Για τα Κράβαρα και την ορεινή Αιτωλοακαρνανία είχα μόνο διαβάσει… στον Καρκαβίτσα, στον Πάτρικ Λη Φέρμορ, στον Πουκβίλ. Από τα βουνά τα Κραβαρίτικα περαστικός ήμουν κάποτε, για λίγο… Όμως δεν έφτανε, έπρεπε να δω τον τόπο που έβγαλε κάποτε τους πιο φημισμένους διακονιάρηδες των Βαλκανίων… Και ήρθα με τη μοτοσικλέτα μου κάνοντας ένα, τρόπον τινά φιλολογικό ταξίδι. Σε ένα τόπο παροιμοιώδους φτώχειας και απερίγραπτης ομορφιάς…

Δίπλα στη λίμνη του Μόρνου

Ξεκίνησα αυτό το ταξίδι στην ορεινή Ναυπακτία κάπως αλλόκοτα. Δηλαδή από την ορεινή Φωκίδα. Δηλαδή ακολούθησα τη διαδρομή Αράχοβα-Δελφοί-Γαλαξίδι, ανέβηκα στο Λιδωρίκι και έφτασα στην τεχνητή λίμνη του Μόρνου. Οι διαδρομές εδώ με μοτοσικλέτα είναι ονειρικές. Τα Βαρδούσια και η Γκιώνα υψώνονται επιβλητικά με άγριες ορθοπλαγιές και σκοτεινά δάση. Ειδικά όμως η κυκλική πορεία γύρω από τη λίμνη είναι μαγευτική και οι δρόμοι σχεδόν π ντα άδειοι.  Ο Μόρνος- Δαφνούς ή Υλαίαθος κατά την αρχαιότητα- πηγάζει από τις νότιες πλαγιές της Οίτης και χύνεται στα όρια Κορινθιακού και Πατραϊκού κόλπου δυτικά της Ναυπάκτου. Έφτασα στο φράγμα του Μόρνου σε 28 ακριβως χλμ από το Λιδορίκι. Μετά την κατασκευή του δημιουργήθηκε τεχνητή λίμνη χωρητικότητας 780 εκατ. κυβικών μέτρων για να ξεδιψάσει η Αττική.

Η Γκιώνα όπως φαίνεται από τις ανατολικές πλαγιές των Βαρδουσίων

Τα τοπία ολόγυρα στη λίμνη είναι συγκλονιστικά και δεν θα χορταίνετε να φωτογραφίζετε. Υπάρχουν λίγα χωριά ολόγυρα χαμένα στη βλάστηση και τις βελανιδιές αλλά το πιο σημαντικό εξ αυτών είναι το Κάλιο. Η ξακουστή αρχαία αιτωλική πόλη Κάλλιον που λεγόταν και Καλλίπολη, ήταν κτισμένη κοντά στο σημείο αυτό και άκμασε τον 4ο αιώνα π. Χ.. Το αρχαίο Κάλλιο ξαναχτίστηκε και παρέμεινε ακμαίο μέχρι το τέλος των ελληνιστικών χρόνων. Σήμερα πάνω στον λόφο του Κάστρου σώζονται τα ερείπια της ακρόπολης της αρχαίας πολιτείας.

Πλησιάζοντας στην Άνω Χώρα

Το χωριό Κάλλιο, το οποίο κατακλύστηκε από τα νερά της τεχνητής λίμνης την 1η Ιανουαρίου του 1980, είναι σήμερα ένα … φάντασμα. Το χωριό, εξαφανισμένο πια στα νερά της λίμνης, αναδύεται τις εποχές της μεγάλης ξηρασίας και βυθίζεται πάλι μόλις αρχίσουν οι βροχές, καθώς η στάθμη των νερών της λίμνης ανεβοκατεβαίνει!

Κινούμενος όλο δυτικά , διασχίζοντας μεγάλα δάση με βελανιδιές , κουμαριές και πουρνάρια, και οδηγώντας σχεδόν παράλληλα με την κοίτη του Μόρνου συνάντησα τον ασφαλτόδρομο που ανηφορίζει από τη Ναύπακτο στην γνωστή Άνω Χώρα. Ανηφόρισα από το Χάνι της Ρέρεσης και πέρασα τη Λιμνίτσα Λιμνίστα) και την Τερψιθέα παλιά Βετολίστα – το χωριό απ’ όπου καταγόταν ο ιστορικός και ποιητής Γιάννης Βλαχογιάννης – που είναι χτισμένη σε μια θαυμάσια τοποθεσία.

Παλιό λεωφορείο στην Άνω Χώρα

Ανηφορίζοντας ολοένα άρχισα να οδηγώ μέσα στα έλατα και έφτασα στην Ελατού (όνομα και πράμα!) , ένα όμορφο χωριό με πολλά σπίτια χτισμένα με σταχτιά πέτρα. Και μετά από κάμποσες στροφές μπήκα στο μεγαλύτερο και σήμερα πιο διάσημο χωριό των Κραβάρων, την Άνω Χώρα.

Τα Βαρδουσια όπως φαίνονται από την Άνω Χώρα

Υψόμετρο 1060 μέτρα. Ο αέρας είναι λεπτός και η ατμόσφαιρα διάφανη. Τα τοπία ολόγυρα είναι θαυμάσια, ένα πανόραμα με τις κορυφές των Βαρδουσίων και τα δάση από καστανιές και έλατα που τριγυρίζουν τα ωραία σπίτια του χωριού . Άφθονα νερά φερμένα από της πηγές στο Σκλήθρο, στη Σύρτα στο Φονιά, στα Λινάρια ποτίζουν τα Ανωχωρίτικα (και τα Κατωχωρίτικα…) χωράφια. Ωραίοι ξενώνες είναι διάσπαρτοι στα στενά του χωριού: μαζί με την Ελατού η Άνω Χώρα είναι οι δυο πιο δημοφιλείς προορισμοί στην ορεινή Ναυπακτία.

Γλυπτά που περιγράφουν μια Κραβαρίτικη οικογένεια, κοντά στον Παλαιόπυργο.

Εδώ είναι Κράβαρα? Ναι. Αλλά κανείς  δεν το λέει… το «Κράβαρα» ακούγεται άσκημα, «δεν είναι Κράβαρα εδώ», είναι Άνω Χώρα μου είπε μια κυρία χαμογελαστή, αλήθεια πιο σικ ακούγεται από την Μεγάλη Λομποτινά, όπως λεγόταν αυτή η  κάποτε διάσημη κραβαρίτικη κωμόπολη. Η παλιά αγορά, τα καλοφτιαγμένα καλντερίμια, τα καφενεία, τα μαγαζιά, όλα μαρτυρούν πως υπήρξε κάποτε σημαντικός οικισμός με αναπτυγμένη οικονομία. Διαβάζω πως ήταν έτσι από τον 15ο αιώνα!

Από εδώ και πάνω πια ο δρόμος πια μπαίνει στην καρδιά των Κραβάρων… Ο δρόμος είναι σχεδόν μόνο για μοτοσικλέτα, οι στροφές είναι αμέτρητες, οι διαδρομές ανεβοκατεβαίνουν σε χαράδρες! Εδώ θα βρείτε κάποιες από τις ωραιότερες ορεινές διαδρομές στην Ελλάδα. Το γράφω και κλαίω που δεν είμαι εκεί τωρα…

Στην πηγή του χωριού Αμπελακιώτισσα

Θα  σταματήσω στην Αμπελακιώτισσα με το διάσημο ομώνυμο μοναστήρι της Παναγίας (η θαυματουργή εικόνα έφτασε από τα Αμπελάκια της Θεσσαλίας) για να βγάλω λίγο το κράνος και να πάρω μια ανάσα.  Στην πηγή με την υπέροχο λιθόγλυπτο υπόστεγο το νερό είναι μπούζι… Ξεδιψάω και προλαβαίνω να κρατήσω μερικές σημειώσεις

«…Κράβαρα υπό τη σκιά του Καρκαβίτσα, πέτρινες χοάνες που καταπίνουν το βλέμμα, στροφές πιο πολλές από τα έλατα, γκρεμοί επί γκρεμών, κορφές στοιβαγμένες στον ορίζοντα, και πάλι χαράδρες και χείμαρροι, βουβοί, χάθηκαν πια και τα κανελιά μοσχάρια του Μόρνου, τίποτε, νέκρα… Χωριά της σιωπής, πολλοί πέρασαν από δω αλλά κανείς δεν μένει, Αναβαθμίδες και πεζούλια που κάποτε καλλιεργούσαν την ελάχιστη γη βλέπεις ακόμη, αλλά χέρσα όλα σχεδόν. Η φάμπρικα της βαλκανικής επαιτείας κάποτε. Ρωτάω παντού για τους Μπολιάρους και τα μπολιαριικα, γελάνε δεν υπάρχουν λένε, α ρε καημένε Καρκαβίτσα φωτιές που τους άναψες με το «Ζητιάνο» σου, που να ήταν άραγε εκείνο το δωμάτιο με τα μπαστούνια του ζήτουλα ?…»

Τι είναι λοιπόν τα Κράβαρα;

Τα 45 χωριά που ονομάζονται Κράβαρα και απλώνονται σ’ αυτή την άγνωστη γωνιά του νομού Αιτωλοακαρνανίας, είναι ταυτισμένα με την ανέχεια και την εξαθλίωση. Τα πολύ παλιά χρόνια η φτώχεια των κατοίκων τους ήταν παροιμιώδης, είχαν γίνει αντικείμενο σάτιρας και χλευασμού, έτσι προέκυψε η δυσφημιστική φράση «…από τα Κράβαρα είσαι;». Οι Κραβαρίτες λοιπόν ανέπτυξαν μια ιδιότυπη άμυνα, ένα δικό τους γλωσσικό κώδικα, τα μπολιάρικα, μια συντεχνιακή γλώσσα, μια διάλεκτο που χρησιμοποιούσε λέξεις με τουρκική ή σλαβική ρίζα. «Πρόσεχε μη σε μπολιαρέψουν», έλεγαν στους επισκέπτες των χωριών οι φίλοι τους, δηλαδή «Πρόσεχε μην σε πιάσουν κορόιδο». Ήταν η κατ εξοχήν κοροϊδευτική διάλεκτος των ντόπιων με τους ξένους…

Σταση στο δρόμο προς Χόμορη και Ποδό

Τα μπολιάρικα επίσης ήταν και η διάλεκτος των ζητιάνων, για να συνεννοούνται μεταξύ τους στα ξένα. Διότι οι Κραβαρίτες, στην Τουρκοκρατία κυρίως (αλλά και όλο τον 19ο αιώνα), ήταν επαγγελματίες ζητιάνοι, επαίτες πλήρους απασχόλησης, οι καλύτεροι των Βαλκανίων! Ο Γάλλος Πουκβίλ περιέγραψε αιχμηρά τον χαρακτήρα του Κραβαρίτη και την επαιτεία. Φυσικά για τη ζητιανιά φταίει το επίπεδό της φτώχειας και η κατάσταση των ανθρώπων εκείνης της εποχής που ζούσαν στα απροσπέλαστα βουνά, αμόρφωτοι και απομονωμένοι Έτσι πολλές οικογένειες ανήγαγαν την ζητιανιά και την εξαπάτηση σε επάγγελμα. Σε αυτά ήλθε να προστεθεί και ο τρόπος που σχολίαζε τα Κράβαρα στις περιηγήσεις του ο λογοτέχνης Ανδρέας Καρκαβίτσας. Λίγο μετά, με το περίφημο έργο του «Ζητιάνος» προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις στην περιοχή, ακόμη και πρόσκληση για μονομαχία του έκαναν –η οποία, ευτυχώς για εκείνον-δεν έγινε τελικά! Όμως έγραψε ένα υπέροχο βιβλίο και μερικά εκπληκτικά ταξιδιωτικά για την περιοχή. Διανθισμένα με μια λεπτή ειρωνεία που ξαφνιάζει… Ο Πατρικ Λη Φέρμορ δε, ταξίδεψε ως εδώ και περιγράφει στην θρυλική του «Ρούμελη» σπαρταριστές σκηνές με τους Κραβαρίτες καθώς και πάμπολες φράσεις και λέξεις μπολιάρικες. Ο Φέρμορ και ο Καρκαβίτσας ήταν οι οδηγοί μου σε αυτό το ταξίδι…

Από την άλλη πλευρά, οι Κραβαρίτες ήταν άνθρωποι με εκπληκτική αντίληψη που ήταν σε θέση να πουλήσουν ακριβά τα περίφημα βοτάνια τους και να κάνουν χίλια δυο πράγματα για να τα βγάλουν πέρα. Δεν είναι τυχαίο πως όσοι απ’ αυτούς έφυγαν για το εξωτερικό, λέγεται πως διέπρεψαν ως έμποροι και απέκτησαν φήμη ως χρυσοχόοι (αλλιώς περιγράφει ο Καρκαβίτσας αυτές τις καριέρες, αλλά τέλος πάντων…).

Όμως εγώ έψαχνα ίχνη τους σε αυτό το ταξίδι και δεν μπορούσα να τα βρω… Μόνο ο τόπος τους έστεκε ίδιος, άγριος, αφιλόξενος, δύσβατος, επιβλητικός, άγονος, δύστροπος… υπέροχος….

Μπαίνοντας στην Ποκίστα

Τα βιβλία μου λένε πως τα Κραβαροχώρια αποτελούσαν τα εξής χωριά: Στράνωμα, Δορβιτσά, Σίμου, Ποκίστα, Κολοσύρτης (Μηλιά), Λευθέριανη, Λευτοκαριά, Γρανίτσα (Ανθόφυτο), Στύλια και Βελβίτσαινα (Παλαιόπυργος),  η Μεγάλη Λομποτινά (Άνω Χώρα), η Μικρή Λομποτινά (Κάτω Χώρα), η Κοζίτσα (Αμπελακιώτισσα), ο Πόδος, η Χόμορη, η Περίστα, ο Πέρκος, η Καστανιά, το Νεχώρι, ο Άγιος Δημήτριος, ο Πλάτανος, η Βονόρτα (Κάτω Πλάτανος), η Σινίστα (Περδικόβρυση), η Σέλψα (Δασελάκι), η Αρτοτίβα (Αχλαδόκαμπος), η Αράχοβα, η Κλεπά, η Βετολίστα (Τερψιθέα), η Ελατσού (Ελατού), η Βοϊτσά (Ελατόβρυση), η Βετοψίστα (Αναβρυτή), ο Ασπριάς και η Αμόρανη (Καταφύγιο). Ουφφφ πολλά είναι…Αδύνατον να τα δω όλα σε αυτο το τριήμερο ταξίδι…

Ξεχάστηκα οδηγώντας μέσα στα συναρπαστικά αυτά δάση, ανεβοκατεβαίνοντας πλαγιές, βουτώντας με τη μοτοσικλέτα μέσα σε χαράδρες με ελατοδάση και ρεματιές πνιγμένες στα πλατάνια, περνώντας από χωριά που τα έχει ξεχάσει εκτός από τους ανθρώπους ακόμη και ο χρόνος, σκεπτόμενος τα καραβάνια των ζητιάνων που ξεκινούσαν από εδώ, με τις κούφιες μαγκουρες τους, τα κουρέλια και τα ψευδώς στρεβλωμένα μέλη του κορμιού τους… Είχα σχεδόν μεθύσει από χαρά οδηγώντας στον άγριο και άγονο τόπο των  μπολιάρων, η μοτοσικλέτα μου κατάπινε τις στροφές, ο κινητήρας γουργούριζε δροσισμένος από το βουνίσιο αεράκι, οι αναρτήσεις απορροφούσαν γλυκά τις κακοτεχνίες του παλιού ασφαλτόδρομου…Ξεχάστηκα…..και έτσι ξέχασα το βασικό… Το κοντινότερο βενζινάδικο είναι στη Ναύπακτο! Μια τεράστια ορεινή, δυσπρόσιτη και άγρια περιοχή δεν έχει ούτε στάλα βενζίνη! Αν συνεχίσω, είπα, θα μείνω στα Κράβαρα και στο δρόμο…

Το χωριό Νεοχώρι στα σύνορα Ναυπακτίας-Ευρυτανίας

Με πόνο ψυχής αλλάζω πορεία, φεύγω από τα βουνά και πατάω το γκάζι νότια, ως κάτω στην περιφέρεια της Ναυπάκτου (ο δρόμος στρώνει χαμηλά, οι στροφές λιγοστεύουν), στο κοντινότερο βενζινάδικο, γεμίζω το ντεπόζιτο και ξαναφεύγω πάλι για τα Κράβαρα, (έχοντας χάσει κάνα δίωρο…) από άλλη διαδρομή όμως , ακολουθώντας μια πορεία σαν και την πορεία του Καρκαβίτσα (χωρίς τα μουλάρια βεβαίως..). Έχω ώρα πριν βραδιάσει. Ανηφορίζω μέσα από την κοιλάδα του Μόρνου και ανεβαίνω…ανεβαίνω συνέχεια. Μετά τη Κάτω Δάφνη,περνάω τα Στίλια, τη Συκιά, τη Φαμίλα, την Καρκανιά, το Στράνωμα…έχω μπει  βαθιά στα Κράβαρα πια. Οι κεραμιδένιες στέγες των σπιτιών μόλις που διακρίνονται μέσα στην πυκνή βλάστηση.

Τοπίο προς Δορβιτσιά

Περνάω τα Λουτρά Στάχτης και τα ιαματικά τους νερά (θα τα δοκιμάσω την άλλη φορά), διασχίζω τοπία με βελανιδιές και οξιές, μυρίζει φασκόμηλο και βρεγμένο κισσό, ο ήλιος είναι γλυκός, μαλακός, ετοιμάζεται να δύσει πίσω από τα Ακαρνανικά βουνά. Περνάω έξω από το Σίμο και τη Δορβιτσιά (ξακουστό χωριό του αντιβασιλέα της Κατοχής  και αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού), στρίβω δεξιά στην Ποκίστα. Ο δρόμος κατηφορίζει, περνώ την γέφυρα του ποταμού Κότσαλου καθώς οι μεγάλες κροκάλες του λάμπουν στο πρώιμο σκοτάδι του δειλινού σαν οστά τιτάνιου ζώου. Μετά από λίγο μπαίνω στον Πλάτανο.

Εδώ θα μείνω το βράδυ… Αλλά θα κάνω μια πρώτη βόλτα στο χωριό. Και τι χωριό…πανέμορφο! Διόρωφα πέτρινα σπίτια υψώνονται στις πλαγιές του βουνού Αλωνάκι, καλοχτισμένα και υπέροχα. Η πλατεία του δε είναι από τις ομορφότερες στην ορεινή Ελλάδα, ένα σύνολο από πέτρινα μαγαζιά, άψογα καλντερίμια, καφενεία και σπίτια χτισμένα γύρω από την εκκλησία του Αγίου Νικολάου με το εντυπωσιακό καμπαναριό. Όλα φτιαγμένα από καλοπελεκημένη πέτρα, στολισμένα με πολλά λιθανάγλυφα, όλα καλόγουστα, όλα όμορφα. Το χωριό γνώρισε μεγάλη ακμή παλαιότερα αφού πολλοί από τους εμπόρους κατοίκους του ταξίδευαν  στη Ρωσία και είχαν κάνει μεγάλες περιουσίες. Τώρα βέβαια κι αυτό χωριό μπολιάρων ήταν, πιθανώς πολλές από αυτές τις περιουσίες να έγιναν από τη ζητιανιά.. ποιος ξέρει..?

Ανοίγω τα «Ταξιδιωτικά» του Καρκαβίτσα και το «Ζητιάνο». Παρήγγειλα τσίπουρο με μεζέ. Φυσάει ένα δροσερό αεράκι στον Πλάτανο, που κάνει τις φυλλωσιές των δέντρων να βουίζουν στην πλατεία…

Ξαναγυρνάω στις σημειώσεις μου….

Τα «Ταξιδιωτικά» του Καρκαβίτσα

«… Μια νέα γεωγραφία, σαν τροχιοδεικτικά οι δρόμοι κόβουν τις χαράδρες, ο Εύηνος στριμωγμένος πλημμυρίζει χαριτωμένα τις ρεματιές, χωριά πάντα σιωπηλά, σπίτια που γλιστράνε στους γκρεμούς και χάνονται για πάντα, «ανήλθωμεν στην Αράχωβα μετά φόβου » γράφει ο Καρκαβίτσας, πριονωτές κορυφές κρύβουν τον ορίζοντα, ο δρόμος γεμάτος χαλίκια σέρνεται στην άκρη μιας ανατριχιαστικής αβύσσου, δεν κοιτάζω, μυρίζει έλατο και σβησμένο τζάκι, Κλεπά, Χόμορη, Πέρκος, Δορβιτσά, «Ελεηστε χριστιανοί το σακάτη…», λαογραφικά μουσεία υπάρχουν κι εδώ, αναρωτιέμαι μήπως έχουν εκείνα τα φοβερά διακονιάρικα μαγκούρια του Ζαρκαδόγιαννου ή του Αρκουδιά, με την απορία θα μείνω, και με μια κούπα καφέ στην Ποκίστα…»

Την επόμενη ημέρα το πρωί, τρώγοντας μια φέτα ψωμί με μέλι κάτω από τον γλυκό φθινοπωρινό ήλιο, απολαμβάνοντας τη γοητευτική εικόνα του καλοχτισμένου χωριού και το άρωμα των τελευταίων σταφυλιών που ξεραίνονται στις κληματαριές, διάβαζα το χάρτη και έβγαζα πορεία.

Θα κινηθώ βόρεια προς την τεχνητή λίμνη του Εύηνου. Ολόγυρα υπάρχουν πολλά Κραβαριτοχώρια. Ανέβηκα το Ξεροβούνι βλέποντας τις μυτερές κορφές των Βαρδουσίων θαμπές στο πρωινό φως και μετά το διάσελο είδα μπροστά μου την τεχνητή λίμνη του Εύηνου, ένα τοπίο υπέρτατης ομορφιάς, καθώς τα γύρω βουνά της Ναυπακτίας και της Ευρυτανίας καθρεφτίζονται στα 3,5 υδάτινα τετραγωνικά χιλιόμετρα της λίμνης. Από εδώ πίνει νερό η Αθήνα από το 2002. Μια σήραγγα μήκους 29,4 χλμ. και διαμέτρου 3,5 μ., παρέχει νερό προς την τεχνητή λίμνη του Μόρνου βλέπετε…

Η θέα από το Ξεροβουνι

Ας κατηφορίσω στα χωριά της λίμνης. Μου είπαν για ένα παππού που μιλάει ακόμη μπολιάρικα στον Άγιο Δημήτριο…

 

Που βρίσκονται

Loading
Center map
Traffic
Bicycling
Transit

Τα Κράβαρα βρίσκονται στην ορεινή Ναυπακτία και στα σύνορα με την ορεινή Αιτωλοακαρνανία και τις νότιες απολήξεις των Ευρυτανικών βουνών. Μπορείτε να φτάσετε ως εκεί είτε από Νάυπακτο, είτε από Ευρυτανια (μέσω Κρίκελλου-Δομνίστας) είτε από Αιτωλοακαρνανία (μέσω Θέρμου – Χρυσοβίτσας – Αχλαδόκαστρου).  Ενδεικτικές αποστάσεις : Νάυπακτος – Άνω Χώρα 52 χλμ, Κρίκελλο – Πλάτανος 58 χλμ.Όμως μην νομίζετε ότι είναι κοντά διότι οι δρόμοι είναι  γεμάτοι στροφές και «εσάκια» και τα 50 χλμ γίνονται σε μιάμιση ώρα (με αυτοκίνητο)! Υπολογίστε επίσης ότι σε πολλά από αυτά τα χωριά ακόμη δεν έχει φτάσει ασφαλτόδρομος (όμως οι χωματόδρομοι είναι ωραίοι για off road όχημα αν δεν έχει βρέξει!).

Τέλος – όπως διαβάσατε και παραπάνω βενζίνη θα βρείτε μόνο στη Ναύπακτο και αν έρθετε από τα δυτικά στο Θέρμο. Κάντε καλή διαχείριση των καυσίμων σας οπωσδήποτε!

ΔΙΑΜΟΝΗ

«Crystal Mountain», (26340-41555-7) στην Άνω Χώρα. Πολυτελές ξενοδοχείο, με νόστιμη διακόσμηση και έξοχη θέα προς την Άνω Χώρα και τα δάση με τα έλατα.

«Ξένιος» (26340 41111) στην Άνω Χώρα. Άνετα διαμερίσματα σε καλοφτιαγμένα ξύλινα σπιτάκια με κομψή country style διακόσμηση. Πολύ καλό και το εστιατόριό του, το προτιμούν και οι ντόπιοι εδώ…

«Σπιτάκια της Ιφιγένειας» (2634061500) στον Πλάτανο. Πολύ ωραίος ατμοσφαιρικός ξενώνας στο επάνω μέρος του χωριού. Τη διακόσμηση των δωματίων , όπως και όλου του ξενοδοχείου έχει επιμεληθεί η ζωγράφος Άννα Παπανικολάου.

ΦΑΓΗΤΟ

«Βασίλειος Πατούχας» (26340 41392) Στην Άνω Χώρα. Πολύ καλή παλιά ταβέρνα με διάσημα πιάτα γίδα βραστή, αρνάκι φούρνου με λαδορίγανη και κοκορέτσι.

«Το Πλατάνι»(26340 41.002) Στην Άνω Χώρα. Στα τραπεζάκια κάτω από τον τεράστιο πλάτανο σερβίρει αυθεντικά ντόπια πιάτα (τράγο με φασολάκια,  χωριάτικες πίτες, αγριογούρουνο κλπ).

«Αλωνάκι» (26340 61315) Στον Πλάτανο. Το εστιατόριο του ωραίου ομώνυμου ξενώνα σερβίρει απίθανα κρεατικά (έξοχο παϊδάκι προβατίνας) και πολύ νόστιμες ντόπιες πίτες.

Προηγούμενο άρθρο(Μικρά) Δωδεκάνησα με παιδιά
Επόμενο άρθροChumbe, το νησί των πρωτόπλαστων βρίσκεται στη Ζανζιβάρη!
Ο Αντώνης ξεκίνησε το ταξίδι πηγαίνοντας στην Κρήτη να σπουδάσει μαθηματικά και ακόμη δεν το έχει σταματήσει. Μετά από μια μακρά πορεία, ποικίλες σπουδές και αμέτρητα χιλιόμετρα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τις εκδόσεις Road ως επικεφαλής χαρτογράφος. Παράλληλα συνέχισε να μπερδεύει τα βιβλία που διαβάζουμε ταξιδεύοντας με αυτά που μας ταξιδεύουν και γι αυτό έγραψε τέσσερις μεγάλους ταξιδιωτικούς οδηγούς Road (για τη Μακεδονία, το Άγιο Όρος και τη Χίο) και ακόμη αρκετά ταξιδιωτικά βιβλία, στις εκδόσεις Φυτράκη, Αδάμ Πέργαμος , Λιβάνη και Ίνδικτος. Γνωρίζει όσο ελάχιστοι ταξιδιωτικοί συγγραφείς την Ελλάδα και συνεργάστηκε για χρόνια με ολες τις μεγάλες ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά γράφοντας πολλούς ταξιδιωτικούς οδηγούς και σχεδιάζοντας χάρτες για διάφορους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και το περιοδικό «National Geographic». Μαζί με τη Μάγια Τσόκλη έφτιαξαν το ταξιδιωτικό περιοδικό “Passport”, της «Καθημερινής» όπου έγραφε για χρόνια ιστορίες από τις πιο άγνωστες γωνιές της Ελλάδας. Έχει φτιάξει ταξιδιωτικά apps και ήταν αρχισυντάκτης στο ταξιδιωτικό τμήμα της εφημερίδας «Έθνος». Ήταν διευθυντής προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό (έχει πολλές εκατοντάδες ώρες στο «ραδιοφωνικό αέρα») και γραφει για πολλά χρόνια σε περιοδικά για τη θάλασσα και τις καταδύσεις. Είναι δημιουργός του travel blog www.thegreektraveller.com και διευθύνει το αθηναϊκό γραφείο του ταξιδιωτικου οργανισμού My Odyssey Ltd, σχεδιάζοντας πολυτελή ταξίδια Κινέζων στην Ελλάδα. Όμως πέρα και πάνω απ όλα αυτά γράφει για να ταξιδεύει. Και ταξιδεύει για να γράφει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here