Εδώ και χιλιετίες οι άνθρωποι διατηρούν με τον Νείλο σχέσεις μεταφυσικές.  Φοβούνται τις εκρήξεις του, λατρεύουν τη δύναμή του,  προσπαθούν να τον καλοπιάσουν ή να τον τιθασεύσουν για να επιβιώσουν. Ατέρμονη πηγή ζωής, ο μακρύτερος ποταμός του κόσμου μας καλεί νωχελικά να ανακαλύψουμε τον κόσμο του. Η Μάγια Τσόκλη ταξιδεύει τον Νείλο με το πλοίο Alexander the Great, που μετά από κάποια χρόνια ξεκούρασης -λόγω της αναστάτωσης που έζησε η Αίγυπτος- ξανά, προς τη δόξα τραβά!

Ο μυθικός Νείλος γεννιέται στη κεντρική Αφρική, μετά από μια περιπετειώδη πορεία γαληνεύει μπαίνοντας στη χώρα των Φαραώ και «απλώνεται» για να χυθεί στα νερά της Μεσογείου. Έτσι δημιουργεί ένα εύφορο Δέλτα που θυμίζει το ιερό άνθος των Αιγυπτίων, το άνθος του λωτού: είναι ο πνεύμονας, η καρδιά, ο πλούτος της Αιγύπτου.
Αγκυροβολημένος, ο Μέγας Αλέξανδρος στις όχθες του Νείλου στο Ασουάν.

Από το Κάιρο πέταξα στο Ασσουάν. Στις όχθες του Νείλου, αραγμένος στο ιδανικότερο σημείο με περίμενε ο Μέγας Αλέξανδρος! Πρόκειται για ένα κομψό καράβι, που χωρίς να έχει βέβαια τη γοητεία των dahabiya αλλά ούτε και την άχαρη όψη που χαρακτηρίζει τα περισσότερα κρουαζιερόπλοια του Νείλου ανεβοκατεβαίνει χρόνια τώρα το ποτάμι, ακολουθώντας τις προσταγές του παγκόσμιου τουρισμού που ζητάει πολυτελείς επιλογές. Μέσα από τις σουίτες του Alexander the Great, η  Αίγυπτος παρουσιάζεται ιδανικά ωραιοποιημένη.

Πρώτη μέρα, Ασουάν

Ο πύργος του ξενοδοχείου Movenpick δεσπόζει στη νήσο Ελεφαντίνη

Όλη τη πρώτη ημέρα μου την πέρασα  στο Ασσουάν. Είναι η τελευταία μεγάλη αιγυπτιακή πόλη πριν το Σουδάν, περιβάλλεται από  έρημο και  βρίσκεται στο ύψος του πρώτου καταρράκτη του Νείλου. Στα αρχαία χρόνια  το Ασουάν, γνωστό στους Έλληνες ως Συήνη, ήταν ένα μεγάλο εμπορικό σταυροδρόμι, η πύλη προς τη Νουβία και το εσωτερικό της Αφρικής, ο τελικός σταθμός των καραβανιών και των εμπορικών  δρόμων. Διέθετε εξαιρετικό ροζ και γκρίζο γρανίτη  και τα λατομεία προμήθευαν τους Φαραώ με πρώτη ύλη για την κατασκευή ωραιότατων οβελίσκων και την  οικοδόμηση των μνημειακών τους κατασκευών.
Από τη καμπίνα μου, στο επίπεδο του νερού, αφέθηκα  να κοιτάω τις φελούκες με τα φωτεινά λευκά πανιά τους και τη δυτική όχθη με τις αμμοθήνες του λόφου  Κουμπέλ ελ Χάουα. Απέναντί μου εντόπισα και τη  νήσο Ελεφαντίνη που  κατοικήθηκε ήδη από την τέταρτη χιλιετία π.Χ. Εδώ κατοικούσαν παραδοσιακά οι κυβερνήτες, από εδώ ξεκινούσαν και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις προς τον Νότο.  Σήμερα το ιστορικό  νησάκι έχει  στολιστεί με ένα τεραστίων διαστάσεων πολυτελές ξενοδοχείο που απευθύνεται στον απαιτητικό τουρίστα που επιθυμεί να εντρυφήσει στη Αιγυπτιολογία χωρίς όμως να πολυσκονιστεί!

Σκηνές από την ιστορική μετακίνηση του ναού του Άμπου Σίμπελ το 1968

Είχα κάνει –ως επισκέπτης που σέβεται τον εαυτό του- μία λίστα με τους χώρους που ήθελα να επισκεφθώ στο Ασουάν. Ξεκίνησα με το υψηλό φράγμα, που περιγράφεται ως το μέγα τεχνολογικό  επίτευγμα της Αιγύπτου και του Νάσερ, προσωπικά. Για την πραγματοποίησή του, εργάστηκαν 35 χιλιάδες άνθρωποι που παρέδωσαν το έργο το 1971. Ένα έργο, που απαίτησε τη μεγαλύτερη σωστική  αρχαιολογική επιχείρηση στην ιστορία –με αποκορύφωμα τη μετακίνηση και διάσωση του Αμπού Σίμπελ-, που μετακίνησε πληθυσμούς και έπνιξε στα νερά της λίμνης Νάσερ τον πολιτισμό της Νουβίας, η ανάμνηση του οποίου παρουσιάζεται στο Νουβιακό Μουσείο της πόλης. Το φράγμα βοήθησε αναμφισβήτητα οικονομικά τη χώρα απαλλάσσοντας την από τους λιμούς που προκαλούσαν τα τερτίπια της φύσης, προκάλεσε όμως ανεπανόρθωτες οικολογικές ζημιές. Όμως αυτές, απλά δεν θες να τις ξέρεις καθώς  αρμενίζεις προς τη νήσο Φίλαι να συναντήσεις την Ίσιδα που φύλασσε –κατά την παράδοση- τον τάφο του αδελφού και συζύγου της Όσιρι.

Πριν τη κατασκευή του φράγματος, η νήσος Φίλαι με τον ναό της βρισκόταν ανάμεσα στον πρώτο και δεύτερο καταρράκτη το Νείλου. Για να μην καταποντιστεί στα νερά της λίμνης Νάσερ, αποσυναρμολογήθηκε και μεταφέρθηκε στο κοντινό νησί Αγκιλκία ως μέρος του σχεδίου της εκστρατείας της ΟΥΝΕΣΚΟ.

Οι ναοί της Ίσιδας και της θεάς-αγελάδας Αθώρ που οικοδομήθηκαν μεταξύ του 6π.Χ. αιώνα και της Ρωμαϊκής περιόδου, εμφανίζονται μέσα στο νερό και στην αρχή πιστεύεις σε πλάνη. Το καραβάκι σε αφήνει στην αποβάθρα, ψάχνεις να ξεχωρίσεις τα παλιά κομμάτια από τα καινούρια, να καταλάβεις πως μετακινήθηκε ένα ολόκληρο νησί-ναός, και μαθαίνεις ότι η Φίλαι ήταν αρχικά άβατο, καθώς η γη είχε γίνει ένα με το σώμα του Όσιρι, τον προστάτη των νεκρών…

Καθώς η μέρα προχωρούσε ζήτησα να παώ στο Γκαρμπες Σεχέλ, ένα νουβιακό χωριό που   ζει πλέον από τον τουρισμό.  Οι αρχές περιφρουρούν διακριτικά το τόπο, και  όσο οι άντρες δουλεύουν στη πόλη, τα γυναικόπαιδα μιλώντας κάτι μεταξύ αγγλικών, ισπανικών και ιταλικών,  ανοίγουν τα σπίτια τους στους περίεργους ξένους που πιστεύουν ότι η επίσκεψη αυτή κάνει το ταξίδι τους πιο αυθεντικό.

Το Old Cataract χτίστηκε το 1899 από τον Thomas Cook  για να φιλοξενήσει τους Ευρωπαίους ταξιδιώτες. Στους επισκέπτες του, συμπεριλαμβάνονται οι Τσάρος Νικόλαος Β, Ουίνστον Τσόρτσιλ, Χάουαρντ Κάρτερ, Μάργκαρετ Θάτσερ, Τζίμι Κάρτερ, Πριγκίπισσα Ντιάνα, Βασίλισσα Νόορ και φυσικά η Αγκάθα Κρίστι που εμπνεύστηκε στο χώρο αυτό, το μυθιστόρημά της «Θάνατος στο Νείλο». Η ομώνυμη ταινία του 78, γυρίστηκε εδώ.

Το απόγευμα με βρήκε να πίνω το τσάι μου στο αναστηλωμένο αποικιακής αισθητικής ξενοδοχείο –Sofitel πλέον- “Οld Cataract” που ενέπνευσε την Αγκάθα Κρίστι να γράψει το περίφημο «Θάνατο στο Νείλο». Ένα ταλαίπωρο πλουμιστό αμαξάκι που κάλπαζε στους ρυθμούς της Ουμ Καλσούμ με πήγε πίσω στον Μέγα Αλέξανδρο. Εκεί με υποδέχθηκαν  με ζεστές μυρωδάτες πετσέτες και δροσερό καρκαντέ. Καλή η ταλαιπωρία στα ταξίδια μου, σκέφτηκα, αλλά και η περιποίηση έχει κι αυτή τη χάρη της!

Το Μουσείο του Νουβιακού Πολιτισμού παρουσιάζει την ιστορία, την τέχνη και τον πολιτισμού της Νουβιας. Ιδρύθηκε το 1997 σε συνεργασία με την UNESCO και υπενθυμίζει στον επισκέπτη τι χάθηκε κάτω από τη λίμνη Nasser.

Το  γλυκό πάφλασμα του νερού στα πλευρά του πλοίου και η υπέροχη ατμόσφαιρα της καμπίνας μου με οδήγησε γρήγορα στην αγκαλιά του δικού μας Μορφέα, γιατί παραφράζοντας το λαϊκό ρητό, καλύτερα  «Θεό απ’τον τόπο σου…»

Δεύτερη Μέρα, από το Ασουάν στην Έσνα

Ο Μέγας Αλέξανδρος που ανήκει στην οικογένεια Βολόπουλου εκ Καΐρου, πήρε το δρόμο για τον Βορρά. Μετά το πρωινό  μας, βγήκαμε στις βεράντες με τον καφέ και τις φωτογραφικές μας μηχανές και αρχίσαμε να μπαίνουμε στον θαυμαστό ρυθμό του Νείλου. Προσπεράσαμε χωμάτινα χωριά και καλλιέργειες ζαχαροκάλαμου και  μεγάλους πορτοκαλεώνες κρατώντας πάντα αποστάσεις «ασφαλείας» από τη αληθινή ζωή στις όχθες του μεγάλου ποταμού.

Το Κομ Όμπο βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του Νείλου, 40 χλμ βόρεια του Ασουάν. 

Ο ήλιος και το δροσερό αεράκι, η ευχάριστη αργή ταχύτητα του πλοίου, η αυθεντικότητα των εικόνων της Νέας Νουβίας άρχισαν να μαλακώνουν τη ψυχή μας κι έτσι φτάσαμε στο εντυπωσιακό Κομ Ομπο, στον αφιερωμένο στον θεό γεράκι Ώρο και στον θεό αλιγάτορα Σόμπεκ ναό, που ανταγωνίζεται από το λόφο του την μονάδα επεξεργασίας ζάχαρης. Απομονωμένος πίσω από νεόδμητα τείχη, ως αποτέλεσμα της νέας Αιγυπτιακής τουριστικής πολιτικής που επιθυμεί τον εξωραϊσμό των μνημείων, ο εξαιρετικός ναός έχει πλέον αποκοπεί από τον Νείλο και τους γύρω κατοίκους του. Αφού εγκαταλείφθηκε από τους ιερείς του, το Κομ Όμπο αφέθηκε στη φθορά του χρόνου και την επεκτατική μανία της άμμου της ερήμου, πριν ταλαιπωρηθεί από τη χριστιανική καταστροφική μανία των Κοπτών που το κατοίκησαν, και μετατραπεί σε λατομείο… Όλα αυτά προσέδωσαν όμως στη γοητεία του και η βόλτα μέσα στις υπόστυλες αίθουσες που στηρίζονται σε παπυροειδείς κίονες είναι απλά μαγευτική. Όπως και η ιστορία της «πόλης του Χρυσού», κατάληξη των δρόμων που έρχονταν από τις χρυσοφόρες περιοχές της Αιγύπτου…

Και ο Μέγας Αλέξανδρος σαλπάρισε και πάλι.

Πηγή  ζωής για την Αίγυπτο, ο Νείλος υπήρξε και ένας ανεκτίμητος μεταφορικός δρόμος διότι έχει τη μοναδική ιδιαιτερότητα να κυλά από τον νότο προς τον βορρά, αντίθετα από τη κατεύθυνση του αέρα. Έτσι, τα ιστιοφόρα πλοία μπορούσαν να αφεθούν στο ρου του για να ανέβουν το ποτάμι μέχρι τη Μεσόγειο και να χρησιμοποιήσουν τα πανιά τους για να τον κατέβουν. Αυτό ίσχυε βέβαια για τα πλεούμενα που διέθεταν πανιά..

O Thomas Cook (δεύτερος από αριστερά) είχε αναπτύξει ιδιαίτερους δεσμούς με τους κυβερνήτες της Αιγύπτου.

Η ναυσιπλοΐα στον Νείλο άλλαξε όταν εμφανίστηκαν οι μηχανές και ο μαζικός τουρισμός που ξεκίνησε το 1870 παρακαλώ, επί Τόμας Κουκ. Ο εγγλέζος ταξιδιωτικός πράκτορας πήρε από την αιγυπτιακή κυβέρνηση την αποκλειστική άδεια για τα ατμόπλοια στο Νείλο, εμπνέοντας τον Γάλλο εμπρεσιονιστή συγγραφέα και  ακαδημαϊκό Πιερ Λοτί να γράψει φαρμακερές περιγραφές για «επιπλέοντες στρατώνες». Που να έβλεπε σήμερα τα επιπλέοντα ξενοδοχεία!
Όμως επανέρχομαι στον ανεκδιήγητο πλούτο της διαδρομής που μας εξέπληττε συνεχώς. Και να ήταν μόνο οι ναοί!  Οι εικόνες της παρόχθιας πραγματικότητας ήταν οι πιο γοητευτικές γιατί  μας έφερναν στο νου εποχές, -πριν την κατασκευή του φράγματος-, όταν όλη η ζωή εξαρτιόταν από τη στάθμη του Νείλου. Μας πήγαιναν πίσω στα χρόνια των Φαραώ και στα νιλόμετρα που φανέρωναν τις μεγάλες πλημμύρες και υπόσχονταν ευφορία και  μεγάλες σοδιές. Φάγαμε εξαιρετικά στο deck του πλοίου, και προσπεράσαμε τα λατομεία ψαμμόλιθου του Γκάμπαλ ελ Σιλσίλα, που άρχισαν να χρησιμοποιούνται γύρω στο  2000πΧ τροφοδοτώντας με πέτρα τα μεγάλα μνημεία του Καρνάκ, της Έσνα του Εντφού και του Κομ Όμπο.

Στον ναό του Εντφού. Κατά την Αιγυπτιακή μυθολογία εδώ ο Θεός-Γεράκι Ώρος (θεός του Ήλιου που ταυτίζεται με τον Απόλλωνα)  σκότωσε τον Σεθ (που συμβολίζει το πνεύμα του κακού).

Το απογευματάκι αράξαμε στο Εντφού, στην Απολλινόπολη των Αρχαίων Ελλήνων που βρισκόταν –κι αυτή- στην απόληξη των οδικών δικτύων που οδηγούσαν στα μεταλλεία χρυσού. Οι αμαξάδες τσακώθηκαν μπόλικη ώρα μεταξύ τους για το ποιος θα μας πρωτοπάει στον αρχαιολογικό χώρο -μη ξεχνάμε ότι οι δουλειές είναι πεσμένες αυτό τον καιρό- κλείσαμε εκ των προτέρων την οικονομική συμφωνία με τη βοήθεια του θαλαμηπόλου και διασχίσαμε ως  γελαστοί τουρίστες τη σύγχρονη έγχρωμη πόλη. Στα δύο χιλιόμετρα βρίσκεται  ο μοναδικός  ναός αφιερωμένος στον θεό Ώρο, προστάτη και σύμβολο της βασιλικής εξουσίας, εγγυητή  της κοσμικής τάξης του σύμπαντος. Φτιαγμένος την εποχή των Πτολεμάιων, ο ναός υποδέχεται τον επισκέπτη με 2 μνημειακά γλυπτά του θεού Ώρου, γιο της Ίσιδας και του Όσιρι. Ανακαλύφθηκε από τον Γάλλο αρχαιολόγο Mariette στα μέσα του 19ου αιώνα ο οποίος και τον περιέγραψε ως «τον πιο επιβλητικό , τον πιο ολοκληρωμένο και καλά διατηρημένο ναό της Αιγύπτου, με τις περισσότερες  και άξιες μελέτης  επιγραφές». Και πραγματικά. Και ειδικός να μην είσαι, δεν μπορείς παρά να μείνεις έκθαμβος από την τελειότητα του μνημείου, από τις ισορροπίες της αρχιτεκτονικής και των φωτεινών πηγών που το λούζουν.

Ήταν η ώρα του τσαγιού όταν επιστρέψαμε στο πλοίο και το ήπιαμε εν πλω καθώς ο ήλιος βούταγε μέσα στον Νείλο. Αποφασισμένη να ζήσω την πολυτελή εμπειρία του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι τέλους, αφέθηκα στα έμπειρα χέρια του μασέρ που με χαλάρωσε παραδειγματικά πριν το επίσημο δείπνο à la carte. Χρειάστηκε μεγάλη πειθαρχία εκ μέρους μου για να συγκρατηθώ και να μην φάω και τον σερβιτόρο (μου είχε ανοίξει η όρεξη, μη παρεξηγηθώ!) που μετά το φαγητό θυμήθηκε τις ρίζες του και μαζί με τους συναδέλφους του ντύθηκε νούβιος για μια μουσική βραδιά Κελεμπίας!

Παρ’ότι όλοι είχαμε επίγνωση της κωμικής εικόνας που παρουσιάζαμε, αποφασίσαμε να το διασκεδάσουμε, φορέσαμε τουριστικές κελεμπίες, χαιμαλιά, και λικνιστήκαμε  σε ρυθμούς γνώριμους σ’όλη τη λεκάνη της Μεσογείου. Το βράδυ το πλοίο άραξε στην Έσνα.

Τρίτη μέρα, από την Έσνα στο Λούξορ

Από όλη τη διαδρομή στο Νείλο, ένα κομμάτι είναι χρονικά απρόβλεπτο: Η διάσχιση του φράγματος της Έσνα, στο σημείο όπου αλλάζει η στάθμη του ποταμού. Σήμερα οι καθυστερήσεις είναι ελεγχόμενες, όμως τις χρυσές εποχές της τουριστικής αιχμής εκατοντάδες πλοία (ήταν 400 αυτά που ανεβοκατέβαιναν τον Νείλο) περίμεναν με τις ώρες  τη σειρά τους.

Στην Έσνα τα πλοία καθυστερούν για να διασχίσουν τους δύο υδατοφράκτες. Το πρώτο φράγμα φτιάχτηκε από τους Βρετανούς το 1906 και το δεύτερο, υδροηλεκτρικό, τη δεκαετία του 1990. 

Ανάλογα με τα –πονηρά- μέσα της εταιρίας που σε ταξιδεύει (κατά περίεργο τρόπο τα πιο πολυτελή πλοία ξεμπερδεύουν γρηγορότερα) τις σχέσεις της με τους τοπικούς φορείς,  αλλά και με την ώρα άφιξης, μπορεί η καθυστέρηση να μετατραπεί κυριολεκτικά σε ατελείωτο μαρτύριο. Δεν ήταν η περίπτωσή μας. Ο Μέγας Αλέξανδρος, ακολουθώντας το μοναδικό παλαιό ποταμόπλοιο του Νείλου, το περίφημο «Sudan», ξεπέρασε εύκολα τον «Γόρδιο δεσμό» του  υδατοφράκτη και συνέχισε ηρωικά την υδάτινη πορεία του για τις Θήβες,  τη κατοικία του Άμμωνα, τη πόλη με τις εκατό πύλες του Ομήρου, την πρωτεύουσα του Νέου Βασιλείου.

Αυτές είναι οι εικόνες που σε συντροφεύουν στο ταξίδι σου.

Πριν το 2011, κάποιοι παρομοίαζαν το Λούξορ με ένα αρχαιολογικό Λούνα Παρκ, από το πλήθος των τουριστών που κατέκλυζαν τα μνημεία. Ο τόπος βούλιαζε κάτω από τις φελούκες, τα αμαξάκια, τα πολυώροφα πλοία. Τα παλιά κτίρια και  χωριά καταστράφηκαν, οι δρόμοι εκσυγχρονίστηκαν, τα πάντα φτιάχτηκαν με τέτοιο τρόπο ώστε να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του δυτικού τουρίστα που επιθυμούσε –κατά την άποψη της Αιγύπτου- τα αποστειρωμένα ταξίδια. Τότε ο τουρισμός απέφερε  στην Αίγυπτο περισσότερα κι απ΄το πετρέλαιο, το βαμβάκι ή τις εισπράξεις από το Κανάλι του Σουέζ. Όμως μετά την Επανάσταση τα πράγματα άλλαξαν, ο Τουρίστας  εξαφανίστηκε, για να επιστρέψει τελευταία, κάπως μουδιασμένος και εγκρατής.

H Κοιλάδα των Βασιλέων που βρίσκεται στις Δυτικές Θήβες, αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους της Αιγύπτου. Έχουν ανασκαφεί 63 τάφοι Φαραώ.

Παρά την επανέναρξη των τουριστικών κρατήσεων που οδήγησαν σε μία ελαφρά ανάκαμψη, το Λούξορ δεν έχει βρει ακόμη το χαμόγελό του. Οι έμποροι γύρω από τους αρχαιολογικούς χώρους θυμούνται με νοσταλγία τις ωραίες μέρες που οι τουρίστες έρχονταν κατά χιλιάδες, περπατούσαν ξέγνοιαστα, αγόραζαν αναμνηστικά. «Όλοι τότε κερδίζαμε» μου λέει ο Abdelrahman, «οι τσέπες μου ήταν γεμάτες δολάρια και ευρώ, τώρα τι κι αν μας λένε ότι ο τουρισμός έχει ξαναπάρει μπροστά. Οι τσέπες μου είναι άδειες!»

Πραγματικά, η αλλαγή είναι ορατή όταν περιφέρεσαι στις Ανατολικές Θήβες, καθώς περπατάς στο ναό του Λούξορ, καθώς χάνεσαι στα συγκλονιστικά μνημεία του Καρνάκ.

Πριν την εξέγερση του 2011, σχεδόν 4 εκατομμύρια Αιγύπτιοι εργάζονταν στον τουριστικό τομέα. Κι αν συνέβαιναν μεμονωμένα γεγονότα, όπως  η σφαγή 60 τουριστών στο Λούξορ το 1997  από την ισλαμιστική  οργάνωση Γκαμάα αλ Ισλαμίγια, αυτά ξεχνιόντουσαν γρήγορα. Αντίθετα, η εξέργερση του 2011 ενάντια στον Χόσνι Μουμπάρακ άφησε τους αρχαίους ναούς άδειους, την Αίγυπτο βυθισμένη στη κρίση και κατέστρεψε τον τουρισμό, έναν από τους βασικούς πυλώνες της χώρας.

Μετά την πτώση του ισλαμιστή προέδρου Μοχάμεντ Μόρσι, το καλοκαίρι του 13, οι δυνάμεις ασφαλείας βρέθηκαν να αντιμετωπίζουν συχνές επιθέσεις. Τον Οκτώβριο του 15, 224 Ρώσοι τουρίστες που πέταγαν από το Σαρμ Ελ Σειχ σκοτώθηκαν σε μία τρομοκρατική ενέργεια που ανέλαβε το Ισλαμικό Κράτος. Τότε, πολλές ευρωπαϊκές χώρες εξέδωσαν ταξιδιωτικές οδηγίες προειδοποιώντας τους πολίτες τους να αποφύγουν κάποια μέρη της Αιγύπτου, κυρίως το Σινά. Τα αποτελέσματα των οδηγιών ήταν αποκαρδιωτικά. Ενώ το 2010 επισκέφθηκαν τη Αίγυπτο 15 εκατομμύρια τουρίστες με 12 δις δολάρια έσοδα, το 16 ήρθαν μόνο 5,3 εκατομμύρια.

 

 

Σήμερα υπάρχει αισιοδοξία χάρη στο άνοιγμα νέων αγορών, κυρίως της Κίνας, της Ινδίας και των Χωρών του Κόλπου. Επιπλέον οι νέες σημαντικές ανασκαφές του περασμένου χρόνου στους αρχαιολογικούς χώρους του Λούξορ και η ανάδειξη του 2018 σε «έτος της ανακάλυψης» δίνουν ελπίδα για ανάκαμψη στην Αίγυπτο.

Η άλλη πλευρά του νομίσματος βέβαια είναι το γεγονός ότι χωρίς τις ορδές του τουριστών, ο Νείλος και οι μεγαλειώδεις αρχαιολογικοί χώροι της Αιγύπτου ξαναβρήκαν τη ψυχή τους, είναι άρα ιδανική στιγμή για να τους (ξανά)ανακαλύψουμε.

Πληροφορίες για το πλοίο, εδώ

Loading
Center map
Traffic
Bicycling
Transit

 

Προηγούμενο άρθροΣτο «Costa Navarino EAGLES Presidents Golf Cup», συγκεντρώθηκαν 750.000 Ευρώ για φιλανθρωπικούς σκοπούς!
Επόμενο άρθροΗ φιλοξενία σε πανοραμική εκδοχή!
Η Μάγια Τσόκλη ταυτίζεται με την ταξιδιωτική δημοσιογραφία. Μετά από σπουδές κοινωνιολογίας στη Γαλλία και μια δεκαετία στο χώρο της Μόδας, μετακόμισε στον κόσμο της τηλεόρασης γράφοντας και παρουσιάζοντας τη σειρά ντοκιμαντέρ «Ταξιδεύοντας», μία από τις μακροβιώτερες εκπομπές της ελληνικής τηλεόρασης που ακόμη και σήμερα προβάλλεται σε επανάληψη. Αφού όργωσε όλο το κόσμο, δημιούργησε με μια ομάδα πραγματικών ταξιδευτών το περιοδικό Passport των εκδόσεων της Καθημερινής που καθιέρωσε το προσωποκεντρικό ταξίδι εμπειρίας . Μετά από ένα σύντομο και οδυνηρό πέρασμα από τη πολιτική, βούτηξε και στα άγνωστα νερά της Παραγωγής: Ιδρυτικό μέλος της Μικροζυθοποιίας Κυκλάδων στην Τήνο που παράγει τη μπύρα ΝΗΣΟΣ, έφτιαξε το ετήσιο free press «ΤΑΜΑ η ελεύθερη έκδοση της Τήνου» και τελευταία, με τους παλιούς της συνεργάτες του Passport, το online ταξιδιωτικό περιοδικό www.travelsbytravelers.com.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here