Μια Κέρκυρα χωρίς Λιστόν, χωρίς κοσμοπολίτισσες αμμουδιές και παλιά πόλη τι σόι Κέρκυρα είναι; Ανηφορίσαμε στα βόρεια του νησιού και ταξιδέψαμε στον Παντοκράτορα και τα χωριά του. Και ανακαλύψαμε το άγνωστο πρόσωπο ενός διάσημου νησιού, βαμμένο στα γήινα χρώματα του φθινοπώρου.

Στην κορυφή των Κορυφών

Τα πολύβουα πριν λίγους μήνες θέρετρα στη Δασιά και τον Ύψο μένουν πίσω μας άδεια, λίγο μελαγχολικά και με την θάλασσα να λάμπει έρημη και ατσάλινη μπρος τους. Ανηφορίζουμε τις απανωτές στροφές πάνω  από το Πυργί μέσα στους ελαιώνες και τις πολυτελείς βίλες. Η θέα ολοένα μαγνητίζει: στο βάθος η πόλη της Κέρκυρας λάμπει με τις δύο Κορυφές της και τα δύο κάστρα της, που έδωσαν το παλιό όνομα σε όλο το νησί των Κορυφών. Ο Σπαρτύλας – διάσημο για τη θέα του χωριό – είναι χτισμένο πάνω στις απότομες πλαγιές. Η παλαιότερη εκκλησία του οικισμού, ο Αγιος Νικόλαος, χρονολογείται από τον 16ο αι.

davestem@pixabay

Ακριβώς μετά το Σπαρτύλα ο δρόμος μας χαρίζει θέα σε όλη την βορειοδυτική Κέρκυρα με τους απέραντους ελαιώνες και τις λόγχες των κυπαρισσιών. Μικρά οροπέδια με πεζούλες (εδώ πάνω τις λένε «τροχαλιές») και σκόρπια αμπελοτόπια μας υποδέχονται πριν τον – διάσημο σ όλη την Κέρκυρα για το κρασί του – Στρινύλα. Οι αμπελουργοί του χωριού παράγουν κυρίως μοσχάτο σταφύλι και φτιάχνουν περίφημα λευκά κρασιά. Εμείς όμως ήπιαμε μόνο ένα καφέ κάτω από την αιωνόβια φτελιά της πλατείας. Το όνομα του χωριού προέρχεται από τα «στρινάρια», τις πέτρες που χτίζουν τα σπίτια του χωριού (ενδεχομένως παραφθορά του «στουρνάρια») και οι οποίες βρίσκονται σε αφθονία στον Παντοκράτορα.

Τ’αμπέλια του Στρινύλα

 

Ακολουθούμε το δρόμο που ανηφορίζει στενός και με στροφές στην κορυφή του βουνού. Κοφτερά σταχτιά βράχια ξεπηδούν μέσα από τα, βαμμένα με τα βαθυκόκκινα χρώματα του φθινοπώρου, χέρσα χωράφια και τις «βοθίνες», τις μικρές νησίδες με βλάστηση, οι οποίες είναι ιδανικά βοσκοτόπια. Από αυτές τις  βραχώδεις πλαγιές του ψηλότερου βουνού της Κέρκυρας βγαίνει η περίφημη Σινιώτικη πέτρα, με την οποία έχουν χτιστεί πολλά αρχοντικά και εκκλησίες της Κέρκυρας.

Η κορυφή μπαινοβγαίνει στα σύννεφα. Δυσκολευόμαστε να τη διακρίνουμε επίσης και λόγω των άφθονων κεραιών που την στοιχειώνουν. Η πιο περίοπτη κεραία δε, βρίσκεται μέσα στην αυλή του παλιού μοναστηριού! Μπήκε το 71 επί Χούντας για να μεταφέρει το σήμα της ΕΡΤ.

Η Μονή Υψηλού Παντοκράτορος με την κεραία της, όπως φαίνεται από τις Παλιές Σινιές

Το μοναστήρι του Υψηλού Παντοκράτορα  ξεχωρίζει ανάμεσα στους πολλούς Παντοκράτορες της Κέρκυρας γιατί είναι το ψηλότερο και από τα πλέον ιστορικά (και με το εντυπωσιακότερο πανηγύρι στις 6 Αυγούστου). Χτίστηκε στην κορυφή του βουνού (το οποίο στην αρχαιότητα ονομαζόταν Ιστώνη) γύρω στα 1347 με εθελοντική δουλειά των κατοίκων από 23 γύρω χωριά. Καταστράφηκε τον 16ο αιώνα και ξαναχτίστηκε τον 17ο. Στο εσωτερικό σώζονται τρία στρώματα τοιχογραφιών και ένα εξαιρετικό πέτρινο τέμπλο ντυμένο σχεδόν όλο με ασήμι!

Η εικόνα μόλις ο βοριάς σκορπάει τις ομίχλες είναι όμως εκθαμβωτική: ένα απίθανο πανόραμα όλου του νησιού ως την Λευκίμμη και τους απώτατους Παξούς, δυτικά τα Διαπόντια να πλέουν ανάμεσα στην Ελλάδα και την Ιταλία και ανατολικά τα Αλβανικά χωριά που είναι τόσο κοντά ώστε σχεδόν μπορείς να ακούσεις τα κοκόρια τους. Τα ακίνητα νερά στη λιμνοθάλασσα του Βουθρωτού λάμπουν και σφίγγουμε πάνω μας τα μπουφάν για να κόψουμε το πρώιμο φθινοπωρινό ψοφόκρυο.

Κατηφορίζουμε στον ασφαλτόδρομο μέσα στις πλαγιές του Παντοκράτορα με τις φτέρες τις βελανιδιές και τα πουρνάρια. Η Πετάλεια χτισμένη σ ένα πέταλο των βουνών, είναι σχεδόν αθέατη από τους δρόμους: έτσι χτίστηκε αιώνες πριν για το φόβο των παλιών πειρατών . Είναι μητροπολιτικό χωριό αφού οι κάτοικοί του με τα χρόνια κατηφόρισαν το βουνό και έφτιαξαν τη Λαύκη, την Αχαράβη, τον Αλμυρό και άλλα χωριά.  Το βόρειο – βορειοδυτικό τμήμα του βουνού ήταν κάποτε κατάφυτο από δρυοδάση, το ξήλωμα των οποίων για ναυπηγική ξυλεία ξεκίνησε από τα χρόνια των Ενετών και ολοκληρώθηκε στα χρόνια των Γάλλων (μετά το 1809).  Σε ένα χωματόδρομο έξω από τη Λαύκη σταματάμε για φωτό και βλέπουμε μέσα στο δάσος να γυαλίζουν τα κράνη από δύο ποδηλάτες. Φρενάρουν τα αλουμινένια τους δίτροχα και σηκώνουν τα πολύχρωμα γυαλιά τους. Είναι από τον Αθλητικό Όμιλο Αχαράβης και κάνουν μια από τις πολλές καταβάσεις του βουνού. Όλη η περιοχή του Παντοκράτορα είναι ιδανική για mountain bike. Έχει τα απαραίτητα υψομετρικά – σε μόλις 17 χλμ. είσαι από τη θάλασσα στην κορυφή στα 917μ. – και 10-12 ωραίες διαδρομές για κατάβαση.

Ξεχνιόμαστε με την κουβέντα μέσα στα ρείκια και τους μυρωδάτους θάμνους. Το απογευματινό φως αστράφτει στις πανάλαφρες ζάντες, στη λύκρα των σορτς και στα πορτοκαλιά λογότυπα. Στις βορινές ακτές το φθινοπωρινό κύμα αφρίζει…

Η εποχή των σταφυλιών στις Νυμφές

Διασχίζουμε τις βορειοδυτικές πλαγιές του Παντοκράτορα, περνάμε τους αχανείς βενετσιάνικους ελαιώνες, περνάμε τους Σγουράδες, το Ζυγό, το μικρό όμορφο Σωκράκι και κατηφορίζουμε στην Κληματιά και τις Νυμφές. Είναι ξεχωριστό χωριό βέβαια. Όχι, δεν είναι οι απέραντοι ελαιώνες του, η εξαιρετικά διατηρημένη αρχιτεκτονική και πολεοδομία.

Είναι τα κουμ κουάτ, ένα μικρόκαρπο είδος εσπεριδοειδών από την Άπω Ανατολή. Στη Κέρκυρα το έφερε το 1924 ο Βρετανός γεωπόνος Μέρλιν (ο ίδιος που ονόμασε και τα πορτοκάλια). Το φυτό ευδοκίμησε και το απόσταγμα του καρπού του έμελλε να γίνει το παραδοσιακό λικέρ της Κέρκυρας. Εδώ, στην περιοχή γύρω από τις Νυμφές, παράγεται περίπου το 90% της παραγωγής του νησιού (κάπου 150 τόνοι)!

Το φως γλυκό και φθινοπωρινό χρυσώνει τους Νυμφαιώτες και το χωριό τους αυτό το μεσημέρι. Λίγο έξω από το χωριό θέλω να δω την η εκκλησούλα του Εσταυρωμένου και το άσπιλο λευκό της που λάμπει μέσα στον ελαιώνα. Έχει μοναδική αρχιτεκτονική (ρυθμό ενετικό και βυζαντινό μαζί) και ανήκει στις οικογένειες Μαρή, Κεφαλληνού και Κύριου. Παραδόσεις των Νυμφών λένε πως χτίστηκε το 1731 από ένα καλόγερο, ονόματι Πολίτη τον οποίο είχαν αρπάξει πειρατές από μια ακτή κοντά στο χωριό Περουλάδες. Οταν επέστρεψε σώος εχτισε το ναό ώς τάμα.
Θυμάμαι μια γιορτή του Σταυρού εδώ Σεπτέμβρη: την μυρωδιά από τις δάφνες που σκόρπιζαν στο πάτωμα, το βρεμένο χώμα του ελαιώνα, το γλυκάνισο στο πρόσφορο… Ακόμη θαρρώ έχω στον ταξιδιωτικό μου σάκο ένα κλωνάρι βασιλικό από εκείνη τη γιορτή.

Η Αχαράβη λένε ότι προέρχεται από τη φράση «άχαρη ήβη», πιθανώς γιατί οι Ρωμαίοι το 32 π.Χ. έσφαξαν εδώ όλους τους άντρες και χωρίς άντρες τι σόι ήβη να είχαν τα κοριτσόπουλα; Σήμερα πάντως είναι ένας άχαρος τουριστικός οικισμός που τον προσπερνάμε για να πάμε ως τη λίμνη Αντινιώτη. Η οποία ονομάστηκε έτσι γιατί οι κάτοικοι δεν είχαν νιότη αφού τους ρήμαζαν τα κουνούπια. Γι αυτό τα παλιά χρόνια ουδείς ζούσε στις αμμουδιές και τους αλμυρόβαλτους της περιοχής και οι άνθρωποι εγκαταστάθηκαν στις πλαγιές του Παντοκράτορα (κουνούπια και πειρατές ήταν η κατάρα τους). Και βρήκαν την υγειά τους. Και τη νιότη τους….

Η λίμνη Αντινιώτη, φωτο Στάθης Κουτσιαυτης

Σήμερα η λίμνη είναι από τα πιο ευαίσθητα και ενδιαφέροντα οικοσυστήματα της Κέρκυρας (προστατευόμενο από τη συνθήκη Natura 2000). Αποτελείται από την κυρίως λιμνοθάλασσα (ενωμένη με δυο μπούκες με τη θάλασσα) και το Έλος Κουνουφαδίου. Το σύστημα συγκεντρώνει πηγαία νερά από τον Παντοκράτορα και είναι γεμάτο καλαμιές, υδροχαρή φυτά, αγριολούλουδα (έχουν καταμετρηθεί περίπου 16 είδη άγριας ορχιδέας!) και οι γειτονικές αμμουδιές του Αλμυρού και του Άγιου Σπυρίδωνα γεμίζουν την άνοιξη θαλάσσια κρινάκια. Η λίμνη έχει πολλά ψάρια κέφαλους, χέλια, λαβράκια, τσιπούρες, πολλές γαρίδες και καβούρια. Είναι σπουδαίος σταθμός για τα μεταναστευτικά πουλιά: έχουν καταμετρηθεί κάπου 180 διαφορετικά είδη όπως πολλά είδη πάπιας, ερωδιοί, κορμοράνοι, κύκνοι, γεράκια κλπ.

Η ευρωπαϊκή βίδρα

Το πιο ενδιαφέρον και σπάνιο ζώο της λίμνηςΑντινιώτη όμως είναι η σπάνια βίδρα (Lutra Lutra και κερκυραϊστί «σβίδρα»), η οποία ζει εδώ σε μεγάλους πληθυσμούς (παρότι οι ντόπιοι κυνηγοί προσπαθούν για το ακριβώς αντίθετο), οι οποίοι διαρκώς εμπλουτίζονται με ζώα από την γειτονική αλβανική λιμνοθάλασσα του Βουθρωτού. Η λίμνη ταλαιπωρείται από την ανάπτυξη των γύρω παραλίων (υπερβολικός κόσμος στις κοντινές αμμουδιές και οικιστική πίεση), από την εποχική ρύπανση (από ελαιουργεία), από τη λαθροθηρία (βρέθηκαν ως και νεκροί κύκνοι οι οποίοι είχαν μολυβδίαση, έχοντας καταβροχθίσει τα σκόρπια σκάγια στο βυθό της λίμνης!).

Ένας ψαράς της λίμνης καθαρίζει τους βολκούς που ψαρεύει τα χέλια έξω από την ξύλινη ψαροκαλύβα του. Πεζοπόροι διασχίζουν το νησάκι όπου βρίσκονται τα λείψανα του μεταβυζαντινού μοναστηριού της Αγίας Αικατερίνης. Πνιγμένο στους θάμνους και τους ευκάλυπτους είναι κατοικημένο μόνο από φίδια πλέον.

Συνεχίζουμε μέσα σε μεγάλους ελαιώνες, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι αγροτών απλώνει  τα δίχτυα του στον αρχαίο ελαιώνα με τις ξεροκουφαλιασμένες πανύψηλες ελιές, έξω από τον Άγιο Σπυρίδωνα. Μάθαμε όμως πώς πολλοί έχουν παρατήσει τους ελαιώνες, βαριούνται να τους καλλιεργήσουν. Γιατί εξάλλου? Σήμερα οι καλλιέργειες αποτελούν σχεδόν το 20% του εισοδήματος των κατοίκων της περιοχής. Το υπόλοιπο προέρχεται από τον τουρισμό…

Τέτοιους παμπάλαιους ελαιώνες διασχίζουμε κάμποσους ανηφορίζοντας ξανά στον Παντοκράτορα, από τις ακτές προς την Περίθεια. Αντικρίζουμε γαλήνια τοπία με κυπαρίσσια και ελιές που διακόπτονται από πουρνάρια. Αγαπημένο μέρος των ξένων είναι εδώ η περιοχή. Ναι, είναι γνωστό ότι πολλοί ευρωπαίοι διαλέγουν ως τόπο μόνιμης κατοικίας την Κέρκυρα και ειδικά περιοχές όπως εδώ στα βόρεια (λένε για πάνω από 13.500 Άγγλους κατοίκους στην Κέρκυρα!). Ανηφορίζοντας κάναμε μια στάση στις Λούτσες για να δούμε ένα εντυπωσιακό σπήλαιο, μνημείο της κερκυραϊκής φύσης! Είναι τριγυρισμένο από πυκνές βελανιδιές και το βρήκαμε εύκολα. Βρίσκεται έξω από το χωριό και μοιάζει με μεγάλο κρατήρα – το άνοιγμα του σπηλαίου έχει μήκος 80 μέτρα – που προήλθε από την κατάρρευση θόλου. Ανασκαφές έχουν δώσει παλαιοντολογικά και αρχαιολογικά ευρήματα ενώ και η ακουστική του χώρου είναι περίφημη (έχουν οργανωθεί συναυλίες εδώ!). Οι σταλακτίτες της οροφής κρέμονται σαν δόντια προϊστορικού θηρίου και ολόγυρα πετούν κίσσες και πετροπερίστερα που φωλιάζουν στις πολλές εσοχές του βράχου.

Όψεις της Παλαιάς Παρίθειας

Η Παλιά Περίθεια σχεδόν δεν διακρίνεται μέσα στις σταχτιές πλαγιές του Παντοκράτορα. Είναι από τα παλιότερα χωριά της Κέρκυρας (δημιουργήθηκε στα 1450!) και διατηρεί – έστω και μισοερειπωμένη – εξαιρετικά την βενετσιάνικη αρχιτεκτονική του φυσιογνωμία με ωραία σπίτια ολόγυρα στο στο Φόρο (την παλιά πλατεία). Από το «Περί τα Θεία» θέλει η παράδοση να έχει πάρει το όνομά το χωριό, λόγω των πολλών εκκλησιών. Υπάρχουν 8, οι δύο ερειπωμένες. Ως το 1950 λειτουργούσε το σχολείο. Μετά το χωριό ερήμωσε.

Σήμερα τα παλιά καλντερίμια έχουν λίγο κόσμο: φτάνουν ως εδώ για φαγητό στα λιγοστά ταβερνάκια, κάνουν trekking και mountain bike στο βουνό. Πλήθος «πωλείται» βλέπουμε πάνω στα λείψανα των σπιτιών: έχουν πουληθεί πολλά αλλά καθόλου δεν έχουν φτιαχτεί. Οι όροι δόμησης είναι αυστηρότατοι: είναι οικισμός διατηρητέος και παραδοσιακός.

Οι γοητευτικές Παλιές Σινιές

Ο χωματόδρομος από την Παλιά Περίθεια προς την κορυφή είναι ένα από τα καλύτερα off road της Κέρκυρας: ομαλές κλίσεις, εξαιρετική θέα, απίστευτες μυρωδιές. Διαλέγουμε να συνεχίσουμε στο κομμάτι προς τις Παλιές Σινιές, ένα πλήρως ρημαγμένο και έρημο χωριό του Παντοκράτορα. Το όνομά του χωριού προέρχεται από το λατινικό Signum (σημαίνει Φανός που δίνει σήμα). Κι αυτό γιατί λίγο πιο πάνω από το χωριό, στη θέση Φανός, οι κάτοικοι των παλαιών Σινιών διατηρούσαν φρυκτωρία και την άναβαν, όποτε αντίκριζαν εχθρικά πλοία στον ορίζοντα.Ο αέρας σφυρίζει στις άδειες κόχες και το ιερό της μισορημαγμένης εκκλησίας στις Σινιές. Θαυμάζουμε το Ιόνιο στο βάθος και ετοιμαζόμαστε να κατηφορίσουμε στις βορειοανατολικές ακτές ανάμεσα στις διάσημες βίλες στο Βιγλατούρι και το Μπαρμπάτι.

Η θάλασσα γυαλίζει με ένα μεταλλικό χρώμα και τα σύννεφα πυκνώνουν. Έρχεται βροχή…

Που βρίσκεται

Loading
Center map
Traffic
Bicycling
Transit

Βρίσκεστε στην Κέρκυρα, το διασημότερο ελληνικό νησί του Ιονίου Πελάγους. Ο γρηγορότερος και καλύτερος τρόπος να έρθετε στο νησί είναι αεροπορικώς από το αεροδρόμιο της Αθήνας. Ο πιο αργός – αλλά ιδιαίτερα όμορφος τρόπος – είναι να έρθετε οδικώς ως την Ηγουμενίτσα (διασχίζοντας σχεδόν όλη τη Δυτική Ηπειρωτική Ελλάδα) και να περάσετε με φεριμποτ στην Κέρκυρα. Στα βορινά χωριά του νησιού θα φτάσετε οδικώς μέσα από θαυμάσιες ορεινές διαδρομές. Υπολογίστε περίπου 35 χλμ. για την Αχαράβη από την πόλη της Κέρκυρας. Οι αποστάσεις είναι μικρές αλλά με πάμπολλες στροφές.

ΔΙΑΜΟΝΗ

Το φθινόπωρο και το χειμώνα, όταν όλα στις τουριστικές περιοχές βάζουν λουκέτο, ιδού μερικές σίγουρες επιλογές στη Πόλη Κέρκυρας

Bella Venezia: Ιστορικό ξενοδοχείο σε θαυμάσιο νεοκλασικό στο κέντρο της πόλης. Πολύ ατμοσφαιρική διακόσμηση και μια απίθανη αυλή στα υπέρ. (26610-20707).

Corfu Palace: Άλλο ιστορικό ξενοδοχείο πάνω στην ακτή της Γαρίτσας με θέα στο Παλιό Κάστρο φοβερή. Μεγάλα δωμάτια και εξαιρετικό σέρβις. (26610-39485,).

Cavalieri: Η καλύτερη θέα της παλιάς πόλης και με διαφορά! Πάνω στη Σπιανάδα είναι ένα από τα καλύτερα ξενοδοχεία του νησιού στεγασμένο σε αρχοντικό του 17ου αιώνα. Ρομαντισμός και χάρη κυριαρχούν παντού. (26610-39283,)

ΦΑΓΗΤΟ

Στην Αχαράβη

Lemon garden, Τ: 26630/64446, Υπέρχος κήπος με λεμονιές και μενού με αυθεντικά πιάτα της κερκυραϊκής κουζίνας. Πολλές γεύσεις με τοπικά εσπεριδοειδή επίσης (όπως σάλτσα κουμ κουατ).

Στην Παλιά Περίθεια

Παλιά Περίθεια, Τ : 26630/98055. Σε έξοχα αναστηλωμένο σπίτι του χωριού σερβίρει τοπικά πιάτα με πολύ φρέσκα προϊόντα. Πολύ ξεχωριστή η νερτζοσαλάτα και ο γαλέος μπουρδέτο.

 

Ωγνίστρα, Τ : 26630/98050, Βρίσκεται στην είσοδο της Παλιάς Περίθειας και σερβίρει νόστιμο σοφρίτο, και ζουμερά κρεατικά. Το ζυμωτό ψωμί είνια θεσπέσιο.

 


Στο Στρινύλα

Όασις, Τ: 2663 072301,  Εξαιρετική ταβέρνα στην πλατεία με κορυφαία κρεατικά, σούβλες, γάστρα και κυνήγια το χειμώνα. Και φυσικά σερβίρει το διάσημο κρασί του χωριού.

Προηγούμενο άρθρο«Εσένα σε αναγνωρίζω, μπορείς να περάσεις!» Το «έξυπνο τούνελ» από το μέλλον, σύντομα στην υπηρεσία των επιβατών
Επόμενο άρθροI.C.A.R.O. – ΙΚΑΡΟΣ Η ιστορία ενός εργοστασίου κεραμικών της Ρόδου στο Μουσείο Μπενάκη
Ο Αντώνης ξεκίνησε το ταξίδι πηγαίνοντας στην Κρήτη να σπουδάσει μαθηματικά και ακόμη δεν το έχει σταματήσει. Μετά από μια μακρά πορεία, ποικίλες σπουδές και αμέτρητα χιλιόμετρα σε κάθε γωνιά της Ελλάδας συνεργάστηκε για πολλά χρόνια με τις εκδόσεις Road ως επικεφαλής χαρτογράφος. Παράλληλα συνέχισε να μπερδεύει τα βιβλία που διαβάζουμε ταξιδεύοντας με αυτά που μας ταξιδεύουν και γι αυτό έγραψε τέσσερις μεγάλους ταξιδιωτικούς οδηγούς Road (για τη Μακεδονία, το Άγιο Όρος και τη Χίο) και ακόμη αρκετά ταξιδιωτικά βιβλία, στις εκδόσεις Φυτράκη, Αδάμ Πέργαμος , Λιβάνη και Ίνδικτος. Γνωρίζει όσο ελάχιστοι ταξιδιωτικοί συγγραφείς την Ελλάδα και συνεργάστηκε για χρόνια με ολες τις μεγάλες ελληνικές εφημερίδες και περιοδικά γράφοντας πολλούς ταξιδιωτικούς οδηγούς και σχεδιάζοντας χάρτες για διάφορους φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης και το περιοδικό «National Geographic». Μαζί με τη Μάγια Τσόκλη έφτιαξαν το ταξιδιωτικό περιοδικό “Passport”, της «Καθημερινής» όπου έγραφε για χρόνια ιστορίες από τις πιο άγνωστες γωνιές της Ελλάδας. Έχει φτιάξει ταξιδιωτικά apps και ήταν αρχισυντάκτης στο ταξιδιωτικό τμήμα της εφημερίδας «Έθνος». Ήταν διευθυντής προγράμματος σε ραδιοφωνικό σταθμό (έχει πολλές εκατοντάδες ώρες στο «ραδιοφωνικό αέρα») και γραφει για πολλά χρόνια σε περιοδικά για τη θάλασσα και τις καταδύσεις. Είναι δημιουργός του travel blog www.thegreektraveller.com και διευθύνει το αθηναϊκό γραφείο του ταξιδιωτικου οργανισμού My Odyssey Ltd, σχεδιάζοντας πολυτελή ταξίδια Κινέζων στην Ελλάδα. Όμως πέρα και πάνω απ όλα αυτά γράφει για να ταξιδεύει. Και ταξιδεύει για να γράφει…

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Please enter your comment!
Please enter your name here