικες φυλές του Σινά (Γκαράρσι, Γκεμπελία, Αμπουζένι, Χαουατάτ) που κατοικεί κοντά στο Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης, το οποίο είναι χτισμένο στις παρυφές του όρους Σινά, στην ομώνυμη χερσόνησο. Η Μονή, που ιδρύθηκε στα χρόνια του Ιουστινιανού, γύρω στα μέσα του 6ου μ.Χ αιώνα, αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Unesco και θεωρείται η παλαιότερη χριστιανική μονή στον κόσμο. Την οποία φυσικά έχουν επισκεφθεί πολλές χιλιάδες προσκυνητές. Σε μια τέτοια επίσκεψη -με την οικογένεια και μια παρέα φίλων- χρωστάει ο Δημήτρης Χιλλ τη γνωριμία του με την Ερημο του Σίνα, μόνο που για εκείνον αυτή η συνάντηση υπήρξε καθοριστική.

Πήγε και ξαναπήγε στο Μοναστήρι, και έζησε εκεί περίπου δύο χρόνια. Δούλεψε στους κήπους και τα μετόχια φυτεύοντας και κλαδεύοντας τις ελιές, ανοίγοντας πηγάδια για νερό, μαθαίνοντας να φροντίζει, να εκπαιδεύει και να ιππεύει τις καμήλες. Όταν τελείωναν οι δουλειές, έφευγε μεγάλες βόλτες μέσα στην έρημο, που διαρκούσαν αρκετές μέρες. Εκανε φίλους μοναχούς και βεδουίνους, που ακόμη και τώρα, πολλά χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη στο Σινά, λένε ότι τον διακρίνουν στο βάθος του ορίζοντα να καβαλάει την καμήλα του και να ταξιδεύει μέσα στη σκόνη. «Περιπλανηθήκαμε για ώρες σε απόκρημνες πλαγιές, σε κακοτράχαλα μονοπάτια που οδηγούσαν σε αδιέξοδα, σε ατέλειωτα οροπέδια που κουράζονταν τα μάτια να βλέπουν. Παρόλο που ο Ράτζαπ ήξερε καλά το δρόμο της επιστροφής, είχαμε χαθεί. Κι όμως, ήμαστε χαρούμενοι που συνεχίζαμε να δοκιμάζουμε την αντοχή των ζώων. Άλλωστε τι πιο ωραίο να χάνεσαι μέσα στην έρημο…», γράφει.

Αυτό το ολιγοσέλιδο αφήγημα είναι αφιερωμένο στους βεδουίνους της φυλής Γκεμπελία, τους Γκιμπέλι, με τη φράση «Τους επιστρέφω αυτόν τον μικρό κόκκο άμμου από την έρημο που μου χάρισαν». Είναι γραμμένο χωρίς βιασύνη, συχνά νομίζεις χωρίς εμφανή σκοπό, σαν μια χαλαρή περιπλάνηση σε έναν τόπο άχρονο όπως είναι η Ερημος του Σινά για τον Χιλλ. «Ο χρόνος εκεί επιμηκύνεται», μου είπε στην κουβέντα μας, «η μέρα είναι τεράστια, γίνεται μια αιωνιότητα. Και μετά η επόμενη, και η επόμενη ακολουθούν εξίσου αργές. Όταν όμως επέστρεψα στην Ελλάδα, μου φάνηκε πως αυτά που έζησα εκεί κράτησαν μόνον μια στιγμή». Ο Δημήτρης Χιλλ ζει πλέον στη Μάνη έχοντας, όπως σημειώνει στο βιογραφικό του, «αντικαταστήσει τη μεγάλη του αγάπη, τις καμήλες, με τα άλογα». Εκεί έφτιαξε το δικό του Σινά κι έτσι θεράπευσε την επιθυμία της επιστροφής που τον βασάνιζε. «Οι πιο χορτάτοι άνθρωποι δεν έχουν φάει ποτέ τους πορτοκάλι, μήλο ή αχλάδι, δεν έχουν φάει ποτέ τους λάδι ή ελιές. Οι πιο χορτάτοι άνθρωποι μέσα στα ολοκάθαρα μάτια τους έχουνε σκόνη», γράφει. Το βιβλίο του είναι σύντομο, σαν μια κίνηση αποχαιρετισμού και σαν ένδειξη ευγνωμοσύνης για αυτούς τους ανθρώπους και τον τόπο τους.

Info

Ο Δημήτρης Χιλλ έχει άλογα και μια μικρή άμαξα με την οποία τους καλοκαιρινούς μήνες κάνει βόλτες τους επισκέπτες στον Αγιο Νικόλαο, στη Μεσσηνιακή Μάνη.

Τηλέφωνο: 6934 572637

Author: Μάρω Βασιλειάδου

Αρθρογράφος - Επιμελήτρια ύλης Η Μάρω γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών. Έκανε τα πρώτα της ταξίδια πολύ μικρή διαβάζοντας με μανία, επειδή από την αρχή πίστευε ότι τα βιβλία είναι το καλύτερο όχημα για εσωτερικές και εξωτερικές μετακινήσεις. Έγινε δημοσιογράφος για να περάσει από τη θεωρία στην πράξη και από τη φαντασία στη δράση. Εργάστηκε πολλά χρόνια στον περιοδικό Τύπο και υπήρξε αρχισυντάκτρια του περιοδικού PASSPORT. Συνεργάζεται με την εφημερίδα ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ αρθρογραφώντας στο πολιτιστικό ένθετο ΤΕΧΝΕΣ &ΓΡΑΜΜΑΤΑ και γράφει για λογοτεχνία, κινηματογράφο, θέατρο και τέχνη σε διάφορα sites. Έχει βραβευτεί για τη δουλειά της από το Ίδρυμα Προαγωγής Δημοσιογραφίας Αθανασίου Βότση. Εξακολουθεί να διακατέχεται από την χαρά της γραφής, γι΄ αυτό κάνει τις επιμέλειες κειμένων με τη προσοχή και την ευχαρίστηση κάποιου που βαδίζει μέσα σε ένα πυκνό δάσος έτοιμος να ανακαλύψει σπάνια φυτά και ζώα. Γράφει στο ΤravelsΒyΤravelers για βιβλία. Είναι βέβαιη ότι οι χάρτες πραγματικών και φανταστικών τόπων που σχηματίζονται εντός μας με λέξεις και εικόνες, συμπληρώνουν ιδανικά την πραγματική γεωγραφία του κόσμου που ζούμε.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here