Όσο μπαίνουμε πια προς τη καρδιά του Φθινόπωρου, τόσο πιάνει τον Δημήτρη Ξανθούλη η αγωνία να προλάβει τα ύστατα μπάνια στην θάλασσα! Οι τελευταίες βουτιές είναι ένας αποχαιρετισμός στο Καλοκαίρι και ο φυσικός θωρακισμός στις ιώσεις του Χειμώνα που μας παραμονεύουν!

Σκεφτόμουνα με νοσταλγία ένα μέρος όπου ένας παλιός αγαπημένος φίλος έχει το πατρικό του και όπου επιστρέφω κάθε καλοκαίρι. Πρόκειται για τη Σκάλα Λακωνίας, στην νότια Πελοπόννησο. Πιθανόν να μην την έχετε ακουστά, μια και είναι μια κωμόπολη με αγροτικό κυρίως πληθυσμό. Οι κάτοικοι καλλιεργούν «ξινά», δηλαδή πορτοκαλιές, μανταρινιές και λίγες ελιές. Μηδέν τουρισμός, μόνο δύο ξενοδοχεία που εξυπηρετούν κυρίως εμπορικούς αντιπρόσωπους και μερικά γκρουπ χαμηλού κοστολόγιου που επισκέπτονται το κοντινό Γύθειο, ή την Μονεμβασιά.
Ρυμοτομία Φαρ- Ουέστ: ένας κεντρικός δρόμος απ’όπου ένθεν και ένθεν αναπτύσσεται ο οικισμός. Πέτρινα κιβωτιόσχημα σπίτια, τυπικά της περιοχής τα παλιότερα, και οι γνωστές χυδαίες μετά-ΠΑΣΟΚ κατασκευές που κυριαρχούν σε όλη την ελληνική ύπαιθρο: μικρές τούρτες με αλουμινένια κάγκελα, τουβλάκια, διακοσμητικά κλπ κλπ, όλο το οπλοστάσιο των ελληνικών εφαρμοσμένων διακοσμητικών τεχνών, πανομοιότυπο σε όλη την χώρα…  Η γοητεία μιας ξεχασμένης εσωστρεφούς ελληνικής επαρχίας, που περιμένει να αποκαλυφτεί.

To πιο γοητευτικό με αυτό το μέρος, είναι ότι είναι χτισμένο γύρω από τις πηγές του Βασιλοπόταμου από την μία του πλευρά, και δίπλα στον μυθικό ποταμό των Σπαρτιατών, τον Ευρώτα, από την άλλη. Και τα δύο ποτάμια της, διασχίζουν ποτίζοντας έναν έφορο κάμπο με πορτοκαλιές Βαλέντσια και εκβάλουν στον Λακωνικό κόλπο και σε μία από της πιο όμορφες παραλίες της Ελλάδας. Δεκαπέντε χιλιόμετρα αμμουδιάς  χωρίς απολύτως κανέναν λουόμενο! Ακόμα και τον Αύγουστο οι κολυμβητές είναι ελάχιστοι, ενώ διαθέτει τα πιο ζεστά νερά της νότιας Ελλάδας, που παραμένουν ευχάριστα μέχρι και το τέλος του Νοεμβρίου. (Σας το λέω εγώ που σιχαίνομαι όλα τα χειμερινά σπορ, από την κολύμβηση μέχρι και το σκι). Με τα πιο ήπια (και γλυκά) μεσημέρια στη θάλασσα, χωρίς αέρα,  με βουτιές και με κανέναν απολύτως γείτονα. Σε κάποιο σημείο, στην παραλία του Έλους, (κάθε κομμάτι της παραλίας παίρνει και τo όνομα του χωριού με το οποίο συνορεύει), υπάρχει μια φλέβα αργίλου μέσα στην θάλασσα αλλά και στην ακτή, καταπληκτικού για ιαματικά επιθέματα και μάσκες ομορφιάς….  Θα πρέπει να ρωτήσετε κάποιον ντόπιο για να σας υποδείξει το σημείο.

Για να φτάσει κανείς ως εκεί, διασχίζει έναν μικρό δαίδαλο από σκιερούς φιδωτούς, αγροτικούς, μπαρόκ  δρόμους που διατρέχουν τον κάμπο ανάμεσα από πορτοκαλιές και ελιόδεντρα. Τρεισήμισι χιλιόμετρα είναι αυτά, δεν είναι και τίποτα ιδιαίτερο και τώρα που δεν κάνει πολύ ζέστη είναι ένας πολύ όμορφος περίπατος  που αξίζει να τον κάνουν ακόμα και αυτοί που διαθέτουν αυτοκίνητο. Βέβαια την Άνοιξη, όταν όλα τα ξινά είναι ανθισμένα, η εμπειρία της βόλτας είναι ακόμη πιο αξέχαστη. Κρατήστε το σαν εναλλακτική δυνατότητα επίσκεψης, με τα θετικά και τα αρνητικά της: μια θάλασσα ακόμη κρύα, αλλά τα γύρω βουνά καταπράσινα και οι δυνατότητες για εξερεύνηση των γύρω χωριών πολλές.

Η παραλία δεν έχει κτίσματα, εκτός από δύο μικρούς οικισμούς με αυθαίρετα, (θα σας πω πιο κάτω για αυτά) διότι έχει κηρυχτεί ζώνη προστασίας Natura 2000. Λένε επίσης ότι είναι και στρατιωτική ζώνη του ΝΑΤΟ για μελλοντική απόβαση. Η αλήθεια είναι ότι δεν το έχω διασταυρώσει με το Πεντάγωνο, αλλά μετά από αυτήν την πληροφορία, η παρθένα παραλία του Λακωνικού κόλπου έχει πάρει στο μυαλό μου μια νέα δραματική διάσταση. Φαντάζομαι τους ατρόμητους στρατιώτες του ΝΑΤΟ να κατατροπώνουν καταϊδρωμένους αξύριστους Τούρκους με σαρίκια, απόγονους του Ιμπραήμ Πασά, και τις carreta carreta να παρακολουθούν τρομαγμένες τις καρίνες των αποβατικών από τα βάθη της θάλασσας…

Με αυτά και με τ’άλλα  όμως είχε απαγορευτεί από παλιά η δόμηση, 500 μέτρα από την ακτή και η παραλία διεσώθη.  Στις αρχές της δεκαετίας του 80 λοιπόν που λέτε, όλη η περιοχή πέρασε μια περίοδο οικονομικής άνθισης. Κάτι με τα δάνεια και τις επιδοτήσεις, κάτι με το πάρε κόσμε του ΠΑΣΟΚ, κάτι με το ότι τα εσπεριδοειδή έπιαναν ακόμη υψηλές τιμές και η αγορά με την τότε Σοβιετική Ένωση ήταν ανοιχτή και το χρήμα έρεε άφθονο. Τότε, οι στάβλοι της Σκάλας είχαν μετατραπεί σε σκυλάδικα, ή «πολιτιστικά κέντρα» όπως τα ονόμαζαν εκείνη την εποχή και η Ρίτα Σακελαρίου και όλες οι μεγάλες θεότητες του λαϊκού πενταγράμμου κατέβαιναν Κυριακή παρά Κυριακή να τραγουδήσουν, με μερακλωμένους γεωργούς, βουνά από σπασμένα πιάτα και όμορφα και πρόθυμα κορίτσια.  Μια ανύποπτα αθώα, αμαρτωλή ζωή στα μονότονα χρόνια της επαρχιακής πλήξης που τελείωσε όμως πολύ γρήγορα.

Μέσα λοιπόν σε εκείνη την εποχή των ανακατατάξεων και της ψυχικής «ανάτασης»  οι κάτοικοι άρχισαν δειλά δειλά να χτίζουν αυθαίρετα πάνω στο κύμα. Με matériel trouvé, παλιές λαμαρίνες, υλικά που ξέβραζε η θάλασσα, κορμούς δέντρων, χαρτόνια και παλιά κουφώματα, έχτιζαν σε μια νύχτα μικρές καλύβες την μία δίπλα στην άλλη, δημιουργώντας έτσι δύο οικιστικά σύνολα: Το ένα στην παραλία Έλους, την Κυανή Ακτή όπως την λένε και τον δεύτερο στα Τρίνησα, ένα σημείο της παραλίας  απέναντι από τρείς βραχονησίδες, που ανήκε στον τότε δήμο Σκάλας. Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα αρχιτεκτονική του αυθαίρετου, που μιμούνταν, αντιγράφοντάς τα, είτε τα κιβωτιόσχημα σπίτια των χωριών τους, είτε τα τούβλινα πανωσηκώματα της δεκαετίας του 70. Μιλάμε για λαϊκή ανακύκλωση υλικών, πριν ακόμη ανακαλυφθεί ο όρος και για μια αρχιτεκτονική του απολύτως απαραίτητου.

Το Καλοκαίρι λοιπόν τα χτίζανε, τον Χειμώνα ψιλοερειπώνονταν από τους νοτιάδες και τις βροχές, και πάλι ξανά επισκευή κάθε Άνοιξη χρόνο με τον χρόνο. Παράλληλα άρχισαν να φέρνουν και τα φυτά τους. Φύτευσαν  μικρά δέντρα που μεγάλωσαν με τα χρόνια, δημιουργώντας έτσι μια ζώνη πρασίνου κατά μήκος της παραλίας, μίας γοητευτικά άναρχης βλάστησης, όπως και τα σπίτια που περίκλειε…

Περάσαν έτσι μερικές δεκαετίες. Η ζωή συνεχιζόταν γλυκά στον κάμπο με τις πορτοκαλιές, ακολουθώντας και αυτή την γενική πτωτική πορεία της χώρας. Η τιμή των πορτοκαλιών μειώθηκε στο 1/10, η αγορά της Ρωσίας έκλεισε, η χώρα πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και παράλληλα με όλα αυτά, έβαλαν στους «ιδιοκτήτες» και κάτι τεράστια πρόστιμα, που όσοι ήθελαν να διατηρήσουν τα σπίτια τους έπρεπε να καταβάλουν στο δημόσιο κάθε χρόνο. Τα πρόστιμα αντιστοιχούσαν  σε ένα μηνιαίο ενοίκιο, ποσό δυσβάσταχτο για πολλούς αυθαιρεσιούχους. Από τη μια δεν το βρίσκω άδικο, από την άλλη όμως, με αυτό τον τρόπο, πολλά από τα σπίτια εγκαταλείφθηκαν και δύο από τους πιο γοητευτικούς μικρούς οικισμούς οδεύουν προς την ερήμωση… Δεν θα έπρεπε με κάποιον τρόπο να προστατευτούν αυτοί οι οικισμοί; Σαν μια μνήμη των περασμένων δεκαετιών και μιας αθώα αυθαίρετης Ελλάδας που έχει φύγει ανεπιστρεπτί…

Μετάβαση:
Υπάρχουν καθημερινά πολλά δρομολόγια από το ΚΤΕΛ Λακωνίας στον Κηφισό στην Αθήνα, είτε απ’ ευθείας, είτε μέσω Σπάρτης με δυνατότητα επιβίβασης στο ΚΤΕΛ Ισθμού και στην Τρίπολη. Η διαδρομή διαρκεί περίπου 4μιση ώρες.
Τ/27310 26441, 210 5124913, www.ktel-lakonias.gr,  info@ktel-lakoniashide.gr

Διαμονή:

Hotel Nefeli
Τ/27350 29155, 27350

Hotel Oasis
Τ/27350 22050/60, www.oasi-hotel.grinfo@oasi-hotel.gr

Σκάλα Λακωνίας
clear sky
16 ° C
16 °
16 °
87%
1.5kmh
0%
Τε
24 °
Πε
23 °
Πα
23 °
Σα
25 °
Κυ
24 °
Προηγούμενο άρθροΚύθηρα με παιδιά
Επόμενο άρθροΖανζιβάρη: Δούλος σου…
Φωτογραφία του/της Δημήτρης Ξανθούλης
Ο Δημήτρης ήταν συντάκτης στο περιοδικό Passport από το πρώτο έως και το τελευταίο τεύχος. Πρώην συνεργάτης του «Φουγάρου» στο Ναύπλιο, επιμελείται εκθέσεις κυρίως εφαρμοσμένων τεχνών και πρώην έμπορος (κατεστραμμένος) είχε για πολλά χρόνια ένα παλαιοπωλείο - γκαλερί στο κέντρο της Αθήνας, τον «Εξερευνητή» προσπαθώντας να συνδυάσει το traveling & shopping που εξακολουθεί να είναι και η αγαπημένη του ασχολία..

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here